Trektocht Annapurna VI

Tradities en spiritualiteit

Rond 05.30 uur komen de dragers als eerste in beweging, als ze hun ogen openen zie je dat het al daglicht is en het enige wat nog rest is opstaan. Kort daarna verspreidt de muziek van om mani padme hum zich vanuit de gompa door de lucht, de mantra die klinkt als een hymne aan de sereniteit. Als we vanaf het balkon naar buiten leunen, kunnen we ze zien gebedsvlaggen zwaaien in de wind, binnen de hoge toppen in de verte. We zouden nergens anders ter wereld willen zijn en we hebben nog nooit een zoeter ontwaken geproefd. De behandeling lijkt op die van een groots hotel: ontbijt in de tuin met zonsopgang boven Annapurna South, Hiun Chuli en iets verderop, boven Machhapucchre. We worden niet langer geconfronteerd met de opwindende uitzichten in het Heiligdom, maar het is leuk om in één oogopslag het ochtendleven van Ghandruk te zien, gecombineerd met de majesteit van de toppen die het lijken te beheersen. De rusttijd eindigt om 7.45 uur, als we vertrekken voor de laatste etappe, die ons terugbrengt naar de weg die naar Pokhara leidt. De beweging lijkt nooit te eindigen tijdens de 4 uur wandelen in de vochtige hitte: de dorpen waar we doorheen gaan (Syauli Bajar en Birethanti) zijn in plaats daarvan een laatste kans om zie het leven voorbijgaan op een eenvoudige manier, maar synchroon met de uitdrukking van hardwerkende en trotse bevolkingsgroepen. De benen lijken inmiddels alleen verder te gaan op het pad langs de Modi Khola, altijd sprankelend maar hier minder onstuimig dan in het bovenste deel van de vallei. Laten we elkaar ontmoeten dikke struiken van ... om een landschap op te vrolijken dat op zichzelf naar de heuvels draait. Met verrassing we komen een bus tegen en enkele auto's stopten op een plein. Een onverharde weg die onlangs is aangelegd en nog niet op de kaarten is voorzien, brengt de "beschaving" steeds hoger. Aan de andere kant moet worden erkend dat deze niet kunnen worden beschouwd als gemakken voor de lokale bevolking, maar als een fundamentele bevrediging van hun essentiële behoeften. Het leven in deze streken is al erg moeilijk en de natuur is vijandig genoeg. Eindelijk bereiken we Naja Pul, nu een dorp met alle voorzieningen, gelegen langs de asfaltweg. Het is een start-/aankomstpunt voor wandelaars en tevens de uitvalsbasis van waaruit goederen vertrekken naar de hoger gelegen dorpen. Hier worden we gecontroleerd bij de respectievelijke TIMS- en ACAP-punten, waar als een soort check-out de laatste stempels op onze vergunningen worden geplakt. Vermoeid bereiken we na 5 en een halve dag de asfaltweg waar talloze taxi's op ons wachten. We contracteren er een voor 1500 Rs en moeten de 70 km afleggen die naar de luchthaven van Pokhara leiden. Inmiddels is de rugzak in alle opzichten een last geworden, de huid brandt van de zon van de afgelopen dagen en we beschouwen het moment waarop we in de kleine, in India gemaakte Suzuki Maruti "gaan zitten" als een verademing. Alleen de voldoening dat we de Annapurna-trekking goed hebben volbracht op de manieren en tijden die we onszelf hadden opgelegd, biedt ons verlichting en zorgt ervoor dat we ons in perfecte vorm voelen met het oog op het nieuwe avontuur dat ons te wachten staat. De reis langs de kronkelige wegen die de heuvels ten westen van Pokhara beklimmen, verdient het om als een avontuur op zichzelf te worden geclassificeerd. Het doorkruisen van dorpen, maar ook het overwinnen van vrachtwagens en bussen, vereist een dosis optimisme en een sterk geloof in het hiernamaals, wat op deze momenten de indruk wekt echt dichtbij te zijn. De weg is een dunne strook asfalt omzoomd door grote zandbermen, stenig en met diepe kuilen, die dienen om voertuigen uit de tegenovergestelde richting te ontwijken. Door succesvol inhalen met risicovolle manoeuvres komen we eindelijk op onze bestemming aan en slaken we een zucht van verlichting, nu nemen de vlucht van Buddha Air het wordt een spel voor onze kransslagaders. Maar hier zullen we een ervaring beleven die waarschijnlijk in de rest van de wereld niet hetzelfde is: in wat we de volledig verlaten incheckkamer zouden kunnen noemen, terwijl we rugzakken bestellen om onze waardevolle spullen bij ons te houden en onze bagage zo compact mogelijk in te pakken in de hoop alles bij aankomst te kunnen beoordelen, worden we gecontacteerd door twee luchthavenfunctionarissen. Ze vragen ons of we naar Kathmandu gaan en of we het eerdere vliegtuig willen nemen, nu er nog plek is. Verbaasd knikken we en kort daarna staan ​​we bij vertrek met een oogje op onze rugzakken met oranje rugzakhoezen (zo handig in de eerste twee dagen) zoals ze op onze schouders richting het ruim van het vliegtuig worden gedragen. Familiecheques, weinig IT en veel verbale communicatie zijn de meest opvallende kenmerken van de luchthaven van Pokhara. Wij vertrekken daarom om 13.40 uur in plaats van 15.00 uur. Wanneer de ATR de landingsbaan verlaat, voelen we een steek in ons hart, we verlaten een van de meest gastvrije en suggestieve plaatsen die we tot nu toe hebben mogen bezoeken. Vanaf dit moment realiseren we ons dat het zaad van nostalgie in ons aan het ontkiemen is, net zoals we hadden geleerd van de ervaringen van degenen die deze plaatsen eerder begonnen te bezoeken.

