Japan

Nationaal karakter en curiosa:

• Het traditionele en bekende met dank aan de Japanners in de praktijk is het nog verrassender. Wat ons tijdens ons verblijf wordt gepresenteerd, is niet slechts een formaliteit. Zelfs mensen zonder specifieke interesses (zoals receptionisten of obers) blijken bereid ons te helpen bij elke nuttige gelegenheid. De taalgrens blijft bestaan, maar de goede wil van beide kanten stelt ons in staat elke barrière te overwinnen met alle mogelijke middelen: enkele woorden, gebaren, Google Translate, afbeeldingen van Google en al het andere dat nuttig kan zijn. Als ze niet in staat zijn om te ondersteunen, zou je ze bijna troosten voor wat ze niet konden doen. Een perfecte organisatie doet de rest en beperkt de kans op fouten of misverstanden zoveel mogelijk.
• Onderwijs: zowel in het openbaar vervoer als op straat blijft de toon altijd laag, er is geen sprake van luid spreken of schreeuwen. Wanneer het openbaar vervoer de neiging heeft om vol te raken, wordt passagiers gevraagd niet te bellen of gebeld te worden. In dat geval zijn er gedefinieerde punten die u kunt gebruiken om andere passagiers niet te storen. Ook is roken in veel centrale ruimtes verboden en zijn de borden duidelijk zichtbaar op de grond. In werkelijkheid worden rokers als paria's beschouwd: in de serviceruimtes zijn gesloten externe kraampjes (soms in de buurt van de vuilnisbakken). We hebben vaak gezien dat mensen met sigaretten in de hand zich losmaakten van hun vriendengroep om hun "fix" te krijgen zonder hen met sigarettenrook te raken.
• Kleding: een andere verrassing kwam van de manier waarop de Japanners zich kleden. Nu gewend aan de gescheurde jeans of jeans met het kruis op kniehoogte die in de westerse wereld in zwang zijn en waarvan het niet duidelijk is of ze alleen intellectuele armoede uitbeelden of ook economische armoede oproepen, zijn pakken en pakken nog steeds in de mode in het Land van de Rijzende Zon. Mannen en vrouwen (niet alle managers) bezoeken de metro in sobere kleding, mannen vaak met een jasje, veelal vergezeld van een stropdas, en vrouwen met elegante, klassiek gesneden kleding. Allemaal geënt op genetisch slanke lichaamsbouw, maar zonder sierlijke vormen die hun charme verder versterken. De enige schaduw van verval is te vinden in het centrum van Tokio, waar moderne punkers zwarte kleding dragen met dikke plateauzolen, vooral de meisjes pronken met lange netkousen die bijna tot hun korte broek reiken.
• Het wagenpark het bestaat voor 95% uit lokale voertuigen; de rest zijn luxe auto's, voornamelijk van Europese oorsprong (BMW, Mercedes en enkele Porches); we zien enkele Fiat 500's, de enige Italiaanse auto's die we tijdens de reis tegenkwamen. Opgemerkt moet worden dat veel wegen bijzonder smal zijn, soms zelfs niet gemakkelijk voor één auto; de JSKN-klasse is de meest populaire, compacte kubieke doos, helemaal niet aerodynamisch en esthetisch onaantrekkelijk van buitenaf, maar uiterst functioneel en ruim van binnen, uitgerust met accessoires en met een lager brandstofverbruik.
• Circulatie: het verkeer kenmerkt zich altijd door orde en respect, ondanks de vakantieperiode hebben we geen wachtrijen of files aangetroffen dankzij de massale beweging met toeristenbussen en efficiënte treinen. De verkeerslichten zijn horizontaal gepositioneerd en worden na het kruispunt geplaatst, wat aandacht vereist om niet midden op het kruispunt te staan ​​voordat u beseft dat het rood is. Snelheidslimieten zijn misschien wel een van de weinige onderwerpen waarover de Japanners een zeer flexibele interpretatie geven, aangezien ze dat bijvoorbeeld niet doen met parkeren en rijden onder invloed (max. 0,3 per duizend): gezien de aanwezigheid van een al te voorzichtige limiet van 80 km/u, reizen mensen doorgaans met 100 en zelfs hoger. Stationair draaien (d.w.z. de motor draaiende houden als het voertuig stilstaat) komt zeer vaak voor, zowel om de airconditioning of de verwarming voor uw gemak draaiende te houden als om te voorkomen dat de motor wordt uitgeschakeld wanneer u aan boord bent. Wat het voetgangersverkeer betreft, konden we niet begrijpen welke kant binnen de openbare doorgangen moest blijven (of dit nu in metrostations was en niet in roltrappen). Soms wordt je verteld rechts te blijven, soms links.
• Stedelijke planning: de verwoesting van de laatste Wereldoorlog vereiste de wederopbouw van hele wijken, zo niet steden, wat de voorkeur gaf aan een stedelijke reorganisatie op basis van modernere concepten, zodat het wegennet en de ontwikkeling van routes voor openbaar vervoer hiervan konden profiteren. De economische ontwikkeling en de daaruit voortvloeiende financiële beschikbaarheid maakten de creatie van futuristische bruggen en verhoogde bruggen in de jaren zeventig en tachtig mogelijk, die jarenlang toonaangevend waren op het gebied van openbare werken. Als we verdergaan met particuliere bouw, worden veel huizen nog steeds in hout gebouwd, zoals te zien is in de typische koopmans- of samoeraiwijken, maar ook in de kastelen die de geschiedenis van het land hebben geschreven.
