W kierunku południowym pierwsze miasta oazowe

Targ biskirski i kultura randkowa

Dziś dzień przejściowy, ale nie bez zainteresowań. Zaczynamy od porannego spaceru na rynek biskirski; Rynki zawsze były termometrem społeczeństwa i warto je odwiedzić nie tylko ze względu na kolory i różnorodność prezentowanych towarów. To, co moglibyśmy zdefiniować jako pasek, jest widoczne na widoku dubar na ladzie, złożony z dużych tac wypełnionych nieokreślonym, a zarazem atrakcyjnym minestrone złożonym z pomidorów, mięsa, ciecierzycy i fasoli, z którego karczmarz wyciąga go i nalewa na talerz z dodatkiem ostrych przypraw. To zachęcające, ale wymaga trochę odwagi, ponieważ serwowane jest tylko od 6 do 11 rano; Miejscowi myślą inaczej i zamiast cappuccino na początku poranka nasycają się tym solidnym, regenerującym daniem. W międzyczasie miło jest obserwować codzienne życie miasta: od gospodyń domowych robiących zakupy po piekarza rozładowującego kosze bagietek – francuskiego dziedzictwa, którego nie odrzucono w imię akceptowalnego kompromisu. Idąc wąskimi, centralnymi uliczkami, trafiamy do środka sklep specjalizujący się w datach i podobne, aby zakończyć niektóre zakupy, które można zabrać do domu jako soczystą pamiątkę. Oprócz poznania ciekawych faktów na temat dat, przeprowadzimy także kilka degustacji, które pomogą lepiej ukierunkować Państwa wybór. Po rosnących cenach oferowane są różne jakości: począwszy od małych i prawie suchych, podobnych do żołędzi (kosztujących niecałe 1 euro/kg), aż po bardziej papkowate odmiany, których cena wynosi nieco ponad 2 euro/kg. Dojrzewają i są zbierane w tym okresie przez kilka miesięcy, ale można je przechowywać przez cały rok. Mówią, że jedząc trzy daktyle rano, masz energię na prawie cały dzień, dlatego w okresie Ramadanu kilka daktyli przed świtem wydaje się wystarczyć, aby wytrzymać post, który będzie trwał aż do zachodu słońca. Zwykle je się je w nieparzystych ilościach, maksymalnie siedem. W witrynach sklepowych eksponowane są także soki, dżemy i galaretki, wszystkie ściśle powiązane z datą. W międzyczasie dwóch policjantów z eskorty czekają na nas na zewnątrz, być może po to, by chronić innych bywalców targu...

Touggourt i Tamacine

Opuszczamy więc Biskrę i idziemy wzdłuż nieregularnej pustyni i plantatorzy palm z najwspanialszych dat w całej Algierii, aby dotrzeć do miasteczka Touggourt, które nie ma nic do pokazania poza stela wzniesiona pośrodku ronda ku pamięci nalotu samochodowego, który rozpoczął się stąd i dotarł do Timbuktu w Mali. Pionierska wyprawa przeprowadzona w 1922 roku, sponsorowana przez nikogo innego jak André Citroëna, przy okazji której inteligencja i odwaga w połączeniu z minimum zdrowego szaleństwa pozwoliły na dokonanie pierwszej przeprawy przez Saharę. Zadowalamy się lekkim lunchem w lodziarni po drugiej stronie ulicy, po czym wyruszamy ponownie w stronę Tamacine, do której wprowadza się ładny staw otoczony palmami; zawsze przyjemny widok, gdy oko jest przyzwyczajone do oglądania godzinami tylko kolorów pustyni, pomieszane ze zdumieniem, jak w środku takiej suchości może powstać basen z warstwą wodonośną. Jednak woda nie jest tylko zwiastunem pięknych wizji, na pustyni pada mało, ale gdy już nadejdą, są intensywne i powodują szkody; dokładnie tak było w przypadku Tamacine przy kilku okazjach w latach 1964–1980, kiedy uderzyły fale gwałtownych deszczów na wioskę, niszcząc ją i uczynienie go niezdatnym do zamieszkania. Domy w stylu berberyjskim nie były w stanie wytrzymać i nawet nie zostały do ​​tego zaprojektowane: glina ze ścian i dachów spływała, powodując zawalenie się wielu domów. Szybka wycieczka po tym mieście duchów, które wydaje się być wstrząśnięte trzęsieniem ziemi, tym razem z nieba, pozwala zobaczyć spowodowane katastrofami. Glina pozwala na lepszą izolację termiczną, ale bloczki betonowe lepiej znoszą występujące od czasu do czasu obfite niekorzystne warunki atmosferyczne, dlatego nowe budynki budowane są w systemie gwarantującym większe bezpieczeństwo. Dziś tak pozostało piękny minaret i dalej kopuła meczetu, niegdyś pokryta jasnozielonymi kafelkami.

