Romeinse vindplaatsen aan de Middellandse Zee en Algiers

Van Algiers tot Cherchell en Tipaza

Cherchell en Tipaza

Er moeten in de loop van de nacht een paar druppels zijn gevallen omdat de grond nat is, in ieder geval schijnt nu de zon en zijn er vrijwel geen wolken; de lucht is blauw zoals bijna altijd in Algerije gebeurt. Het is vrijdag en dus een feestdag en gelukkig is er niet veel beweging in de stad, wat het makkelijker maakt om Algiers eerder op de dag te verlaten. woonwijken en vervolgens het universiteitsgebied oversteken. De slagader die over 70 km naar Tipaza leidt, loopt westwaarts en biedt uitzicht aan de kust en de Middellandse Zee die de horizon vult, wanneer deze terugkeert, kun je de ordelijke teelten waarderen: ze domineren tomaten gewassen op de zachte hellingen, maar ook olijfbomen, eucalyptus, citrusboomgaarden en wijngaarden begeleiden het landschap. We ontmoeten verschillende mensen die de vakantie beginnen met joggen langs de snelweg, er zijn blijkbaar geen andere alternatieven en de smog vermengd met verkeerslawaai is voor hen geen probleem.

Koninklijk Mausoleum van Mauretanië en Cherchell

Een eerste stop zal zijn Koninklijk Mausoleum van Mauretanië, Romeinse begrafenisplaats gebouwd door de heersers van Numidië - bondgenoten van het rijk - voor Juba II en zijn vrouw, de dochter van de beroemde Egyptische koningin Cleopatra. Gelegen op een voorgebergte, domineert het de kust en biedt het een prachtig uitzicht op de zee.

We rijden nog steeds westwaarts langs Tipaza en gaan de Cherchell-museum (het oude Caesarea), een andere Romeinse stad waar het plaatselijke museum vol staat met beelden en mozaïeken. Bij het verlaten versmelt de geschiedenis met het landschap, wanneer het plein ervoor opengaat een jachthaven die heel goed in elke golf van de Italiaanse Middellandse Zee te vinden zou kunnen zijn, en een mooie show van zichzelf maakt met het dorp tussen land en zee. Schijn maakt plaats voor inhoud als ons wordt verteld dat de Algerijnse koopvaardij niet uitblinkt in termen van middelen en efficiëntie, zozeer zelfs dat het gezegde dat vissen voor de kust meestal van ouderdom sterven van kracht is.

Tipaza, de tuin en de Grote Moskee

Uiteindelijk bereiken we Tipaza, een diamant uit de Romeinse geschiedenis, gelegen in een natuur die niet vriendelijker kan zijn. Het is geen toeval dat de oude stad midden in het groen vlakbij de zee staat, waar Camus (herdacht door een gedenksteen op een van de mooiste plekjes) haar al met hoofse frasen had verheven, maar je hoeft geen dichter te zijn om de schoonheid van deze plek te beseffen. Wat de staat van instandhouding betreft zijn we ver verwijderd van Timgad, maar wat dit goedmaakt is de context, tussen het donkergroen van de enorme olijfbomen en de majestueus blauw van de zee. De roodachtige kleur van de stenen contrasteert perfect met de kleurkwaliteit van de stenen bladeren en water. Met moeite is de geest in staat zoveel schoonheid uit het verleden te beseffen en te begrijpen; Tegenwoordig zijn er alleen nog stenen over, waaraan het de charme herstelt botanische tuin die lijkt te zijn gegroeid om te compenseren voor de tijd en (soms kwaadwillige) verwaarlozing die ze hebben weggenomen. Een kat is de stille toeschouwer aan de rand van het amfitheater stelt hij zich misschien ook de shows voor die in het oude Tipaza werden gehouden.

Geschiedenis gecombineerd met de natuur als het na de middag is, leidt tot veel meer aardse instincten, verlangens snel bevredigd in een restaurant (ook gelegen aan zee) dat kookt heerlijke visgerechten. Het is tijd om weer te vertrekken om terug te keren naar de hoofdstad en de vele bezienswaardigheden te bezoeken. Laten we beginnen met Jardin d'Essai du Hamma, opgericht in het koloniale tijdperk om botanische studies uit te voeren in warme en tropische gebieden, is het in de loop van de tijd een plek van ontspanning geworden waar het vandaag de dag, op vrijdag, wordt bezocht door gezinnen, luidruchtige kinderen en groepen vrienden (gescheiden op geslacht). Veel tijd hebben we niet, al wandelend in een goed tempo zien we onder meer een reeks gigantische ficusen (waaronder de Tarzan-boom, waarop scènes uit de bekende televisieserie zijn opgenomen), het door palmbossen omgeven bassin en de Engelse tuin.

