Japanse Alpen IV

Oishi-park

De kamer was geboekt (voor een paar Yen meer) met uitzicht op Fuji. Er zijn nog maar een paar nuttige uren over om hem in zijn witte geheel te zien en om dat te doen bedenken we ze allemaal, inclusief het dubbele alarmsysteem: profiterend van de vroege dageraad stellen we de eerste in op 5.30 uur, wanneer we ons realiseren dat ook hij nog slaapt met zijn hoofd ondergedompeld in een grijze deken en we wenden ons af; de tweede gaat een uur later over en op dit punt is de lucht helder, maar we zijn er nog niet helemaal. We gaan naar beneden om het gebruikelijke, eenvoudige ontbijt te nuttigen en komen terug naar het raam van de kamer Fuji-san-frame, zoals hij hier eerbiedig wordt genoemd. Eindelijk in zijn geheel zichtbaar, lukt het om op afstand nog een paar foto's te maken voordat hij weer verdwijnt en stappen we in de auto om over een kwartier terug te keren naar Oishi Park. Het is 19.30 uur, de lucht is nu wolkenloos, behalve waar het voor ons van belang is. Jarenlange bezoeken aan de hoge landen hebben ons tenslotte geleerd hoe de toppen wolkenkatalysatoren zijn. Met volle zon en heel weinig mensen doen we de fotoshoot nog een keer bij tuin van duizend kleuren, waardoor er meer tijd beschikbaar is om de verschillende soorten te herkennen, waarvan er vele ook hier aanwezig zijn (Sint-Janslelies, lavendel, gladiolen, enz.). Om niet in de verleiding te komen hier de hele dag door te brengen, hebben we onszelf beloofd een uurtje te wachten, waarna we zouden vertrekken naar de overige geplande bestemmingen. Zoals bij elke zichzelf respecterende striptease komt het beste aan het einde: om half negen lijkt het erop dat we op het punt zijn en de laatste sluiers moeten verdwijnen. We verbreken de ‘gelofte’ van de deadline en besluiten zo vaak te blijven dat het Moment aanstaande lijkt. Nooit zal wachten zo vruchtbaar blijken te zijn en uitstel zal zo gewaardeerd worden als op het moment waarop Fuji verschijnt in zijn geheel, op een groot deel van de piste bedekt met sneeuw. Onberispelijk en imposant tegelijk rijst de heilige berg bij uitstek van Japan voor ons op en is daarmee voltooid de foto van de bloementuin op het scherm van smartphones en camera's, om nog maar te zwijgen van de emotie die onmiddellijk wordt overgebracht naar de cerebrale en spirituele ganglia. De onderste helft van het schilderij vertegenwoordigt zoetheid en gevoeligheid, de bovenste helft kracht en majesteit, gescheiden door het golvende meer dat met zijn zachte golven bijna lijkt te willen bemiddelen: een unicum dat alleen de natuur kan transformeren in sublieme schoonheid. Grenzend aan het absurde, denk je even dat het vermoeiender was om erop te wachten dan om hem te beklimmen, een optie die in deze periode vanwege de sneeuw niet eens mogelijk was en misschien zelfs verboden met ski's aan.