Door de anderhalf uur voorsprong kunnen we verder met het bezoek aan de hoofdstad, dat deels al voor vandaag op het programma stond. De bagage arriveert getrokken door een gloednieuwe tractor (misschien het enige nieuwe op de hele luchthaven) en is dat ook praktisch op naam afgeleverd; we gaan naar het hotel om ze af te zetten en na een douche zijn we klaar om weer te vertrekken. In al deze commotie vergaten we de lunch, oorspronkelijk gepland als onderdeel van een korte rondreis door Pokhara. We compenseren het met twee repen die ergens in de koffer gevonden worden en als bij toverslag komt onze kracht weer naar boven.

Durbar-plein

Wij zijn op weg naar Durbar-plein, misschien wel de enige serie van monumenten echt interessant in Kathmandu.

Blijkbaar besefte de instantie die het beheert dit op tijd en vraagt 750 Rs om het plein te mogen betreden: een ware enormiteit als je de kosten van het Nepalese levensonderhoud in ogenschouw neemt. Hiermee zien we dat de maoïsten de kunst van het zakendoen en het onder druk zetten van toeristen al goed hebben begrepen. Ondanks het vuil de site is interessant en je zou gepassioneerd moeten zijn door de lokale geschiedenis om de kunst en geschiedenis die daarin vervat zit echt te begrijpen. We zijn tevreden met de geschiedenis die we van de gidsen hebben geleerd en met wat we destijds lazen over de paleizen en tempels waar we voor staan: rond het centrum is het verkeer een echte nachtmerrie, het plein vertoont een zeer gedegradeerd imago, ver van de nobele rust van de landelijke gebieden die we zojuist hebben verlaten. Om 19.00 uur hebben we een afspraak met Prachanda van de Trekker's Society voor het afleveren van de documenten die nodig zijn voor onze Tibetaanse reis; maar als we proberen terug te keren naar Thamel, kunnen we de juiste straat niet nemen (of misschien is het juister om het een steegje te noemen) en moeten we een paar honderd meter van de chaos van mensen weggaan om een ​​taxi te zoeken die, te midden van een nieuwe chaos (deze tijd van gemotoriseerd verkeer) ons naar het hotel zal brengen dankzij onze suggesties zodra we in de buurt van het juiste gebied zijn. In Thamel zijn er immers geen straatnamen, laat staan ​​nummering. Alles is gebaseerd op kennis en als je het niet weet, vraag je het aan andere collega's en zij komen stapvoets of als reizigers de andere kant op. Het raam staat permanent omlaag en de lage kruissnelheid maakt de uitwisseling van alle informatie mogelijk. Voor het diner gaan we naar restaurant Yak, in dezelfde straat als het hotel. Het is al laat voor de Nepalese dienstregeling en als je nog een keer iets mist, zou dat ons gevoel van eigenwaarde als het om oriëntatie gaat, aantasten. Laten we een yak steak sizzler nemen, waarvan we ontdekten dat deze een kooksysteem identificeert met een gietijzeren pan die vervolgens als serveerschaal wordt gebruikt. De smaak is uitzonderlijk en wordt begeleid door Everest-bier. Hoewel aangenaam en met een alcoholpercentage van 5°, zal dit minder goed zijn dan het Nepal Ice (7°) dat in Ghandruk wordt geproefd. Ondertussen sluiten de winkels (meestal om 20.30 uur) en proberen de restaurants kort daarna het vertrek van klanten te versnellen. We krijgen een Ayurvedische massage om de spieren te ontspannen na een week van vermoeidheid. Om 23.00 uur, een tijdstip dat de Nepalezen nu als dood van de nacht beschouwen, gaan ook wij slapen.

Het spreekt voor zich dat er geen vergelijking is met de bergcontext van Ghandruk waar we nog maar 24 uur geleden sliepen. Rust en verkeer zijn twee tegengestelde en schokkende realiteiten.