• Parkeren: We zullen het intelligente parkeersysteem vaak tegenkomen, waarvan we weten dat het in Japan een strikt beheerde kwestie is. Er is vrijwel geen gratis parkeergelegenheid langs de weg: het is privé parkeren (dus verboden), bij een bedrijf (bijvoorbeeld de supermarkt, maar deze mag alleen tijdens winkeltijden worden gebruikt), of op de daarvoor bestemde openbare parkeerplaatsen, normaal gesproken tegen betaling. In dit geval wordt de auto geparkeerd in de daarvoor bestemde vakken, na een paar minuten wordt een platform onder de carrosserie omhoog gebracht om de uitgang van de auto te blokkeren; bij terugkomst typt u het standplaatsnummer in op het daarvoor bestemde scherm, het display toont het verschuldigde bedrag (volg gewoon de instructies in het Japans...), u betaalt het contant en het platform gaat omlaag zodat het wiel er overheen kan rijden, waardoor de auto vrijkomt. Als je te laat bent, gaat het perron uiteraard weer omhoog, waardoor de uitgang wordt geblokkeerd.
• Winkels: gedurende de hele reis zullen de kleine markten die bijna overal te vinden zijn een garantie zijn voor het vinden van drankjes, ontbijtproducten, eenvoudige lunches (sushi, onigiri, etc.) en alles wat je nodig hebt in het dagelijks leven. Dit type winkel wordt in de volksmond genoemd konbini; er zijn in wezen drie ketens (7/11, Lawson en FamilyMart) en ze bieden standaard Japanse kwaliteit. Als er een manier is om een ​​gespecialiseerde delicatessenzaak te vinden in plaats van een banketbakkerij, proberen we deze kans uiteraard niet te missen. Ze hebben vaak een kleine maar onuitnodigende weergave van warm, voornamelijk gefrituurd voedsel.
• ik prijzen ze zijn vrij laag en op luchthavens zien we niet de speculatie die typisch is voor vrijwel elke luchthaven ter wereld: een kopje koffie kost ca. € 1,50, een liter water € 1, onigiri € 2 per stuk, koekjes in de winkel bereiken niet € 2, voor een licht maar goed diner kan € 15 voldoende zijn, terwijl het betalen van € 25 de hoeveelheid verhoogt. De wisselkoers rond de 160Y voor €1 helpt zeker enorm, maar in sommige gevallen hebben we een vergelijking gemaakt met meer ongunstige situaties (onthoud alleen dat vlak voor Covid de wisselkoers rond de 115/120Y lag) en daar kwam uit dat dit niet zo ongunstig was, rekening houdend met het feit dat de kwaliteit altijd een vrij hoge standaard heeft. Wisselkantoren zijn schaars, behalve in de stedelijke centra van Tokio en Kyoto, wat duidelijk in contrast staat met de gewoonte van de Japanners om intensief contant geld te gebruiken. Sommige zijn automatisch, bieden ongunstige economische voorwaarden en wisselen kleine bedragen, normaal gesproken voldoende om een ​​kaartje te kopen voor een bezoek aan een monument of iets meer.
• Wat in onze ogen een duidelijke tegenstrijdigheid is, zijn de betalingssystemen of volledig geautomatiseerde check-ins met relatief weinig gebruik van creditcards. Zo is het praktisch onmogelijk om aan een fysiek bemand loket een metrokaartje te kopen, maar tegelijkertijd moet je contant betalen en is het geen probleem om aan wisselgeld te komen. Hetzelfde gebeurt in restaurants, waar je in veel gevallen via een app op een tablet (eventueel met behulp van Google Lens om te vertalen) of via QR op je smartphone moet bestellen om vervolgens de rekening met bankbiljetten te betalen. Bij contante betaling staan ​​er altijd bakjes waarop u het geld kunt storten, de medewerker (in de supermarkt of elders) telt het ter plekke, waarbij duidelijk zichtbaar is hoeveel hem is gegeven, en haalt het op; dit uiteraard om latere geschillen met eventuele restanten te voorkomen
• Keuken: er wordt veel gepraat over de Japanse keuken en niet zonder goede reden. Het is echter noodzakelijk om een ​​korte analyse te maken en enkele onderscheidingen te maken om tot een objectief oordeel te komen: als aan de ene kant het eten van goede rauwe vis een genot is voor het gehemelte, goed is voor de gezondheid en een land eert dat weet hoe de koudeketen in stand moet worden gehouden om de magen niet te vergiftigen, moet ook worden opgemerkt dat sushi, sashimi, nigiri en dergelijke niet als een echte keuken kunnen worden beschouwd, omdat de combinatie van ingrediënten ontbreekt die leiden tot het creëren van een gerecht met een andere smaak dan de originele componenten. Ramen, udon en soba zijn zelf goede soepen of pasta's die in Italië een bescheiden succes zouden kennen. In essentie: vergeleken met onberispelijke ingrediënten die de smaak verrukken, is er geen passende creativiteit en uitwerking die niet alleen chef-koks, maar ook alleen moeders uit het verleden wisten te koken. Dat gezegd hebbende, eten in Japan is een van de redenen om een ​​vliegticket te kopen.