Zawiya Tidjania jest domem dla interesującego kwantu piękny meczet lśni w jego projekty w jaskrawych kolorach, oświetlony przez słońce, które właśnie kończy swój dzień. Dobrze odrestaurowany, nie kryje bogactwa zapewne dlatego, że był siedzibą potężnej, a co za tym idzie wpływowej zawiji na wysokich stanowiskach. Jest to czas modlitwy i nie możemy wejść do wnętrz, ale najciekawsze są dziedzińce z ich zdobionymi łukami. Ciekawostką jest uwaga policjanta, który wpatruje się w nas przenikliwym wzrokiem, abyśmy nie wychodzili przez tylną bramę, drugą, od strony mieszkalnej wsi, bynajmniej nie ze strachu, że się zgubimy i narazimy swoje bezpieczeństwo. Nie sądzimy nawet, że chcą zapobiegać działalności szpiegowskiej, najwyraźniej jest to mała wioska zagubiona na pustyni i spacerują tylko starsi ludzie. Prawdziwe powody tak intensywnej inwigilacji umykają nam.

Wydmy Sidi Khouiled i przyjazd do Ouargla

Przechodząc od piękna ludzkiej architektury do piękna natury, tuż przed zachodem słońca docieramy do wydm Sidi Khouiled. To pierwszy kontakt z piaszczystą pustynią, taką, jaką wszyscy wyobrażamy sobie ikonicznie: wydmy następują po sobie, a ich falujące kształty wyróżniają się jak okiem sięgnąć; pozostaje tylko zdjąć buty i wspiąć się na najwyższy, by po wejściu na szczyt znaleźć większe i zeskoczyć na dół, wymyślając trasę narciarstwa boso. Pustynia, podobnie jak góra, wyraża poczucie oddzielenia od reszty świata, sposób na odłączenie się i poczucie wolności. Ale jednocześnie zwraca uwagę: natura jest zawsze silniejsza od nas i należy ją szanować, nawet w jej mniej ryzykownym podejściu. Wrócimy tak szybko, jak to możliwe ognista kula opada, oświetlając innych ludzi dalej na zachód, pozostawiając nam magię chromatyczności zmierzającej w stronę czerwieni, zgodnie z oznakami rewolucji Ziemi i tym samym zaznaczając upływ czasu.

Po około dwudziestu minutach docieramy do celu dzisiejszego noclegu, Ouargla, średniej wielkości miasta, którego hotel nie różni się od poprzednich: luksusowy hol i zewnętrzne elementy, niewiele tego, co działa i słaba obsługa pokoi; ale musimy dostosować się do realiów kraju i gdybyśmy chcieli nocować w komfortowych hotelach w kontekście kultury arabskiej, wybralibyśmy Dubaj, a nie Algierię. Jesteśmy tu z wielu innych powodów, które obecnie spełniają oczekiwania.

Idziesz na obiad do restauracji, która na pierwszy rzut oka wydaje się wyjątkowa, gdzie w piekarniku piecze się jagnięcinę studnie zanurzone pod piaskiem mięso będzie delikatne i będzie miało niezapomniany smak. Jednak również tutaj panuje taka dezorganizacja, że ​​dopiero brak serwisu Tripadvisor uniemożliwia nam odrzucenie struktury z ręki. Przed pójściem spać, około godziny 22, jesteśmy obiektem (lub podmiotem) ciekawej sceny: w chwili, gdy wychodzimy z hotelu, aby w pobliżu rozprostować nogi, od razu goni nas sumienny pracownik, którego recepcja natychmiast upomina o naszej lekkomyślnej decyzji. Wyjaśnia nam, że miasto nie jest bezpieczne, jest skrzyżowaniem nielegalnego handlu, zwłaszcza narkotykami, a ryzyko ataku jest duże. Bez większych zakłóceń wracamy po naszych śladach i kładziemy się spać; Ouargla nocą może zawierać pewne nieprzyjemne niespodzianki, których nie zamierzamy doświadczyć. Dowiemy się, jak jeszcze jakiś czas temu haszyszu było mnóstwo, a teraz w modzie są szkodliwe substancje chemiczne, które czynią konsumentów szczególnie pozbawionymi skrupułów i niebezpiecznymi. Tak naprawdę niektóre skrzyżowane spojrzenia wcale nie dodają otuchy.