Kashgar

Het stedelijke gezicht van Kashgar

In de prefectuur KASHGAR is 72% van de bevolking Oeigoers, 4% zijn Kirgizische of Tadzjiekse herders, de rest is Han. In totaal zijn er 280.000 inwoners. De stad ligt op 1260 meter boven zeeniveau tussen de Tien Shan-massieven in het noorden (die de Dzungaria- en Tarim-bekkens verdelen), Pamir in het oosten en de Karakoram verder naar het zuiden. Het is geen toeval dat Kashgar ‘ontmoetingspunt tussen mensen’ betekent. Het was een strategisch karavaancentrum langs de Zijderoute, op het kruispunt van de sporen die, grenzend aan de Taklamakan-woestijn in het noorden en zuiden, China met Centraal-Azië verbond. Er kan worden gezegd dat de omvaart door de woestijn die bij Dunhuang opende of sloot hier begon. In de tijd dat kooplieden de Zijderoute reisden, duurde de reis van Xi'An naar Kashgar minstens 5 maanden. De prefectuur Kashgar grenst aan vijf landen en dit draagt ​​bij aan het vergroten van de politieke strategie. Drie van deze grenzen zijn open (Pakistan, Kirgizië en Tadzjikistan), terwijl die met India en Afghanistan gesloten zijn.
Het grootste deel van de bevolking is nog steeds Oeigoers. De laatste tijd is er sprake van een immigratie van 25% Han. Na de machtsovername in de jaren vijftig waren het vooral gevangenen die in ballingschap werden gestuurd. Ze woonden hier geïsoleerd en moesten hard werken, maar konden zich toch vrij door het gebied bewegen. Anderen werden aangemoedigd en, gezien de leef- en milieuomstandigheden, degenen die konden terugkeren naar waar ze vandaan kwamen. Momenteel kunnen degenen die aankomen, dankzij een zeker welzijn dat dit punt heeft bereikt, een gunstiger omgeving vinden. Het is altijd erg warm in de zomer en koud in de winter, maar over het algemeen zijn de omstandigheden acceptabel. De centrale overheid heeft zwaar geïnvesteerd, de snelweg in 2007 laten aanleggen en proberen het gebied te industrialiseren. De fout was om niet te denken dat dit een oase is en dat de middelen beperkt zijn. Allereerst water: in Kashgar valt er 15 mm regen per jaar, dus al het water moet via stromen uit de bergen of uit de grond komen. Dat is misschien veel, maar het is niet bestand tegen een ongebreidelde industrialisatie. Ten tweede raken de voedselbronnen op: de omzetting van landbouwgrond in industriegrond zorgt voor een reductie van de toch al beperkte vruchtbare grond, met als gevolg een daling van de oogsten en een stijging van de prijs van voedingsmiddelen, die in sommige gevallen zelfs verdrievoudigt.
Nabij het centrum, voor een groot plein, staat de Mao-standbeeld. In China zijn er nog maar weinig over en dit lijkt bijna een grap te zijn voor de Oeigoeren die wraak nemen door te zeggen dat het wordt gebruikt om duivenbijeenkomsten te regelen. Duiven die oneerbiedig hun herinnering achterlaten op de pet van de Grote Stuurman.