Vreemd genoeg wordt rijst in een land in het Verre Oosten waar men denkt dat het bijna de enige keuze is als het om granen gaat, in werkelijkheid, met uitzondering van sushi en wanneer het wordt gebruikt als aanvulling op vis- of vleesgerechten, minder gebruikt dan in andere keukens in de omgeving. Tarwe is het populairst en wordt geconsumeerd in ramen, udon en otonomiaki en is aanwezig in veel typische recepten.

• Verkoopautomaten: overal aanwezig met een ongelooflijke capillariteit en zelfs op de minst denkbare plaatsen kun je allerlei verse alcoholvrije dranken kopen, in sommige gevallen zelfs voedsel, tegen een normale prijs.
• Gezichtsmaskers: zelfs vóór Covid droegen veel Japanners maskers in het openbaar, misschien uit een vorm van extreme hygiëne of uit respect voor degenen die voor hen stonden. Zelfs nu nog is het gebruikelijk om mensen tegen te komen met hun gezicht bedekt, soms met designerstoffen of in combinatie met kleding, vooral in de metro of als receptionisten, winkelbedienden of in het algemeen mensen die in contact staan ​​met het publiek in een klantrelatie. We zien echter vaak mensen die het dragen door alleen te rijden of buiten te lopen. Uiteraard zijn er geen beperkingen en is de keuze volledig vrij. Omdat je ondeugend wilt zijn, kun je een teken van introversie lezen om je gevoelens te verbergen die voortkomen uit een grimas of andere uitdrukkingen, zoals we ons nog goed herinneren uit de tijd dat we leefden tijdens Covid.
• Manden: vooral in Kyoto, maar in heel Japan dat we bezochten, merkten we de schaarste, zo niet het totale gebrek aan vuilnisbakken. We hebben niet kunnen begrijpen of dit hygiënische redenen zijn, veiligheidsredenen om aanvallen te voorkomen met bommen die in de bakken zelf worden geplaatst of iets anders. Feit blijft dat het deponeren van zelfs maar een enkel stukje papier of een lege plastic fles een lastige klus kan zijn als je op straat of in de buurt van een bushalte bent.
• Toiletten: afgezien van het feit dat we nog geen enkel traditioneel toilet hebben gezien, zelfs niet in openbare badkamers, en dat ze allemaal automatisch zijn met een min of meer gevarieerde reeks opties en comfort, zit er in herenurinoirs een haakje waaraan de paraplu kan worden gehangen. In de dameskamers vindt u zitjes voor kinderen en luiertafels, compleet met alle comfort. Het beste zien we in een servicegebied langs de snelweg die van Nagoya naar Kanazawa loopt: net na het binnenkomen van de heren- of damesdiensten geeft een display aan hoeveel toiletten er vrij zijn, zozeer zelfs dat als ik binnenkom, nummer één plaats maakt voor twee, een duidelijk teken dat iemand klaar is met zijn behoeften en de plek heeft vrijgemaakt. Dit is een passend voorbeeld van hoe bepaalde gemakken veralgemeend en bruikbaar zijn voor iedereen en is waarschijnlijk ook synoniem met mensen die weinig verlangens lijken te hebben om uiting te geven.
• Kabels: waarschijnlijk als gevolg van de onstabiele grond en de intense tellurische activiteit lijken de elektrische draden allemaal op een chaotische manier aan palen te hangen, met bungelende strengen en daaruit voortvloeiende optische vervuiling, bijna in dezelfde mate als wat wordt gezien in veel minder nette landen zoals Vietnam of Nepal.

