Everest Base Camp (EBC)

Everest-basiskamp en Cho Oyu

We mogen niet vergeten dat Tibet bij China hoort en dat dit uiteindelijk nog steeds een communistisch land is, al wordt het steeds moeilijker om dit te realiseren zonder een autoritair regime. 1 mei helpt ons dit vandaag te herinneren. Onze gids probeert de vergunningen te halen om het Everest Park te betreden, maar dit is niet mogelijk omdat het kantoor wegens vakantie gesloten is. Het probleem is eenvoudig op te lossen door kaartjes te kopen bij het eerste controlepunt dat zich direct na de afwijking van de hoofdweg in het dorp Chai bevindt, kort na het paspoortcontrolepunt. Nog even een korte stop en dan gaan we op pad voor de 80 km die ons naar de EBC (Everest Base Camp) zal brengen, geheel onverhard maar op terrein dat in principe in goede staat is. We zullen lezen dat de regering het zelfs wilde asfalteren, maar de Indiase oppositie verhinderde dit. Het vinden van de Chinese reus met de mogelijkheid om allerlei soorten voertuigen te laten arriveren op slechts een paar kilometer van de Nepalese grens, en dus een paar honderd van de Indiase grens, betekent dat je jezelf blootstelt aan grote strategische risico's. In ruil daarvoor rustten de Chinezen het zo goed mogelijk uit. De klim is constant en soms bijna onmerkbaar en gaat door de laatste dorpen die overleven in de totale dorheid op de bodem van de valleien. Een bron van leven bestaat uit de kanalen die sap naar de gewassen brengen, schapen en geiten hebben hun snuit in het dorre oppervlak geplant om te grazen wie weet wat. Iets voorbij de helft kom je in een vallei op de bodem waarvan staat de hoogste top ter wereld. Maar het magische moment was toen we over een heuvel gingen op km 22 van de weg die naar Rongbuk leidt, een echt panoramisch punt van waaruit je 4 toppen van meer dan achtduizend kunt observeren (van de 14 die er in de wereld bestaan). Van rechts (west) zie je de lange witgekalkte top van de Cho Oyu, in het midden als een ster Everest en direct achter de Lhotse. Verder naar het oosten zie je de Makalu. In het midden zijn er verschillende "kleine" pieken die hebben bijgedragen aan het schrijven van de geschiedenis van het bergbeklimmen, waaronder Pumori.

Cho Oyu

We blijven sprakeloos en kunnen geen woord uitbrengen. De hoogte heeft geen invloed, het is de emotie die ons het moment laat ervaren alsof we ons in een oneindig moment bevinden, in slow motion. Geconfronteerd met zo’n majesteit zijn we eenvoudigweg verbaasd. Everest het is nu een paar tientallen kilometers verwijderd en van daaruit lijkt het naar ons te kijken, met de onvermijdelijke wolk die oprijst uit de oostelijke bergkam en de horizon achter de berg gaat bedekken, waardoor de lucht opnieuw helder wordt voor Lhotse. In Tibet zijn er 5 bergen boven de 8000 m, namelijk Makalu, Everest met de nabijgelegen Lhotse, Cho Oyu en Shisha Pangma (de laatste is de enige die volledig op Tibetaans grondgebied ligt), vergezeld van 50 toppen die hoger zijn dan 7000 m.

