Atherton Tableland

Ochtend in Atherton Tableland

Eindelijk weer eens vroeg wakker worden om gezonde gewoontes niet te verliezen. We gaan bijna tot aan Mossmann en nemen de 44 Developmental Road. Via een bochtige en bergopwaartse weg komen we aan bij de Lion's lookout, we dalen een stukje af om het ATHERTON TABLELAND te bereiken, gelegen op 500 meter boven zeeniveau, gekenmerkt door bosrijke gebieden, dan weer midden tussen suikerrietplantages. Er volgen gebieden die onbebouwd lijken, maar in werkelijkheid schamele weilanden zijn voor vee in een halfwilde staat. Vermeldenswaard zijn de termietenheuvels, zelfs meer dan een meter hoog, die we in eerste instantie verwarren met geïsoleerde stenen die op menhirs lijken. De lucht is helder maar het is nog vroeg, terwijl enkele kangoeroes ons vanaf de kant van de weg bekijken. De eerste boerderijen verschijnen. Langs het plateau zien we een hele reeks bananen-, mango- en avocadoplantages: we voeden ons al een tijdje met deze bessen of vruchten en voor het eerst ontmoeten we ze aan de bomen in hun land van herkomst. De rest wordt geteeld met aardappelen en groenten in kassen. Opvallend is de ontmoeting met koffie: we zien voor ons onbekende gewassen, we stoppen de auto en vragen enkele arbeiders die irrigatieleidingen aanleggen om begeleiding. Degene die ons vertelde dat het koffieplantages waren, nodigde ons ook uit om de start van de oogst voor de volgende dag bij te wonen en vroeg ons waar we vandaan kwamen. Als we hem vertellen dat we Italianen zijn, glinsteren zijn ogen en vertelt hij dat hij oorspronkelijk uit Calabrië komt. Niettemin moeten we het gesprek voortzetten in het Engels, de enige taal die we delen. Misschien kent hij nog steeds een dialect, maar konden we elkaar nog steeds niet verstaan. Laten we oversteken Atherton en we komen aan in Yungaburra, gepresenteerd als een typisch negentiende-eeuws dorp, een essentiële stopplaats voor alle georganiseerde reizen die hier gewoonlijk hun lunchtijd doorbrengen. In werkelijkheid zien we enkele originele gebouwen in Queensland-stijl, maar geen echt stadje met de sfeer van weleer. Het moet echter gezegd worden dat alles goed geordend en gastvrij is. Het grote aantal restaurants, bars en accommodatiemogelijkheden zijn een duidelijk teken dat het toerisme tot welzijn leidt. Inmiddels is het bewolkt geworden en krijgt het omringende groen minder felle kleuren, eens kijken Gordijn Afb tijdens een interessante wandeling door het regenwoud viel een enorme vijg op een andere boom en bleef leunen. Wortels zijn langs de hele stam ontsproten en hebben de grond bereikt, waardoor het op een harp lijkt. We gaan verder naar Lake Eacham, helaas laat de bewolkte hemel niet zijn beste pracht zien. Op dagen met mooi weer zou het de ideale stop zijn voor een picknick. Laten we er een paar bekijken wilde kalkoenen met een rood hoofd. Uiteindelijk gaan we naar de Red Cedar Tree, een beetje een teleurstelling gezien hoe mooi de wandeling in het bos is. Na een lange rit over een onverharde weg en de nadering te voet worden we nergens geconfronteerd: de boom is omgevallen door een tornado die vorig jaar dit gebied trof na een leven van ruim vijfhonderd jaar. De stronk van een paar meter hoog is het enige dat overblijft van de historische ceder. Ook hier hebben de vijgenbomen een heel bijzondere basis; het lijken scheidingsmuren te zijn, die nuttig zijn als versterking tegen de frequente tyfonen. We gaan naar Millaa Millaa, dat is gereduceerd tot een spookstad, en we reizen over het Waterval Circuit, te beginnen met het spectaculaire Millaa Millaa-watervallen, nog mooier gemaakt door een zonneflits die opvalt net als we aankomen, dan de Zillie-watervallen en Ellinjaa-watervallen, minder imposant maar toch mooi. Het landschap is heuvelachtig met omheinde weilanden, waar koeien onder wisselende luchten rustig grazen. Dit gebied is zeer rijk aan kangoeroes omdat er geen roofdieren zoals dingo's zijn en het vol zit met drinkplaatsen voor schapen. We passeren kort de Mungalli-watervallen, maar niet voordat we een Cheese Pie proeven in de Diary Farm, waar biodynamische kazen worden geproduceerd. Een uitstekende plek om te eten, als we maar geen stevig en onverteerbaar ontbijt hadden gehad in een bar in Atherton. De pannenkoek met ahornsiroop weegt als een gebakken rotsblok op onze maag. We omzeilen een paar watervallen, vinden dat we genoeg hebben gezien voor vandaag, en nemen een pad in het Palmerstone Wooroonooran N.P. ruim anderhalve kilometer afdalend in een weelderig tropisch bos. Het bos laat dus ruimte voor bananen gewassen (met fruit dat aan de bomen hangt) en suikerriet terwijl we zuidoostwaarts afdalen richting Innisfail. Het is een groen en rijk gebied, waar de regenval 3500 mm bereikt. regen per jaar, wat het minder aantrekkelijk maakt vanuit toeristisch oogpunt, maar veel meer vanuit landbouwoogpunt. Bezoek aan een krokodillen fokken aan Johnstone Krokodillenboerderij, waar het grootste aantal van dergelijke reptielen in Noord-Queensland leeft.

