Miejsca rzymskie nad Morzem Śródziemnym i Algierem

Od Algieru po Cherchell i Tipazę

Cherchella i Tipazy

Kilka kropel musiało spaść w nocy, bo ziemia jest mokra, w każdym razie teraz świeci słońce, a chmur praktycznie nie ma; niebo jest błękitne, jak prawie zawsze w Algierii. Jest piątek, a zatem święto państwowe i na szczęście w mieście nie ma zbyt dużego ruchu, co ułatwia wyjazd z Algieru wcześniej tego dnia. dzielnice mieszkalne, następnie przechodząc przez teren uniwersytetu. Tętnica prowadząca do Tipazy w odległości 70 km biegnie na zachód, zapewniając widoki na wybrzeżu i w basenie Morza Śródziemnego który wypełnia horyzont, kiedy powraca, można docenić uporządkowane uprawy: one dominują uprawy pomidorów na miękkich zboczach, ale także drzewa oliwne, eukaliptusy, gaje cytrusowe i winnice towarzyszyć krajobrazowi. Spotykamy kilka osób, które wakacje rozpoczynają od joggingu po ekspresówce, innej alternatywy najwyraźniej nie ma i smog zmieszany z hałasem ulicznym nie stanowi dla nich problemu.

Królewskie Mauzoleum Mauretanii i Cherchella

Pierwszym przystankiem będzie Mauzoleum Królewskie Mauretanii, rzymskie miejsce pochówku zbudowane przez władców Numidii – sojuszników Cesarstwa – dla Dżuby II i jego żony, córki słynnej egipskiej królowej Kleopatry. Położony na cyplu, dominuje nad wybrzeżem i oferuje wspaniały widok na morze.

Nadal kierujemy się na zachód, mijając Tipazę i idziemy odwiedzić Muzeum Cherchella (starożytna Cezarea), kolejne rzymskie miasto, w którym lokalne muzeum jest pełne posągów i mozaik. Po wyjściu historia łączy się z krajobrazem, gdy otwiera się plac przed domem przystań które można było znaleźć w każdej zatoce włoskiego Morza Śródziemnego, świetnie prezentując się w wiosce zawieszonej między lądem a morzem. Pozory ustępują treści, gdy powiedziano nam, że algierska marynarka handlowa nie zachwyca zasobami i wydajnością do tego stopnia, że ​​obowiązuje powiedzenie, że ryby na morzu zwykle umierają ze starości.

Tipaza, ogród i Wielki Meczet

W końcu docieramy do Tipazy, diamentu rzymskiej historii osadzonego w naturze, która nie mogła być bardziej łagodna. To nie przypadek, że starożytne miasto stoi pośród zieleni blisko morza, gdzie Camus (wspomniany przez kamień pamiątkowy w jednym z najpiękniejszych miejsc) wychwalał je już dworskimi zwrotami, ale nie trzeba być poetą, aby zdać sobie sprawę z piękna tego miejsca. Pod względem stanu zachowania daleko nam do Timgadu, ale rekompensuje to kontekst, wśród ciemnej zieleni masywne drzewa oliwne i majestatyczny błękit morza. Czerwonawa barwa kamieni doskonale kontrastuje z chromatycznością liście i wodę. Z trudem umysł jest w stanie urzeczywistnić i zrozumieć tak wiele przeszłego piękna; dziś pozostały tylko kamienie, którym przywraca urok ogród botaniczny która, jak się wydaje, urosła, aby zrekompensować stratę czasu i (czasami złośliwe) zaniedbanie. Kot jest cichym widzem na obrzeżach amfiteatru być może i on wyobraża sobie przedstawienia, które odbywały się w starożytnej Tipazie.

Historia połączona z naturą, gdy już minie południe, prowadzi do znacznie bardziej ziemskich instynktów, pragnień, które można szybko zaspokoić w restauracji (również położonej nad morzem), która gotuje pyszne dania rybne. Nadszedł czas, aby ponownie wyjechać do stolicy i odwiedzić wiele ciekawych miejsc. Zacznijmy od Jardin d'Essai du Hamma, stworzony w epoce kolonialnej w celu prowadzenia badań botanicznych na obszarach gorących i tropikalnych, z czasem stał się miejscem relaksu, gdzie dziś, w piątki, odwiedzają go rodziny, hałaśliwe dzieci i grupy przyjaciół (oddzielne według płci). Nie mamy zbyt wiele czasu, idąc w dobrym tempie udaje nam się zobaczyć między innymi szereg gigantycznych fikusów (m.in. Drzewo Tarzana, na którym kręcono sceny ze znanego serialu telewizyjnego), kotliny otoczonej gajami palmowymi oraz Angielski ogród.