Tips en instructies voor gebruik:

• Bezoekperiode: Als eind maart/begin april samenvalt met de ideale tijd om hanami (kersenbloesem) te zien, vertegenwoordigt de periode waarin we ons bevonden die van de explosie van lentegroen, onderbroken door de bloei van azalea's, rododendrons en irissen. In bergachtige gebieden waar het seizoen verder terug is, kan nog steeds van een staartje hanami worden genoten. Houd er rekening mee dat onze bezoekradius varieert van het centrum (Nikko) tot het zuiden (Kyushu-eiland). Een andere situatie en andere kleuren zullen in de herfst te zien zijn, wanneer het enorme aantal esdoorns de kleur van roest zal aannemen, waardoor het landschap verder zal transformeren. Hun groene en roodachtige uiterlijk heeft echter alle betekenis. De temperaturen zijn mild, met een paar dagen dat we een paar graden lager niet erg zouden hebben gevonden, terwijl we in totaal twee halve dagen regen hebben gehad.
• eSim: online gekocht bij Saily door Nord VPN. Het maakt onmiddellijk en automatisch verbinding zodra het Japanse bodem raakt en we hebben nog nooit verbindingsproblemen gehad.
• zelfs als je uit Italië de gezien, kunt u het beste de gebruikelijke informatie invullen die vereist is bij het betreden van het land op de site https://www.vjw.digital.go.jp en download de app om een QR-code te verkrijgen die u aan het personeel kunt laten zien bij binnenkomst voor de paspoortcontrole. Het is geen must, maar het stroomlijnt de praktijk.
• Taxi-app: Uber werkt, maar wordt aangetrokken door het lokale taxinetwerk en is niet bijzonder handig. Er is ook de GO-app die iets beter is. In werkelijkheid namen we maar twee taxi’s en voor zeer korte afstanden gebruikten we de gebruikelijke Uber
• Weersverwachting-app: We gebruikten de Weather Japan-app en deze bleek accuraat. In het Fuji-gebied is er een precieze locatie die het verwachte weer op de berg aangeeft om observatie te vergemakkelijken: https://fuji-san.info/en/index.html.
• Japan wifi automatisch verbinden: een app die je helpt bij het zoeken naar gratis wifi. Niet slecht, zeker voor smartphones zonder e-sim.
• IC-kaart: Suica of soortgelijke worden gebruikt om te voorkomen dat u contant moet betalen voor de metro, bussen, maar ook voor verschillende bedrijven. We namen het liever niet aan (ook al kost het uiteindelijk niets) omdat je door het kopen van dagkaarten in de steden je beter kunt verplaatsen, anders circuleert contant geld veel en is het geen probleem om geld op zak te hebben.
• Creditcards: onverwacht worden ze in Japan minder gebruikt dan in andere landen. Kaartjes kunnen worden gekocht bij automaten, maar worden normaal gesproken contant betaald en vaak accepteren typische restaurants (izakaya) geen kaarten.
• Elektrische adapters: 110v, hetzelfde type dat in de Verenigde Staten wordt gebruikt.
• Powerbanks: we hebben het thuis gelaten en we hebben een fout gemaakt. Tussen Google Maps, Translate, internet, foto's etc. raakt de batterij van de smartphone snel leeg. Gelukkig hadden we de oude smartphone die indien nodig in ieder geval fotografie en navigatie ondersteunde.

