Blauwe Bergen

Lokale fauna

Ondanks de harde wind maken we een snelle verkenningstocht door de stad. Kort na vertrek vergezelt de regen ons weer. Wanneer we in Grafton aankomen lijkt de lucht net genoeg open te gaan om de kleuren van de lucht door te laten schijnen. De weg blijft een rijksweg met enkele rijstroken waar af en toe ingehaald kan worden. De positieve kant van de beperkte snelheid is dat we de ontwikkeling van het dagelijks leven op deze niet erg toeristische plaatsen kunnen observeren. Het was ons doel, maar we krijgen de kans zelfs verder dan we wilden! Het is niet erg dat er niet veel vrachtwagens zijn en we slagen er toch in om een ​​gemiddelde van 80/90 km/u aan te houden. Ze gaan door met de aanleg van de snelweg om de verkeersopstoppingen in de gebieden die door de Hwy worden doorkruist te verlichten, maar met ongeveer twintig jaar vertraging, ondanks het feit dat rekening wordt gehouden met de recente ontwikkeling van het land. Vlak voor Newcastle zien we enkele “faunaovergangen”. Het zijn niets meer dan houten palen aan de zijkanten van de weg, verbonden door een buisvormig net als een windzak van gaas om de dieren door te laten. We weten niet welke soort de weg durft over te steken door in een paal te klimmen, over te steken zich vastklampend aan een net met hels verkeer eronder en uiteindelijk vanaf de tegenoverliggende paal naar beneden te klimmen. Deze faunaovergangen bevinden zich op een afstand van ca. 500 meter van elkaar.

Blauwe Bergen

Op de Pacific Hwy komen we nog steeds regen, kou en enkele kruispunten van kleine stadjes tegen. Eenmaal in Newcastle wordt de Hwy een tweebaans snelweg en kunnen we 100/110 km/u aanhouden. De limiet is laag, hoewel de snelweg prachtig is omdat u-bochten zijn toegestaan ​​en u vanuit zijstraten kunt binnenkomen. We lunchen met de gebruikelijke smakelijke vleespastei in een vrachtwagenstopplaats die op Uluru lijkt. Het landschap is heuvelachtig, bedekt met struiken. Zodra we de noordelijke buitenwijken van Sydney bereiken, gaan we westwaarts richting de Blue Mountains, passeren Windsor en vanaf hier langs de Bells Line of Rd. naar Lithgow, waar het voor de verandering eens regent. Langs de weg lopen we langs de toeristische spoorlijn en blijven altijd op een brede bergkam, die af en toe verschijnt bloeiende boomgaarden in hun typische lentejurk. We verblijven in een motel in Amerikaanse stijl met parkeergelegenheid voor de kamer en dat is gezien het weer al een goede zaak. De behuizing is aangenaam, hoewel de constructie al oud is. We dineren in een klein restaurant dat we nooit hadden kunnen bedenken in een rustiek stadje als Lithgow. Het is zelfs chique! De toegangsdeur komt uit op een ontvangstruimte, die weer aan weerszijden richting de kamers leidt, waar een open haard brandt, die meubileert en verwarmt. De eigenaar, die tevens dienst doet als serveerster, biedt ons enkele typische gerechten aan. We proeven een kangoeroefilet die voorbestemd is om nog lang in onze herinnering te blijven. Een interpretatie die de beste keukens waardig is.