Wyruszyliśmy ponownie w stronę Wielkiego Meczetu w Algierii (Djamaa Al Djazair), dzieła faraonów, zainaugurowanego dopiero w lutym ubiegłego roku, zbudowanego przez chińską firmę i kosztującego 1,5 miliarda euro, do tego stopnia, że sami Algierczycy zdają się nie szczególnie docenić ten wydatek, postrzegani bardziej jako ostentację władzy niż symbol prawdziwej wiary, argumentując, że za tę kwotę można by zbudować kilka szpitali, co z pewnością nie jest doskonałością w dzisiejszej Algierii; nie wierzymy jednak, że twórcy zamierzali go zbudować, aby zlecić Prorokowi zadania zdrowotne. Jest trzecim na świecie pod względem kubatury, o powierzchni 200 000 m2, a minaret ze swoimi 265 metrami powinien być najwyższym na świecie, nowoczesnym i na planie kwadratu w najbardziej klasycznym stylu algierskim. Na placu z przodu znajdują się kolumny, które otwierają się jak palmy pod sufitem, marmurowe aleje otaczają wewnętrzne przestrzenie. Cudzoziemki mają pewne trudności z wejściem, ponieważ modlitwa ma się wkrótce rozpocząć, ale po kilku negocjacjach dostają zielone światło, oczywiście zakładając zasłonę i odpowiedni ubiór. Mężczyźni mają uprzywilejowany dostęp do majestatycznej sali modlitewnej, przed wejściem trzeba zdjąć buty, ale wtedy spotyka się w obliczu ogromu, pierwszy przymiotnik, który przychodzi na myśl, być może zamierzony przez budowniczych jako parafraza wielkości Allaha. Zaczynając od dołu dywan rozciąga się jak morze, z którego się wznoszą kolumny geometryczne, a następnie rozświetlają się pod każdym względem na widok ogromne żyrandole którzy schodzą, aby nieść światło (fizyczne i pośrednio duchowe). Na dole mihrab wskazuje na Mekkę, źródło prawdziwego światła dla muzułmanów. Kobiety mają oczywiście oddzielny dostęp i mogą cieszyć się jedynie częściowym widokiem na duży pokój z góry. Kilka „hostess” wskazuje miejsca, w których można usiąść, aby wziąć udział w uroczystości, w przestrzeni wyznaczonej nieprawdopodobnymi czerwono-białymi wstążkami używanymi na miejskich placach budowy. Tymczasem słońce już zachodzi, zapalają się światła i dziedziniec wydaje się być w zupełnie innym miejscu. ja elementy wodne są podświetlone, w ten sposób kopuła. Kompleks jest zdecydowanie piękny i dużą zasługę należy przyznać architektom, którzy go zaprojektowali. Można powiedzieć wszystko, z wyjątkiem uznania, że ​​​​jest to zebrane. Już się ściemniło i warto tam pojechać Pomnik Męczenników (Maqam Echahid), pomnik ku pamięci poległych w wojnie o niepodległość, położony na szczycie wzgórza, z którego wyróżnia się wysoka na 100 m betonowa architektura, przedstawiająca trzy wystające ku górze liście palmowe. Widziany w tej chwili, jest wzmocniony przez reflektory, które przypominają kolory flagi Algierii.

Wieczór w Algierze

Po powrocie do hotelu korzystamy z okazji na spacer w stronę budynków użyteczności publicznej i okolicy, w której znajdują się piękne budynki z typowe dekoracje epoki francuskiej, z których wiele zostało dobrze odrestaurowanych. W końcu znaleźliśmy się w samym sercu miasta, naprzeciwko ul neomauretańska Grande Poste, przy którym zjemy skromną kolację, traktowani przez kelnerów i klientów jak goście honorowi. Nawet w tej okolicy iluminacje mają tendencję do dalszego upiększania architektury.