Langs Bruce Hwy

Laten we eerst kijken krokodillen in hun respectievelijke kooien met een eclectische trainer die ons een essay aanbiedt over de agressiviteit van reptielen ga ze lastigvallen met een hark en herhaaldelijk aangevallen. Alleen ervaring verhindert dat het in een van deze op het menu van vandaag belandt. Gezien de littekens op zijn ledematen moet hij echter slechte ervaringen hebben gehad. Om 15.00 uur is het tijd voor de lunch en krijgen ze halve kippen te eten. Er wordt ons verteld hoe hun krokodillen worden gefokt om eetbaar vlees en leer te verkrijgen voor de productie van tassen, portemonnees, enz. De grootste hebben geen waarde als huid of vlees en worden gehouden om aan toeristen te worden tentoongesteld, een ervan bereikt een lengte van 6 meter. Het is merkwaardig om op te merken hoe de tong in de mond contact maakt met het gehemelte, waardoor het dier geen water kan inslikken wanneer het zijn mond open houdt onder water, behalve wanneer hij het voedsel doorlaat zonder te kauwen. Ze bevestigen dat ze uren onder water kunnen doorbrengen zonder te ademen. Ze kunnen zelfs maandenlang overleven zonder voedsel, dus zes/acht stukken kip kunnen voldoende voeding zijn voor een jaar, terwijl ze er zo’n zestig geven om ze goed te houden. Ze kunnen 50/60 jaar oud worden. Velen blijven stil zitten met hun mond open om op te warmen: ze hebben een temperatuur nodig rond de 30/32°, 28° is de minimumgrens. Door hun mond open te houden, "nemen" ze warmte binnen waar het harde pantser niet doorheen kan. Hun tanden wisselen tot 46 keer, ze vallen praktisch uit en groeien voortdurend opnieuw aan, en als ze oud worden, raken ze ze volledig kwijt. Toch kunnen ze gevaarlijk zijn: we zien een oud dier zijn bek met zoveel kracht sluiten dat het elk voorwerp dat tussen zijn tandvlees zit, kapot maakt. In dit geval lijkt de halve kip letterlijk in de kaken te verdwijnen. Om jonge krokodillen te doden voor vlees, verdoven ze ze eerst met een elektronisch apparaat dat achter de kop wordt geplaatst, waarna ze worden omgedraaid en vervolgens worden ontdaan van de schil om vlees en huid te verkrijgen. Wij zien ook goden kangoeroes, wallabies, kasuarissen, pythons om een foto van ons samen te maken, Amerikaanse alligators en een kleine dingo. Rivierkrokodillen zijn gemakkelijk herkenbaar aan hun kleinere lichamen en meer homogene rijen tanden. Er wordt gezegd dat ze niet gevaarlijk zijn voor mensen, hoewel het zien van een dier in de buurt geen prettige ervaring kan zijn, zelfs zonder te vragen tot welk ras het behoort. Het is nu 16.30 uur en we beginnen aan het eerste stuk afdaling zuidwaarts op Bruce Hwy nr. 1, eerst richting Ingham en vervolgens richting Townsville. De lucht is opgeklaard, ook al passeren we Tully, de meest regenachtige stad van Australië met gemiddeld 4000 mm neerslag per jaar. Bevestiging komt van het weelderige groen dat ons omringt. Omdat we vóór Townsville geen accommodatie vinden, bereiken we de hoofdstad van het noorden van Queensland, met 150.000 inwoners, een echte metropool voor deze regio's. We gaan rond 20.00 uur eten in Palmer Street, de restaurantstraat, waar we een Mexicaanse grill vinden die bij ons past en we vullen ons met filet en tortilla's met garnalen. Curiositeit wordt gewekt door de glazen bier of andere dranken: ze worden in de koelkast bewaard voordat ze aan de klanten worden geserveerd. Hetzelfde geldt voor hotelminibars, waar ook lege glazen in zitten. Loop in het centrum, met een heel bijzondere uitstraling. The Mall is, net als alle stadscentra, een CBD, winkelcentrum met professionele kantoren en winkels. Ook al is het zondagavond, veel bars en restaurants zijn gesloten terwijl andere gevuld zijn met schreeuwende mensenmassa's, er zijn waarschijnlijk Australische voetbalwedstrijden aan de gang die enthousiaste supporters en drinkers aantrekken. Er lopen weinig lokale mensen rond en wij lijken de enige toeristen te zijn die zich hier hebben gewaagd.