We vertrokken opnieuw richting de Grote Moskee van Algerije (Djamaa Al Djazair), een faraonisch bouwwerk dat pas in februari vorig jaar werd ingehuldigd, gebouwd door een Chinees bedrijf en 1,5 miljard euro kostte, zozeer zelfs dat de Algerijnen zelf de kosten niet bijzonder op prijs lijken te hebben gesteld, meer gezien als een vertoon van macht dan als een symbool van waar geloof, met het argument dat met hetzelfde bedrag verschillende ziekenhuizen hadden kunnen worden gebouwd, wat zeker geen uitmuntendheid is in het huidige Algerije; maar we geloven niet dat de makers van plan waren het te bouwen om gezondheidsgerelateerde taken aan de Profeet te delegeren. Het is qua capaciteit de derde ter wereld, op een oppervlakte van 200.000 m2, terwijl de minaret met zijn 265 meter de hoogste ter wereld moet zijn, modern en met een vierkante plattegrond in de meest klassieke Algerijnse stijl. Op het plein ervoor staan kolommen die zich openen palmbomen vlakbij het plafond Met marmer geplaveide lanen omringen de interne ruimtes. Buitenlandse vrouwen hebben wat moeite om binnen te komen omdat het gebed op het punt staat te beginnen, maar na wat onderhandelen krijgen ze groen licht, uiteraard met een sluier en gepaste kleding. Mannen hebben bevoorrechte toegang tot de majestueuze gebedsruimte, je moet je schoenen uitdoen voordat je naar binnen gaat, maar dan word je geconfronteerd met in het licht van de enorme omvang, het eerste bijvoeglijk naamwoord dat in je opkomt, is misschien bedoeld door de bouwers om de grootsheid van Allah te parafraseren. Vanaf de bodem strekt het tapijt zich uit als een zee waaruit ze oprijzen geometrische kolommen, en dan in alle opzichten oplichten bij het zien van de enorme kroonluchters die naar beneden komen om licht te brengen (fysiek en impliciet spiritueel). Aan de onderkant de mihrab duidt Mekka aan, bron van waar licht voor moslims. Vrouwen hebben uiteraard een aparte toegang en kunnen slechts gedeeltelijk van bovenaf genieten van een gedeeltelijk zicht op de grote kamer. Verschillende 'gastvrouwen' geven de plaatsen aan waar ze moeten zitten om de bijeenkomst bij te wonen, in een ruimte die wordt begrensd door de onwaarschijnlijke rood/witte linten die worden gebruikt voor stedelijke bouwplaatsen. Inmiddels is de zon ondergegaan, gaan de lichten aan en lijkt de binnenplaats op een heel andere plek te liggen. ik waterpartijen zijn verlicht, zoals dit de koepel. Het complex is beslist prachtig en een groot deel van de eer moet worden gegeven aan de architecten die het hebben ontworpen. Alles kan gezegd worden, behalve de erkenning dat het verzameld is. Het is inmiddels donker geworden en het is de moeite waard om een bezoek te brengen Gedenkteken Martelaren (Maqam Echahid), een monument ter nagedachtenis aan de gevallenen van de onafhankelijkheidsoorlog, gelegen op de top van een heuvel, waar de 100 meter hoge betonnen architectuur opvalt, met afbeeldingen van drie naar boven uitstekende palmbladeren. Op dit moment gezien wordt het versterkt door de schijnwerpers die doen denken aan de kleuren van de Algerijnse vlag.

Avond in Algiers

Eenmaal terug in het hotel maken we van de gelegenheid gebruik voor een wandeling richting het gebied met openbare gebouwen en de buurt waar prachtige gebouwen staan met typische decoraties uit de Franse tijd, waarvan er vele goed zijn gerestaureerd. We bevinden ons eindelijk in het hart van de stad, tegenover de neo-Moorse Grande Poste, waarbij we een sober diner zullen nuttigen, behandeld als geëerde gasten door obers en klanten. Zelfs in deze buurt de verlichtingen ze hebben de neiging de architectuur verder te verfraaien.