Bezoek aan het Everest-basiskamp

Als het nu 13.00 uur is, bereiken we vandaag onze bestemming, het Rongbuk-klooster, waar we onze plaatsen in de buurt innemen gastenverblijf. De kamer is van het spartaanse type dat we inmiddels goed kennen, maar zoals we zullen zien is het niet de inrichting maar de hoogte die onze slaap zal bemoeilijken. Lunch in de kantine, met in het midden de yakmestkachel waarop water wordt gekookt. Hoffelijkheid is een constante, het gerecht is afgestemd op de situatie en het quotum. Vanaf hier naar het eigenlijke basiskamp is het nog 8 km te gaan. De eerste helft leggen we af met de terreinwagen tot tentenkamp, waar u kunt overnachten bij de verkopers van diverse objecten. Wij gaan verder nog eens 4 km te voet (indien gewenst is er ook een shuttleservice die zo nu en dan rijdt) en met een sprong van 200 m. van hoogteverschillen die onderweg goed verspreid zijn laten we ter zake komen waarboven onze vergunning ons niet toestaat te gaan. We bevinden ons op 5200 meter en daar vinden we het onvermijdelijke Chinese politiecontrolepunt. Deze keer controleren ze niet of we aan alle vereisten voldoen om daar te zijn. Om ons heen het beeld van een brede vallei die afdaalt vanaf de hellingen van de Moedergodin, vóór de noordelijke helling van de Godin zelf, met aan de zijkanten rotsachtige toppen zoals we die overal kunnen vinden. Het veld waar we ons bevinden, bestaat uit een aantal tenten die waarschijnlijk toebehoren aan de surveillance-soldaten in de buurt Jaks grazen die af en toe als dragers worden ingehuurd. Toeristen zoals wij zien we pas als we dat paradijs verlaten: het zijn twee Chinese meisjes. We klimmen op een panoramische heuvel waar eindeloze gebedsvlaggen wapperen en vanuit de dominante positie zien we de expeditie basiskamp. We staan tegenover de Everest; het bestaat echt en we zijn er op een prachtige zonnige dag. Wederom zijn we sprakeloos. Na de gebruikelijke foto's laat ik de wind bezit nemen van mij en mijn gedachten terwijl de Piramide met zijn omvang opdoemt. Terwijl contemplatie de gedachten geleidelijk van de natuurlijke naar de menselijke dimensie verplaatst, kan ik niet anders dan denken dat de geschiedenis van het moderne bergbeklimmen op deze berg is geschreven, dat er tragedies hebben plaatsgevonden en dat de tientallen tenten die ik daar voor me aantref het risico lopen alles tot een circus te reduceren. Ik vraag mezelf af of ik nog verder wil gaan, de berg wil beklimmen, mijn leven wil riskeren, maar me wil aansluiten bij de kleine groep van degenen die de Everest hebben ‘beklommen’. Het antwoord dat naar voren komt terwijl ik bewegingloos blijf staren naar elk detail van die driehoek van rots die van grijs naar oker verandert, is dat ik hem graag zou willen beklimmen, op voorwaarde dat ik daartoe in staat ben. Achter de schijnbare vanzelfsprekendheid van deze bewering schuilt een puristische redenering. Het bereiken van de top van de Everest is nu een excursie geworden waarvoor je alleen maar het geld moet hebben, de organisatie moet betalen en in goede algemene conditie moet zijn. De bedrijven die zich hiervoor inzetten, zorgen voor de rest, die uit winstbejag uitgeruste routes, zuurstof in hoeveelheid en elk ander comfort bieden dat compatibel is met de hoogte. Dat sommige ongelukkige mensen met slecht weer of niet-gediagnosticeerde kwalen te maken krijgen, hoort erbij, maar de meerderheid komt er ongeschonden vanaf. Een rage die de VS tot de leiders van deze sport beschouwt, is afkomstig uit het bedrijfsleven en waarvan de gevolgen voor het milieu algemeen bekend zijn. Dit jaar is het zestig jaar geleden dat de eerste beklimming plaatsvond en voor de gelegenheid zijn de campings nog drukker, zowel aan de Nepalese kant als aan deze kant. Terwijl ik het observeer, zeg ik tegen mezelf dat het beklimmen ervan een taak moet zijn voor professionals, mensen die hun leven aan deze inspanningen wijden (en het soms zelfs verliezen), maar die het kunnen doen met minimale externe steun, die weten hoe ze het zelfstandig moeten redden en niet aan een touw hangen dat door anderen wordt bediend. Toen we eenmaal terug waren in Italië ontdekten we dat "Gnaro" Mondinelli daar was en voor de derde keer naar de top klom. Dit versterkt alleen maar mijn theorie dat alleen de sterken er recht op hebben. Na deze momenten die een eeuwigheid lijken te duren en die de waarde van de eeuwigheid in zich dragen, beginnen we aan de afdaling. Samen met Lapu, die in de shuttle stapte maar met ons uitstapt, hebben we een gezellig gesprek over huishoudelijke gewoonten, een uitwisseling van informatie op het dak van de wereld. Terwijl we lopen zien we ook lege zuurstofflessen (zoals die voor insecticiden worden gebruikt) er zonder de minste zorg naartoe worden gegooid. Waren ze van iemand die naar het basiskamp ging of van een of andere veroveraar van de Everest?

In Rongbuk gaan we de plaats bezoeken klooster, de hoogste ter wereld. Vreemd genoeg bestaan ​​hier monniken en nonnen (nonnen), terwijl er in het verleden twee afzonderlijke structuren waren. Dit komt door het feit dat de Culturele Revolutie beide kloosters had verwoest, maar dat er slechts één werd herbouwd. Laten we tot slot de klassieke foto van de plaats nemen: de stoepa van het klooster met de Everest op de achtergrond. Het heilige van de natuur verenigd met dat van de geest in één beeld.

Dat er weinig bezoekers zijn, heeft ook te maken met de recente heropening van het basiskamp. De reden die leidde tot de sluiting van de EBC lijkt verband te houden met de demonstraties van buitenlanders ten gunste van Tibet in 2008/2009, die werden gevolgd door beelden met de Tibetaanse vlag, tot het punt waarop het basiskamp een theater werd om te vragen om meer autonomie voor de regio. Als reactie hierop heeft de Chinese overheid de toegang voor een heel jaar afgesloten, blijkbaar is er een uitzondering gemaakt voor bergbeklimexpedities en Chinese bezoekers. Het toeval wilde dat ze op 1 april van dit jaar de toegang tot het kamp herstelden. In 2008 vond echter opnieuw een lange periode van sluiting plaats, die samenviel met het doorgeven van de Olympische fakkel, die op het dak van de wereld werd gehesen. Een symbool van vrede en broederschap diende als zoveelste demonstratie van macht vermengd met arrogantie van de kant van de Draak.

Het is tijd voor het avondeten en we gaan terug naar huis gastenverblijf waar we een grote groep motorrijders compleet zien aankomen uit Nepal (Amerikanen en Australiërs). vrachtwagen op sleeptouw. Wij genieten net zo van de echtheid smakelijke lokale keuken afgewisseld met ontsnappingen naar buiten leg de zonsondergang vast. De wind is krachtig en de ondergaande zon heeft de omgeving verfrist. Om 20.30 uur gaan we naar bed, verder is er niets te doen. En hier begint de nachtmerrie die ons zal dwingen wakker te blijven tot de volgende ochtend. Ook al hebben we geen problemen met acclimatisatie, we kunnen niet slapen. Als we ergens anders waren, zou het voldoende zijn om naar beneden te gaan en de tijd door te brengen met lezen of tv kijken. Maar dat kan hier niet: er is geen licht (de generator gaat aan om 20.00 uur en uit rond 22.30 uur) en de klok op de tafel die een temperatuur van 6° in de kamer aangeeft, raadt aan om de tas niet achter te laten. Liggend ademhalen is lastiger dan rechtopstaand, waardoor je zo nu en dan je hoofd naar buiten moet steken om meer zuurstof op te nemen.