Les Trois Baies

STERF

Een zee als deze vertegenwoordigt een natuurlijk bezit zelden gevonden, dus profiteren we van de halve dag die beschikbaar is voor een bezoek aan 3 Baaien van Diego, niet ver van Ramena. Met het terreinvoertuig bereiken we al snel een onverharde weg die het voorgebergte omringt dat de onderrand van Diego Bay omlijnt en staan ​​we voor de onmetelijkheid van de oceaan. Voor ons ligt slechts een oneindige watervlakte die zich uitstrekt tot aan de Arabische landen in het noorden, in plaats van tot Zuid-Azië en India in het oosten. En het lijkt steeds ongelooflijker hoe bevolkingsgroepen uit dat gebied er tweeduizend jaar geleden in slaagden in zulke aantallen op Madagaskar te landen dat ze een gemeenschap vormden die voldoende was om de somatische kenmerken van een groot deel van de huidige bevolking nog steeds te behouden. In deze streken staat de witte villa van de voormalige president van Madagaskar, iemand die de inspiratie van het maoïstische denken wist te verzoenen met een voorliefde voor prachtige landschappen. Om toegang te krijgen moet je een toegangsprijs betalen aan enkele mannen in uniform die de wacht houden, aangezien het een militaire zone is. Dit punt is zeker strategisch gezien vanuit het perspectief van de oorlogen die in de vorige eeuw zijn uitgevochten, en het is precies hier dat de Engelsen en de Fransen vochten tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen Frankrijk werd onderworpen aan het Duitse Rijk. Op de heuvels zie je nog lange roestige kanonnen en wachtposten, in schril contrast met de prachtige baaien beneden. Dit zijn de Baie des Pigeons, des Dunes en Sakalava. Afgezien van de laatste, waar een aantal resorts in buitenlandse handen zijn met toeristen die willen kitesurfen, zijn de andere twee volledig voor ons en dit zorgt voor nog aangenamere kenmerken.

Een paar pirogues staan op een veilige positie boven het strand gestationeerd om perfect in het landschap te integreren. De vegetatie van het achterland is door het seizoen verdroogd, maar zo nu en dan komen er bloemen in de meest uiteenlopende kleuren tevoorschijn uit de ingewikkelde vertakkingen van de struiken, die contrasteren met de omringende grijsheid. In de periode december/januari is er echter sprake van een explosie van bloemen, terwijl de maand daarop de cyclonen arriveren. We keren alleen terug langs de weg die we als zodanig definiëren omdat er geen planten op de route staan, ook al wordt het in bepaalde situaties moeilijk te begrijpen hoe het terreinvoertuig zelf in zo'n instabiliteit kan bewegen. We nemen afscheid van Ramena met een barracuda en een kreeft die in ons land voor de prijs van een pizza wordt betaald en gaan naar het vliegveld, op het plein waar enkele kippenfamilies ongestoord rondlopen. Een heel ander verhaal vergeleken met de gemilitariseerde havens op onze breedtegraden. De controles zijn niet voorzien van metaaldetectoren, zowel hier als in Toliara worden we gefouilleerd met het oude handmatige systeem. De vlucht is vertraagd, maar niemand van het personeel en de passagiers lijkt er iets om te geven, in blind vertrouwen laat het lot voor ons beslissen. Ook dit keer zal het meevallen, het vliegtuig arriveert een uur te laat, laadt passagiers en bagage uit en vertrekt weer om ons ook mee te nemen.

Vlucht DIE – TNR 15.40 uur – 17.40 uur
Uiteindelijk komen we een uur later aan in Tana. Nog steeds acceptabel als de vier uur durende reis die voor ons ligt, er niet was. Om de geplande bestemming voor vanavond te bereiken, staat onze vriend Hubi op ons te wachten en met een nieuw terreinvoertuig pakken we de

RN2 richting oosten, opnieuw richting de oceaan. Maar deze keer stoppen we in het groene hart van Andasibe, waar het regenwoud de boventoon voert. In werkelijkheid zijn er 170 km die ons scheiden van de bestemming en het avondeten wordt snel gegeten in een klein plaatsje onderweg uit de hoofdstad. Wat de reis tot een avontuur maakt, zijn de talloze kuilen gemengd met chaotisch druk verkeer. We bevinden ons feitelijk op de rijksweg die Tana verbindt met de belangrijkste haven van Toamasina en er is een voortdurend komen en gaan van vrachtwagens beladen met zware containers en taxi's, waarvan er vele in de tegenovergestelde richting gaan met witte en gele vlaggen voor het bezoek van de paus, hoewel het weinig zin heeft om over de tegenovergestelde richting te praten op wegen waar iedereen zigzagt op zoek naar een minder ongemakkelijke doorgang. Inhalen vereist ongebruikelijke vaardigheden, ondanks de solidariteit tussen chauffeurs, die het elkaar gemakkelijker proberen te maken; vrachtwagenchauffeurs zetten de pijl rechts om in te halen en links als het niet uitkomt. De duisternis, het stof en de koplampen die er doorheen snijden, zware voertuigen die hun hersens pijnigen door de ruigheid, dit alles zorgt tegelijkertijd voor een verwarrende en mystieke sfeer. Alleen al het toeschouwer zijn is stressvol, we durven er niet aan te denken wat het betekent om deze gekwelde heuvelwegen op te rijden. Langs de weg loopt een smalspoorlijn, van duidelijke koloniale oorsprong; maar de locomotieven worden niet gerepareerd, er is geen onderhoud aan de spoorlijn, alles lijkt daar te wachten op betere tijden die in dit tempo nooit zullen aanbreken. De RN 2 is misschien minder druk met containers die uit Toamasina arriveren, maar de vrachtwagens merken dat ze krakend en ratelend langs de weg rijden terwijl ze proberen gaten in het wegdek te vermijden, waardoor wolken stof en giftige gassen omhoog komen. Dit is een voorbeeld van hoe het gaat in dit mooie en ongelukkige land.
Als het inmiddels middernacht is bereiken we onze bestemming en blijven overnachten, waar totale stilte heerst, zelfs de bewaker slaapt en het ons enige moeite zal kosten om de poort voor ons open te krijgen. Het is koud en in de bungalow gebruiken we alle dekens om lekker warm te slapen. Gedurende de nacht en de vroege ochtend zullen we vergezeld worden door de Indri-maki's, waarvan hun roep bijna lijkt op een menselijke kreet, heel bijzonder, bijna een gekreun dat zich verspreidt in het bos dat een paar tientallen meters verderop begint.