TOERISME IN JAPAN: ondanks dat we in het hoogseizoen waren gegaan, waren we aangenaam verrast door het ontbreken van wachtrijen of extreem intense toeristenstromen; dankzij de organisatie en opleiding van de Japanners (een geschenk dat uiteindelijk ook buitenlanders besmet). Lokale bezoekers reizen meestal met pakketreizen; De groepen arriveren normaal gesproken met toeristenbussen, gaan de beroemdste monumenten bezoeken en keren terug na een lunchpauze in een restaurant. Als het je lukt om ze te vermijden, ben je veilig; Hoe dan ook, ga een beetje weg van de belangrijkste bezienswaardigheid en je bevindt je in een rustige omgeving. Wel moet gezegd worden dat ook als je met veel mensen bent, het gedrag altijd beleefd is en schreeuwen niet tot de cultuur van het eiland behoort. Deze vorm van het bezoeken van de meest populaire tempels of heiligdommen brengt het voordeel met zich mee dat je naar de historische verhalen van de gidsen kunt luisteren, maar verliest tegelijkertijd die mystieke religieuze charme die onvermijdelijk een beperkte menselijke aanwezigheid vereist, vooral met de ononderbroken opeenvolging van foto's die je ervan weerhouden te genieten van een intieme sfeer. Zelfs op deze zeer toeristische plaatsen is het niet eenvoudig om iemand te vinden die Engels spreekt: degenen die zich beperken tot het kennen van de essentiële termen die vereist zijn voor het beroep, vaak zonder enige grammaticale basis. Het stellen van vragen of het proberen een toespraak te houden leidt tot gênante situaties waarin de gesprekspartner op welke manier dan ook probeert zijn tekortkomingen goed te maken, zonder succes en tijdverspilling. Zelfs de aanwijzingen laten in veel gevallen te wensen over: behalve dat ze meestal alleen in het Japans zijn, is het zelfs als er iets in het Engels is moeilijk om een ​​samenhangend vervolg te vinden. Allemaal tekenen die niet aan kwade wil of systematische desorganisatie moeten worden toegeschreven, maar eerder aan de recente ontwikkeling van de internationale toeristenindustrie.

Zeker is – en dit geldt vooral voor Kyoto – dat de toename van het aantal bezoekers het ordelijke dagelijkse leven van de gemiddelde Japanse man verstoort, zowel in het openbaar vervoer als in winkels of elders. Alles draait om de delicate regels van beleefd samenleven, die door de inmenging van buitenlandse toeristen gevaarlijk in gevaar worden gebracht. Toerisme moet op zijn minst vanuit een tweeledig perspectief worden bekeken, met verdere onderscheidingen: terwijl de Japanners compact in groepen reizen en zich op een homogene manier verplaatsen, vooral met de bus, kunnen buitenlanders in georganiseerde groepen zijn (niet veel) of alleen (misschien met een lokale leiding om uit taalkundige, culturele, bewegwijzeringsproblemen, enz. te komen). Onder deze laatste herkennen we duidelijk westerlingen, mensen uit het Midden-Oosten of Indiërs, maar we missen grotendeels de massale aanwezigheid van Aziaten die we niet kunnen onderscheiden van de lokale bevolking (een detail dat we niet aan de Japanners mogen vertellen!). Onder hen hebben we verschillende Taiwanezen, inwoners van Hong Kong en natuurlijk de Chinezen geïdentificeerd, die vanwege cultuur en geschiedenis niet gemakkelijk kunnen integreren met de Japanners. De nonchalante houding van sommigen irriteert waarschijnlijk en leidt tot een vorm van slecht verborgen onverdraagzaamheid. We weten niet of het iets met dit gevoel te maken heeft, maar soms komt het voor dat we belangrijke monumenten bezoeken zonder dat er documentatie in het Engels bij zit; de brochures bestaan, ze zijn goed gemaakt, maar ze zijn alleen in het Japans geschreven.

De Japanners hebben een hoog gevoel van privacy, maar de Italianen die in toeristische gebieden wonen weten ook heel goed dat de aanwezigheid en soms inmenging van vakantiegangers niet altijd op hun tenen gebeurt: het veranderen van de mentaliteit duurt generaties en een periode van gunstige wisselkoersen is niet genoeg om een bevolking met de hoogste gemiddelde leeftijd ter wereld te transformeren in het tolereren van degenen die met een andere cultuur aankomen, zelfs als ze maar een paar dagen blijven. De mondialisering van de afgelopen dertig jaar heeft geen invloed gehad op het dagelijks leven van de meeste Japanners, die gebonden zijn aan religieuze en historische waarden die niet bevorderlijk zijn voor openheid.