Avond in Kashgar

Met onze begeleiding doen we dat wel een rondleiding door de bazaar die we gisteravond al deels zelf hadden gezien. In werkelijkheid hebben we gisteren de vragen opgestapeld en vandaag zijn we op zoek naar de antwoorden. Het is verrassend om er zoveel te zien tandartspraktijken, die zichzelf presenteren als winkels met directe toegang tot de fauteuil. Hierin verwarren ze zichzelf bijna met de alomtegenwoordige kappers. Hoewel de Profeet persoonlijke hygiëne voorschreef, lijkt het erop dat ze hier niet erg ijverig zijn en daardoor veel werk voor tandartsen creëren. We zien ook een soort uit hout gesneden katheters voor kinderen, die verbonden zijn en 's nachts gedwongen worden hun positie te behouden. Eén ding in het bijzonder dat ons op zijn zachtst gezegd verbijsterd achterlaat, is de aanblik van kinderen met hun billen bloot in de armen van hun ouders. Een alternatief voor luiers. Er zijn goden te zien op de markt kleine gedroogde slangen om als medicijn te gebruiken, terwijl de gedroogde vleermuizen of schildpadden alleen als attractie dienen.
Het historische centrum ondergaat een totale transformatie: oude huizen worden gesloopt om plaats te maken voor nieuwbouw. Vroeger werden de huizen gebouwd van aarde vermengd met stro, terwijl ze nu zijn gemaakt van beton of baksteen met een bekleding die herinnert aan de Oeigoerse traditie. Gelukkig blijft de stijl de vorige en zou de impact minimaal moeten zijn. Wat verrassend is, is de eigentijdsheid van deze renovaties: het lijkt erop dat alles tegelijkertijd afgebroken en opnieuw opgebouwd moet worden. Overal zijn bouwplaatsen en puin te zien. De indruk is dat je voor de volgende fase staat die van een aardbeving. Misschien heeft de aardbeving echt plaatsgevonden en lag het epicentrum in Peking. Opnieuw eist de overheid van ons dat we de huizen opnieuw inrichten, met prikkels die kunnen oplopen tot 60/70%, maar degenen die niet over de rest beschikken, kunnen alleen verkopen aan hongerige speculanten. De prijs per vierkante meter ligt rond de 10/12 Mn/¥. Wat betreft bouwexcessen hadden we kennis genomen van het geval van de eigenaar van een hutong in Peking, die weigerde zijn eigendom te verkopen om te worden gesloopt om plaats te maken voor de gebouwen, maar het huis in plaats daarvan op een ander gebouw tussen wolkenkrabbers liet bouwen. Meestal aarzelen de autoriteiten niet om door te gaan, maar in sommige gevallen geven ze gehoor aan verzoeken vergezeld van een geschenk.
We komen terecht in een ambachtelijke werkplaats Oeigoerse violen en laten we de details van de afwerkingen ontdekken. Alleen ter decoratie extern zijn 3 tot 25 dagen werk nodig omdat zwarte vierkanten afkomstig van ossenhoorns en andere voor de witte kleur in fijn gesneden materiaal worden ingevoegd.
Een ander pareltje van Kashgar vakmanschap is de constructie van de gerenommeerde zakmessen. De markt voor deze hulpmiddelen neemt echter af als gevolg van het verbod om ze mee te nemen in vliegtuigen (het lijkt erop dat dit zelfs niet mogelijk is in ingecheckte bagage). Aan de andere kant importeren handelaren, vanwege de moeilijkheden die ze tegenkomen bij het bezoeken van landen als Pakistan of Afghanistan, tapijten die ze op deze rustigere plek verkopen.
Aan de ene kant van het centrale plein zie je veel mannen opeengepakt: het zijn arbeiders die hun seizoen op de velden hebben beëindigd (vooral katoengewassen) en ze komen naar de stad op zoek gaan naar dagwerk. Dit deel van het plein doet dienst als geïmproviseerd arbeidsbureau waar ze, als alles goed gaat, voor een paar dagen worden ingehuurd als metselaar. Omdat het verbod op bijeenkomsten van kracht is om de rellen uit het verleden te voorkomen, is de politie van plan te onderhandelen om de dichte groep wachtende mensen uiteen te drijven. Het hoge werkloosheidspercentage wordt zelfs bespot door het verbod om op een bepaald punt werk te zoeken.

