Okavangodelta

Vlucht naar Okawangodelta

Vandaag is de dag waarop we de vlucht naar de Okavango Delta hebben geboekt, om 8 uur 's ochtends juist om te profiteren van de nog niet hoogstaande zon en om zoveel mogelijk grazende dieren te zien. We pakken de tenten in, slaan het ontbijt over en om 7.30 uur zijn we al op het vliegveld van Maun, voor het kantoor van Kavango Air. Een medewerker zegt dat de reservering bestaat en geldig is maar zijn collega vergat ons in het programma op te nemen en daarom vertrekken we niet om 8 uur. Hij biedt ons een alternatief voor 12 aan wat we meteen afwijzen ook omdat we na de vlucht nog 600 km achter het stuur hebben, we onderhandelen nog een paar minuten en besluiten om 8 uur weer af te spreken in de hoop op beter nieuws. In de tussentijd zal hij rond 9 uur proberen onderdak voor ons te vinden, ook al lijkt hij niet erg optimistisch. We gaan erop uit en wachten niet tot de situatie vanzelf is opgelost, maar gaan naar twee agentschappen in de buurt van de luchthaven om te vragen of ze vluchten beschikbaar hebben voor vrijwel onmiddellijk vertrek. Bij de tweede kans we hebben geluk en boeken bij hen, waarbij we annuleren na de reservering die niet door het andere bedrijf wordt gerespecteerd. Om 8.22 uur vertrekken we voor de rondleiding van een uur: het wordt een jacht op emoties die onuitwisbaar in onze gedachten zullen blijven. De delta is er één van natuurlijk landschap het mooiste dat je je kunt voorstellen, in een opeenvolging van groene vlaktes, beekjes die zich overal uitstrekken spelletjes maken bijzonder schilderachtig, vooral wanneer de gele oker van het zand onder het waterniveau naar voren komt. Een voortdurende emotie, die nog specialer wordt als de dieren verschijnen: olifanten, neushoorns, giraffen en ondergedoken nijlpaarden of lui in de buurt van water geplaatst. Kuddes buffels zwarten rennen onder ons, terwijl de zon de weelderig riet. Het voelt alsof je in een dierentuin van stratosferische afmetingen bent, met als belangrijk verschil dat de dieren in absolute vrijheid leven.

De tijd vliegt en wanneer we terugkeren naar het vliegveld stappen we tevreden uit, in de zekerheid dat we de intensiteit van de momenten die we beleven in deze ervaring van verheerlijking van de natuur voor altijd met ons mee zullen dragen. Ontbijten in een nabijgelegen biertuin en we vertrekken voor de lange transfer van vandaag. In het stuk na Maun vertoont de weg de gebruikelijke verraderlijke kuilen met een snelheidslimiet van 120 km/u, die vervolgens wordt teruggebracht tot 80 wanneer de rijksweg langs het Makdagikgadi-park loopt; juist daar waar men sneller zou kunnen reizen, zijn de limieten strenger en gecontroleerder dan de politie met lasers. Overal huisdieren en we zijn ook getuige van een ongeval: een pick-up haalt ons met hoge snelheid in en voordat hij terugkeert naar de baan, kan hij een overstekende geit niet ontwijken, de impact is hevig en zal het arme dier levenloos op het asfalt achterlaten. De bestuurder weet het voertuig op de weg te houden en onder de mensen is er in ieder geval geen schade. Nata is een afgelegen plek, waar de vrachtwagens stoppen om te tanken en vertrekken, de supermarkt vrij kaal is, in de schappen alleen de eerste rij blikjes of flessen staat, de zon op 38° schijnt en de hete lucht de indruk geeft dat je in een geventileerde oven zit. We eten wat als lunch en gaan weer op pad, want we zijn pas halverwege de geplande route. Deze keer is de te volgen richting het noorden, langs een prachtige asfaltweg, die niet door veel dorpen loopt, maar wordt gekenmerkt door een relatieve hoeveelheid vrachtwagenverkeer: je zult in feite mijnen zien en vervolgens land dat bestemd is voor extensieve landbouw. Sinds een paar dagen zien we kolommen van zwarte rook opstijgen op de bodem van de vlakten. Het zijn branden die enorme stukken struikgewas in de as leggen, maar vaker ook om omstandigheden te creëren voor landbouwexploitatie. Zodra het gras en de weinige bomen die het land bedekken zijn verbrand, komen de bulldozers tussenbeide om te egaliseren en te bemesten, om maïs of andere gewassen te zaaien. Het Kasane/Kazungula-gebied is juist intrigerend omdat het op de grens tussen Botswana, Namibië, Zambia en Zimbabwe ligt: ​​vier staten ontmoeten elkaar binnen een straal van een paar kilometer en je kunt je nauwelijks voorstellen hoeveel verkeer er naar deze plek stroomt. Ondanks dat het een onbeduidend centrum is dat wordt bewoond door mensen in bescheiden omstandigheden, heeft Kazungula een winkelcentrum dat een weelderige westerse stad waardig is, luxe winkels en alle soorten die je maar kunt wensen, zelfs en vooral niet relevant voor de omgeving waarin we ons bevinden. Lange rijen vrachtwagens staan ​​langs de randen van de weg te wachten om de formaliteiten te voltooien om Zambia binnen te komen, en waarschijnlijk zelfs daarbuiten, aangezien we ons op de noord-zuidroute van dit deel van Afrika bevinden. Gezien het aantal voertuigen dat in de rij staat, is het veilig om aan te nemen dat vrachtwagenchauffeurs dagenlang zullen moeten stoppen. We keren een paar kilometer terug om ons kamp te vinden langs een zanderige omweg waarvoor een 4x4 nodig is. De plaats is betoverend, met een zwembad waar je een voeding kunt observeren groep olifanten, waaronder verschillende pasgeboren puppy's, tijdens hun avondbad. Er is zelfs een overdekt terras voor wie onder het genot van een drankje van de show wil genieten. Er lopen grote apen rond, maar als je goed oplet gebeurt er niets. Bij de receptie zien we een blanke jongen in een half flauwgevallen zwempak met een duidelijke wond op zijn voorhoofd, we checken in en als we weggaan wordt er gevraagd of iemand van ons dokter is. Geen dokters, maar misschien hebben we iemand voor hem, zodat de wond van de jongeman gehecht wordt en binnen korte tijd de ongelukkige man zich beter zal voelen. Het idee om een ​​duik te nemen in het zwembad met ondiep water was absoluut geen goed idee, gewond raken op deze plaatsen is geen ervaring die moet worden gezocht en een ziekenhuisopname kan de gevolgen nog verergeren. Het hoogtepunt van de avond wordt bereikt rond bedtijd, wanneer in de totale stilte de barrit losbarst