Aankomst bij Peace Torii

Om 9.30 uur, twee uur nadat we zijn aangekomen en onze ogen hebben gevuld met wat we verlangden, zijn we klaar om te vertrekken naar een route van groot belang die ons zal brengen naar het einde van deze tour - nog niet de reis - richting Tokio, waarbij we Fujiyoshida met zijn toeristen doorkruisen en Fuji bewonderen die opvalt tussen de flatgebouwen en elektriciteitsleidingen. De eerste stop is eigenlijk een rondreizende route, een betaalde route – de Hakone Skyline – die langs de top van de heuvel richting Hakone loopt. De weg kruist eerst een reeks betoverde bossen; smal, het kruipt met ononderbroken plooien langs deze lage bergen tussen met mos bedekte muren tot het het tolpunt bereikt en de heuvel beklimt met uitzicht op het Ashi-meer, zijn drijvende torii en Hakone in de zonnestralen op één helling, en de hellingen van Izu-schiereiland naar het zuiden aan de andere kant. De onsen-dampen vallen ook op op de achtergrond en komen uit de rusteloze buik van de aarde, een vulkanisch residu dat 3000 jaar oud is. Het is een vakantiestad niet ver van de hoofdstad en haar agglomeratie en wordt altijd gekenmerkt door een grote toeristische aanwezigheid, zozeer zelfs dat we het niet gepast vinden om de Vrede tori (vergelijkbaar met die in Miyajima maar minder bekend) zorgt voor een tekort aan parkeergelegenheid en tijd: Fuji is tenslotte nog een tempel waard. Het ontgaat ons echter niet om de Onshi Hakone Koen, dat op een landengte van het meer staat, ooit de zomerresidentie van de keizerlijke familie en tegenwoordig een prachtig observatiepunt zowel op het meer zelf als op de complex van bomen en struiken gekweekt in de meest klassieke Japanse stijl. Hagen van azalea's, op artistieke wijze gesnoeide bomen om verhoogde struiken te creëren en alle andere ingrediënten die het plaatje als subliem kunnen omschrijven. We waarderen de maximale verbeeldingskracht gecombineerd met smaak en harmonie in verwondering wanneer we verkeerspalen of geluidsstrips passeren die op een zodanige afstand zijn geplaatst dat er muziek ontstaat terwijl de wielen passeren, in wat we zouden kunnen definiëren als een soort pneumatische melodie: als verdrietig volk hebben de Japanners zeker geen gebrek aan creativiteit!

Kamakura, ook gemakkelijk bereikbaar zowel met de auto als met de trein vanuit de hoofdstad, beschikt over een prachtige reeks religieuze bezienswaardigheden, waaronder het boeddhistische heiligdom van Kotoku-in, waarbinnen de Daibutsu staat, het enorme standbeeld van de Boeddha. Ongeacht de omvang is vooral de uitdrukking van Siddharta opvallend, zo serafijn dat het een gevoel van sereniteit opwekt bij degenen die ernaar kijken en een stille boodschap van vrede en hoop overbrengt, ondanks in zijn onbeweeglijke houding. Het vermogen van degenen die het hebben ontworpen, maar ook van het zijn van een vreedzame, niet-pacifistische religie. Zoals altijd vormen vakkundig onderhouden bomen en tuinen een decor dat het hoofdmonument waardig is. In Japan kom je zelden religieuze gebouwen tegen die niet omgeven zijn door tuinen, parken of natuurlijke elementen in het algemeen.

Op de weg die naar Kamakura leidt komen we iets tegen dat ons doet twijfelen aan ons eigen alcoholpromillage, ook al is het nog ochtend en hebben we (nog) geen druppel sake aangeraakt: boven ons hoofd rijdt een tram, hangend aan rails die over het dak van het voertuig schuiven en die op hun beurt worden ondersteund door krachtige pylonen. Dit is noch een droomvisie, noch een wonder: eenvoudige Japanse technologie.

