W stronę granicy z Marokiem

Z Ain Ouarka do Taghit

Zaczynamy od Ain Ouarka przemierzając wczorajszą drogę i podziwiając słońce rozciągające swoje promienie nad szczególnie pięknym ouadem. Z jałowej ziemi wyłania się kilka palm i wydziela trochę zieleni, którą prezentuje jednocześnie tło scenariusz z szarym kamieniem i scenariusz w stronę ochry. Wspaniały widok, z którego wczoraj wieczorem nie mogliśmy się w pełni cieszyć, ponieważ słońce już zachodziło. Niestety zauważamy, że wybrana droga nie jest tą, która prowadzi do Ain Sefra, którą mieliśmy dzisiaj odwiedzić. Niektóre dziecinne wymówki, że podróż byłaby dłuższa i trudniejsza, nie są przekonujące: wystarczy otworzyć Mapy, aby przekonać się, że droga krajowa N6 przebiega zaledwie kilka kilometrów od granicy z Marokiem i w rzeczywistości nie jest zalecana, lub gdzie turyści nie są mile widziani, aby uniknąć niepożądanych ciekawostek. N6B dociera do samego Taghit, omijając najbardziej wysuniętą na południe granicę; biorąc pod uwagę kontekst zimnej wojny między obydwoma państwami, nie można wykluczyć, że droga w tym zakresie została wybudowana stosunkowo niedawno. Podyktowane jest to nie tyle stanem utajonego konfliktu z sąsiednim królestwem, ile raczej koniecznością nieingerowania w delikatny obszar. Po około półtorej godziny drogi zatrzymujemy się w wiosce, bar, w którym powinniśmy napić się kawy, nie wydaje się szczególnie niezawodny pod względem higienicznym i stawiamy na świeży napój; pierwszy zbiornik Land Rovera jest już pusty, pozostaje drugi, który pozwoli nam dotrzeć do celu. Z tego punktu widzenia należy zauważyć, że w niektórych miejscach stacje paliw składają się z mobilnych kontenerów, które w przypadku opróżnienia są wymieniane. Zobaczymy także prowizoryczne stacje benzynowe położone wzdłuż drogi, oferujące paliwo w kanistrach, które napełniane są z małych zbiorników zlokalizowanych kilkaset metrów od pasa asfaltu. Pustynia natychmiast wraca do roli pana drogi, do tego stopnia, że ​​czasami nawet najeżdża ją wraz z wiatrem poruszającym piasek; pewnego razu równiarka pracuje, aby przesunąć małą wydmę, która utworzyła się na asfalcie. Dromaderów nie brakuje dzikie stada, chcące wypasać to, co oferuje im ziemia, mieszając kolor swojej sierści z kolorem krajobrazu. Niestety, w pewnym momencie widzimy jednego leżącego na poboczu drogi, prawdopodobnie zabitego przez jeden z nielicznych przejeżdżających pojazdów. Pustynia staje się całkowicie płaska, nie ma już wydm ani skalistych wzniesień, jest to liniowa przestrzeń, jak okiem sięgnąć. Niskie jak rzadkie krzaki stanowią bladą plamę zieleni, na próżno próbującą przełamać monotonię, która w rzeczywistości nigdy nie jest. Droga, nie trzeba dodawać, że jest prosta linia zachęcająca do szybkości. Kiedy do dzisiejszego celu pozostało jakieś czterdzieści kilometrów, zaczynamy eksperymentować dwa nakłucia w odstępie kilku minut, niezwłocznie naprawiony poprzez wymianę opony (każdy pojazd posiada dwie opony zapasowe). O 13:20 docieramy do Taghit wśród klasycznych pustynnych wydm, przedstawionych w katalogach agencji turystycznych. Miasto chciałoby być ośrodkiem turystycznym i miałoby swoje naturalne bazy, ale w dalszym ciągu na wakacjach widzimy tylko małe grupy Algierczyków.

Taghit i oaza

Obiad jada się pod namiotem, który ledwo chroni przed upałem, siedząc na podłodze lub na niskich poduszkach, co nie jest do końca przykładem komfortu dla naszych niemłodszych już kończyn. Możemy znów cieszyć się tymi samymi potrawami, ale znowu dobrej jakości. Prosty kurczak (codzienny towarzysz pod naszymi zębami trzonowymi) przyrządzany jest według nieco innych przepisów, ale przede wszystkim charakteryzuje się niezrównaną delikatnością. Mimo że nie ma w niej niczego, co przypominałoby restaurację, godna pochwały jest dbałość o to, aby niczego nie brakowało, podobnie jak wyczucie czasu i życzliwość kierownika. Kto pokazuje nam ogród przed domem, starannie przez niego pielęgnowany, w którym rosną pomarańcze, oliwki, cytryny i inne rośliny, zdrowe, ale z trudem rosnące. Wody nie brakuje, jednak palące letnie słońce zapewne uniemożliwia jej pełny rozwój: od sześciu lat tworzy (prawie) zieloną przestrzeń, z której jest dumny, pokazuje nam też studnię, na dnie której (zaledwie półtora metra) znajduje się źródło wody. W okolicy jest ich kilka, do użytku domowego lub do nawadniania: wystarczy silnik elektryczny, aby go unieść, a pustynia zakwitnie.

Wystarczy przejść przez ulicę, aby znaleźć nas przed staw otoczony palmami, jest to obraz i podobieństwo stereotypu oazy, gdzie woda spontanicznie podnosi się z podłoża. Można by z tego zrobić rajski ogród, ale i tak jest przyjemnie. Wracając naszymi śladami, kierowcy ratują grupę czterech samotnych dziewcząt na wakacjach (dziwny przypadek!), które utknęły w piasku drogi obok tzw. restauracji; Bez pojazdu terenowego trzeba zachować szczególną ostrożność.

Zachód słońca na wydmach Taghit

Chodźmy i zobaczmy niedaleko grupę petroglifów, częściowo zniszczonych przez wandalizm pozostały po najeźdźcach z V wieku. Późne popołudnie poruszamy się pomiędzy wydmami zrobić jakiś jeep cross po piasku i zobaczyć zachód słońca z punktu panoramicznego. Jeden z pojazdów terenowych utknął w piasku (nam też się to zdarza!), próbując go podnieść inna osoba kończy w ten sam sposób, przy czym ta pierwsza odzyskuje swobodę ruchu. Próbując się wydostać, najgorzej radzi sobie chłodnica drugiego 4x4; wsiadamy z powrotem na platformę pickupa, a oni holują zepsuty. Po ponownym spotkaniu w hotelu kierowcy znajdują odpowiedni klej i naprawiają wymiennik ciepła prymitywnymi, ale skutecznymi metodami, tak że jutro rano nie będziemy mieli problemów z wyjazdem zgodnie z planem. Hotel w Taghit jest piękny i będziemy mieć wszystkie wolne miejsca, ponieważ nie zobaczymy innych gości, a wszystko to ożywione dobrze zorganizowaną kolacją na świeżym powietrzu - a zatem pod gwiazdami.