Tradities en spiritualiteit

Laten we naar de Id Kah-moskee. Het is de grootste van China, het biedt plaats aan 20.000 mensen en het is vrijwel zeker de meest actieve van het land. Gebouwd in 1442 door Saqsiz Mirza op de plek waar zijn ouders begraven lagen. Omdat hij Mekka niet kon bereiken vanwege het obstakel dat de Perzen hadden gecreëerd, gebruikte hij het geld om de moskee te bouwen. De oproep tot gebed weerklinkt ook in het stadscentrum, een zeldzaam geluid in China. Een paar dagen geleden verzamelden zich ter gelegenheid van het einde van de Ramadan ruim 60.000 mensen voor de moskee. Ook hier wordt momenteel gewerkt en het is verrassend om Han-metselaars op deze plek te zien, waar het logischer zou zijn om Oeigoeren te zien.
Het islamisme dat hier bestaat is tolerant en het is waar dat je op straat zowel vrouwen in boerka's als meisjes in minirokken kunt vinden. Ze zijn soennieten en sofieten van oriëntatie, waardoor ze minder geneigd zijn tot fundamentalisme.
Tegelijkertijd heeft China er belang bij de regio volledig onder controle te houden, zonder ook maar de geringste oppositie of afwijkende meningen toe te staan. Afgezien van de geografische ligging die de zuidgrens van Xinjiang met de noordgrens van Tibet verbindt, zou een Oeigoers irredentisme alleen maar de tweede teweegbrengen, met gevolgen die moeilijk voor te stellen zijn. Ondanks dat ze uitgaan van verschillende geschiedenissen en veronderstellingen met religies die erg ver van elkaar verwijderd zijn, vormen de twee regio's een enorme uitbreiding en bevatten ze ondergrondse rijkdommen waar China uit begint te putten. Last but not least vormen ze, ondanks dat het grotendeels ontoegankelijke gebieden zijn, een ontlastklep voor emigratie naar het overbevolkte binnenland van China.
Zondag neemt het aantal inwoners van Kashgar met 50.000 toe afkomstig uit de omliggende gebieden voor de zondagbazaar. Duizenden boeren met karren en schapen ze komen van het platteland voor het grote evenement. In werkelijkheid zijn er twee markten: de meest interessante is zeker de veemarkt die wordt gehouden rond Aizilaiti Lu, ten oosten van de rivier de Tuman.
De herders of handelaars arriveren rond 10.30 uur lokale tijd. Als we aankomen is de markt al ingericht volgens de orders, maar andere vrachtwagens vol vee staan nog in de rij om binnen te komen: langs de rand kiosken wie kookt, in de tentoonstellingsruimte wordt het vee als eerste gevonden, vandaar de schapen en de geiten. Naar de bodem de ezels, jakken en een enkele kameel. Het is bijzonder om de schapen aan de ene kant en aan de andere kant van een touw te zien staan. Er zijn drie soorten lamsvlees: lammeren uit het noorden van Xinjiang en de bergen, waarvan de waarde ongeveer ¥ 800 bedraagt, en stadslammeren die voor ¥ 1000/1200 worden verkocht. Dit zijn dieren die ongeveer een jaar oud zijn en alle gekochte dieren worden uiteindelijk geslacht, met uitzondering van de kleintjes die in de lente worden gekocht en meegenomen om in de bergen te groeien. Omdat de prijs onderhevig is aan schommelingen, keren de boeren, als ze niet tevreden zijn, de daaropvolgende weken terug in de hoop iets meer te verdienen.
De markt die in de stad wordt gehouden (niet de alledaagse markt in het historische centrum) heeft nu veel van zijn betekenis verloren door de invasie van Chinese producten. Het blijft echter interessant vanwege zijn omvang (soort van stad binnen de stad) en voor de verscheidenheid van tentoongestelde goederen. ik kiosken dat ze verkopen stoffen, tapijten en le onvermijdelijke kruiden ze zijn bijzonder mooi omdat ze rijkelijk gekleurd zijn. Aan de andere kant trekken de winkels met huishoudelijke apparaten de aandacht, omdat ze optisch een reëel contrast vormen met de rest van de markt.
Na een sobere lunch in een prachtig Oeigoers restaurant gaan we naar het vliegveld om te beginnen aan de reeks vluchten die ons terug naar Milaan brengen. Maar niet voordat je de grootste hebt gezien Oeigoerse begraafplaats. Het ligt langs de straat en is voor ons een kans om afscheid te nemen van deze maatschappij. Meestal zijn er geen inscripties met namen of data, omdat familieleden zich heel goed herinneren waar de graven van hun dierbaren zijn: na het vrijdaggebed moeten moslims met een handvol tarwe of maïs naar de begraafplaats gaan ter nagedachtenis aan de doden. Een ander element dat hen onderscheidt van de Chinezen is het gebrek aan bijgeloof of bijgeloof en dit beïnvloedt ook hun religieuze aspecten. Het lijkt erop dat de Chinezen liever afgoden nodig hebben dan een God.
Hoewel klein, is de luchthaven modern en functioneel, vooral gezien de perifere positie die Kashgar momenteel heeft. En het is precies vanaf hier, in het hart van Centraal-Azië, dat we nemen afscheid van deze cultuur zo oud als het trots is om via Urumqi in bijna 5 uur vliegen terug te keren naar Beijing. We hadden luid en duidelijk gevoeld dat we ver van de hoofdstad verwijderd waren. Wie weet of dit over een paar jaar nog steeds zo is?

Vlucht van Kashgar naar Urumqi (CZ6806 - 14:50-16:30) en verder naar Beijing (CZ6909 - 20:00-23:25)