Het stedelijke gezicht van Peace torii

Het is tijd om naar de hoofdstad te convergeren, maar de weg die voor ons ligt is in verschillende opzichten nog steeds een aandachtspunt. De prachtige mix van rijstvelden en heuvels die uit Kamakura komen, vult de ogen weer met groene tinten, waardoor de weg tweebaans wordt, maar op een heel bijzondere manier: een soort snelweg met uitzicht op de zee aan de ene kant en flatgebouwen aan de andere kant, af en toe afgeremd door snelle verkeerslichten. Op het eerste gezicht lijkt de nabijheid van de snelweg tot de huizen ernaast misschien een reden voor gevaar, ook vanwege de voortdurende overschrijding van de snelheidslimieten, maar in het beschaafde Japan zijn automobilisten altijd gefocust op wat ze doen, net als voetgangers. De lunchtijd dreigt op te raken; ondanks dat we met een snelheid van 80 km/u in het verkeer rijden, zien we een klein restaurant, slagen erin zonder risico de rijstrook te verlaten en gaan kijken wat ze te bieden hebben. Het toeval wilde dat we onszelf vandaag trakteerden op een werkelijk voortreffelijke maaltijd in termen van menu, kwaliteit en prijs; Het is zonde om op doorreis te zijn en er maar één keer van te kunnen profiteren. Het enige dat overblijft is om de reis naar het vliegveld te hervatten langs de weg die blijft afwisselen tussen de zee en de steden, afhankelijk van of je naar rechts of naar links kijkt. Uiteraard is het essentieel dat de bestuurder recht vooruit kijkt. De slagader die we volgen is niet alleen handig vanuit logistiek oogpunt, maar blijft ook interessant als het landschap verandert van natuurlijk naar stedelijk, beginnend bij Yokohama. Hoge gebouwen vervangen huizen met twee verdiepingen, industriële gebieden met enorme raffinaderijen zijn nu een integraal onderdeel van het landschap als we reizen hoog gelegen tussen de stad en de zee, in een fantasierijk netwerk van straten waar weinig grote metropolen over kunnen bogen. Het hoofdkantoor van de Budget-luchthaven bevindt zich in een afgelegen gebied en als je aankomt, is het nieuwsgierig om een ​​kijkje te nemen achter de schermen van een luchthaven als Haneda: magazijnen, containeronderhoudscentra en luchthavenservicebedrijven. Ook hier is er geen sprake van bureaucratie, betalen we de ETC (de lokale telepass) en worden we op een shuttle gezet richting de luchthaven. In tegenstelling tot toen we voor het eerst aankwamen, hebben we vandaag niet zoveel last van reizen en tijdzones, bovendien hebben we 15 dagen geleden al een ervaring gehad; daarom biedt de luchthaven van Tokio geen bijzondere verbijsterende factoren: we kopen een kaartje op de Keykiu-lijn, die overgaat in Asakusa naarmate de stations passeren en zonder binnen een uur uit te stappen zijn we vlakbij het hotel, midden in de wijk Asakusa. We hadden ons echter niet gerealiseerd dat de APA-keten andere hotels heeft in dezelfde straat vlakbij het metrostation, dus we zullen er nog twee bezoeken voordat we de onze bereiken, de laatste, maar nog steeds niet ver weg en dicht bij de Tokyo Skytree. Tijd voor het gebruikelijke automatische inchecken, de karretjes op de kamer zetten en gaan eten in een restaurant gespecialiseerd in de typische keuken van Hokkaido, het noordelijkste eiland van Japan, gekenmerkt door lange winters en koudere zeeën: ook vandaag de dag gaan we voor vis, betoverend. De wijk waar we drie nachten zullen doorbrengen is bijzonder geschikt om te bezoeken Senso-ji, een prachtig Shinto-tempelcomplex waard om op alle uren bezocht te worden: laten we beginnen met de avondversie, wanneer perfecte verlichting de amarantachtige kleuren van de pagode van vijf verdiepingen, van het hout waarin de tempel is gebouwd, evenals van de verschillende roodachtige torii. Om nog maar te zwijgen over de gastheren van rijstpapieren lantaarns ingericht met elegantie en verfijning. Het lijkt in een surrealistische dimensie te leven, slechts minimaal beïnvloed door sommige westerse toeristen die foto's willen maken in "grappige" posities voor de grootsheid van de monumenten. De typisch westerse en Chinese kunst van het vereeuwigen door middel van nabootsing lijkt op zijn minst respectloos te zijn tegenover symbolen en religies (zowel deze als andere) die zich identificeren met oude culturen, verhalen die doorgaans worden gekenmerkt door lijden en veroveringen die plaatsvonden ten koste van grote offers van de kant van gelovige bevolkingsgroepen. Betekenissen en symbolen worden teniet gedaan in het licht van brutale modernistische opvattingen, synoniem met de slechte opleiding (eufemisme bedoeld!) van een deel van onze samenleving, ongeacht of iemand een religieus geloof heeft of niet.

Het wordt laat, de winkels aan de drukke Nakamise-straat zijn al een paar uur gesloten en zelfs de winkels onder de artistieke zuilengangen beginnen de tentoongestelde producten te verzamelen. Ook voor ons is de tijd aangebroken om ons terug te trekken in de kleine maar comfortabele hotelkamer, na een laatste blik op de goed verlichte Skytree en de Sumida rivier die aan zijn voeten stroomt.