Sesriem

Het stedelijke gezicht van Sesriem

In de ogen van een westerling lijkt de hoofdstad misschien een middelgrote, informele stad, met grote lanen en weinig gebouwen. Een mix tussen koloniaal en modern, waar grote winkelcentra allerlei soorten goederen en diensten aanbieden. En het is precies één van deze die we binnengaan om de komende dagen de nodige boodschappen te doen, wanneer we zelfstandig aan de ervaring zullen beginnen. Ook in andere steden zal de Spar een goed gesorteerde supermarkt blijken te zijn, die vaak ook beantwoordt aan de behoefte aan wild om te grillen op de BBQ en goede Zuid-Afrikaanse wijn. Nadat we de koelkast aan boord hebben gevuld en het voertuig hebben geladen met wat nodig is om te genieten van wat tenslotte nog vakantie is, rijden we zuidwaarts op de weg die naar Rehoboth leidt over een geasfalteerde weg in goede staat en met acceptabel verkeer. Vanaf hier gaan we naar het zuidwesten op onverharde wegen, breed maar niet altijd glad. Het is zelfs heel gebruikelijk dat dit type hogesnelheidsweg vervelende dwarssporen heeft die zelfs bij gematigde snelheden voortdurende schokken veroorzaken. Helaas laten de landelijke snelwegen van Namibië ons meteen zien hoe gevaarlijk ze zijn: terwijl we richting Sesriem rijden, gooit een minibus die met hoge snelheid de tegenovergestelde richting op rijdt een steen in onze richting, waardoor de voorruit in het onderste gedeelte kapot gaat. Het is een harde klap, genoeg om een ​​vlek achter te laten die zich aan elke kant een paar centimeter vertakt. We denken dat het glas vervangen zal moeten worden, maar nu kunnen we alleen maar verder richting Sesriem Camp en vervolgen onze reis

We rijden het Namib Naukluft N.P. binnen. om toegang te krijgen tot de camping, waardoor we het park niet meer tegen zonsondergang hoeven te verlaten en er dus morgenochtend vroeg naar toe kunnen gaan om de zonsopgang vanaf de duinen te zien. Na het veld op te hebben geïdentificeerd schaduw van een grote boom Stappen we weer in de terreinwagen en gaan naar Elim Dune, niet ver van de camping. Er is niemand, behalve een paar oryxen die luieren en onderdak zoeken in de zeldzame schaduwrijke plekken: dit dier is erin geslaagd een speciaal bloedkoelingssysteem in de neusgaten te ontwikkelen en kan daardoor leven waar anderen dat niet konden. Rode en okerkleurige duinen rijzen boven de omringende vlakte uit en we klimmen een hoogteverschil van 150 meter totdat we de top bereiken van waaruit ze zich openen 360° horizon. De vegetatie bestaat uit hoge grassprietjes scherp, die hun wortels in het zand laten zinken en het is niet duidelijk hoe ze in zo’n droogte overleven. De woestijn wordt ook bevolkt door kleine insecten en hagedissen die zich onderdompelen in het zand zodra ze het minste geluid waarnemen, en lichte lineaire sporen achterlaten. We stappen snel af, maken onze schoenen leeg en gaan weer op pad richting Sossusvlei, stoppen op km 45 bij de Duin 45 precies. Er zijn hier nog een paar mensen, maar de term drukte zou volkomen ongepast zijn. We klimmen een kleine 150 meter terwijl we de zon ver naar het westen zien zakken, enkele wolkenlagen aan de horizon verhinderen dit echter een zonsondergang waardig voor de plek waar we ons bevinden. De lange S ontworpen door de top met de ene kant in de schaduw en de andere in de zon, biedt het op zichzelf een uniek schouwspel. We bevinden ons midden in de duinwoestijn (een bijzonderheid in de algemene context van de Namib), in een vallei, een strook van een paar honderd meter tot een paar kilometer breed waar op de bodem de weg loopt. Een kloof die reikt tot aan de Sossusvlei, 72 km lang. Zelfs zonder ski's aan mijn voeten probeer ik een slalom naar beneden te maken om een ​​traditie voort te zetten die begon in de Gobi-woestijn in Mongolië en werd voortgezet in Dunhuang in China. Nu de zon onder is en we de parkeerplaats hebben bereikt, hoeven we alleen nog maar terug te keren door de 45 km terug naar boven te lopen uitstekend asfalt. Het voor de eerste keer klaarmaken van tenten en avondeten en bovendien in het donker vraagt ​​wat aandacht maar dat lukt prima, om 20.15 uur eten we en dan maken we ons klaar om onze vakantie door te brengen.