Anchorage Area

Przylot do Anchorage

Choć Alaska może wydawać się odległa, a dziesięć godzin różnicy czasu rzeczywiście to potwierdza, wystarczy 8,50 godziny, aby dotrzeć do Anchorage z Frankfurtu. Lecimy zdecydowanie na północ, wzdłuż norweskiego wybrzeża, potem islandzkiego, aby przeciąć Grenlandię i dotrzeć do północnej Alaski, przelatując nad Kanadą. Stąd czeka nas przelot przez całą Alaskę aż do naszego celu na południu. To droga z lodu i wspaniałych barw, które nawet z wysokości dziesięciu tysięcy metrów lśnią tak, jak potrafi to pokazać tylko wielka Północ. Lot Condora jest punktualny i tuż przed przylotem przynosi nam miłą niespodziankę: widok na Alaska Range z McKinleyem górującym po naszej lewej stronie. Jak na początek, wcale nieźle.

Wjazd do USA i kontrola butów

Podczas kontroli wjazdowej do USA otwierają nam torbę z butami trekkingowymi i znajdują na nich ziemię. Myślimy, że pojawienie się w Stanach z lekko zabrudzonymi butami może co najwyżej oznaczać naruszenie dobrych manier, tymczasem buty zostają nam tymczasowo zatrzymane i umyte w sąsiednim pomieszczeniu. Oddają je dopiero po uprzejmym przesłuchaniu, gdzie byliśmy w tym obuwiu, aby ustalić, czy nie przenosimy nieświadomie ryzykownych nasion. Tak zaczynamy naszą przygodę z butami w idealnym porządku. Wszystko kosztuje nas dziesięć minut, ale wychodzimy z lotniska z obuwiem jak nowym. Jesteśmy na Alasce!

Eagle River i czerwone łososie

Przechodzimy do terminalu lotów krajowych, aby dotrzeć do Alamo, gdzie odbieramy samochód, bardzo porządnego Chryslera. Między terminalami kursuje shuttle, ale mamy energię i idziemy pieszo, z walizkami za sobą. Pogoda jest bardzo zmienna: od czasu do czasu spada kilka kropel deszczu pośród przejaśnień. Przede wszystkim widzimy dość stabilną warstwę chmur nad Chugach Mountains, naszym pierwszym celem. Kupujemy napoje i jedzenie na stacji benzynowej, ponieważ w najbliższych dniach sklepów będzie bardzo mało, a czasem nie będzie ich wcale.

Jedziemy do Eagle River, 13 mil od Glenn Hwy, w sercu Chugach Mountains, aby zobaczyć czerwone łososie przybywające na tarło. Nie możemy wyjść poza punkt widokowy, ponieważ Albert Loop Trail jest zamknięty z powodu ryzyka spotkania z grizzly, które w tym okresie pojawiają się w okolicy na polowaniu na łososie. Miejsce jest warte uwagi ze względu na widok ryb, ale nie jest niezapomniane.

Następnie odwiedzamy Thunder Bird Falls, idąc 2 mile tam i z powrotem, aby zobaczyć przyjemny wodospad, który jednak co najwyżej może być okazją do krótkiej wycieczki za miasto dla mieszkańców Anchorage.

Eklutna między jeziorem, wioską i rosyjską pamięcią

Wracamy, aby ponownie wjechać na Glenn Hwy i udać się do Eklutny, zobaczyć Eklutna Lake State Recreation Area, jezioro, które potrafi być piękne nawet w obecności chmur. Odbijając się w wodzie, chmury nie pozwalają górom i okolicznym lodowcom zrobić tego samego. Zbliżając się do gór, zachmurzenie w końcu zaczyna dominować nad błękitnym niebem, które charakteryzuje równinę.

Jedziemy do Eklutna Village Historical Park, gdzie znajduje się indiański cmentarz i gdzie jest także wiele grobów z rosyjskimi nazwiskami, wyraźny znak przeszłości tej okolicy. Nad grobami stoją jakby małe domki zwieńczone prawosławnymi krzyżami, prawdopodobnie po to, by zasugerować ideę nowego domu zmarłego, jasny symbol nakładania się zwyczajów indiańskich i rosyjskich. Pewne jest, że we mgle miejsce przybrałoby wygląd złowrogiej przestrzeni zamieszkanej przez duchy. W pobliżu stoi piękna drewniana cerkiew rosyjsko-prawosławna (St. Nicholas Church).

Przejazd samochodem przez indiańską wioskę Eklutna daje nam natomiast dość wyblakły obraz miejscowej ludności. Drewniane domy, ludzie jakby zajęci nicnierobieniem, a do tego sporo pojazdów i sprzętów domowych rdzewiejących w całkowitym zaniedbaniu.

Wasilla i mit Iditarod

Dzięki tym wszystkim punktom programu udaje nam się dobrze walczyć ze snem, tak że jedziemy aż do Wasilli, rodzinnego miasta Sarah Palin (republikańskiej kandydatki na wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych u boku McCaina przeciwko Obamie). Odwiedzamy Iditarod Race Headquarters, siedzibę organizacji słynnego wyścigu psich zaprzęgów, długiego na 1 688 km aż do Nome. W 1925 roku w Nome wybuchła epidemia błonicy i nie było pomocy medycznej. Ponieważ była zima, 20 drużyn psich zaprzęgów wyruszyło z Nenany i w 127 godzin zdołało dostarczyć surowicę, która uratowała miasto. Pies przewodnik o imieniu Balto stał się bohaterem. Osoby prowadzące sanie to mushers, czyli przewodnicy zaprzęgów. Na pamiątkę tego wyścigu z czasem narodził się sportowy wyścig, który jest jednym z najchętniej śledzonych wydarzeń na Alasce, z silnym oddźwiękiem także w Lower 48 (pozostałych stanach tworzących USA). Ze względów klimatycznych w ostatnich latach wyścig startował z Willow, położonego bardziej na północ, ale organizacja i historyczna siedziba mieszczą się tutaj.

Palmer, kolacja i pierwszy nocleg

Przenosimy się do Palmer w poszukiwaniu miejsca, gdzie można odpocząć. Znajdujemy je w Pioneer Motel, który poleca nam także restaurację, gdzie próbujemy halibuta. Szkoda tylko, że lokal nie ma licencji na alkohol i musimy odłożyć pierwsze spotkanie z alaskańskim piwem. Palmer to ośrodek rolniczy o bardzo szczególnej historii. Powstał w 1935 roku dzięki 203 rodzinom, które przybyły tu z Michigan, Minnesoty i Wisconsin w następstwie kryzysu 1929 roku, w ramach eksperymentu mającego skolonizować nowe ziemie północy.

Wieczór w Palmer

Po kolacji jedziemy zobaczyć “peryferie”, gdzie rozciągają się prerie ograniczone górami. W tym miejscu znajdują się uprawy największych warzyw świata. Krótki sezon letni, połączony z długimi godzinami światła, sprawia, że produkcja rolna jest szczególnie obfita, a warzywa rozwijają się bardziej niż gdzie indziej.

Widzimy też wiele budowli o charakterze religijnym. Kiedy wracamy, jest 20:30, co we Włoszech odpowiada 6:30 następnego ranka, czyli Ferragosto. Uznajemy, że na dziś wytrzymaliśmy wystarczająco długo i pozwalamy sobie na zasłużony odpoczynek.

Nocleg

Palmer – Hotel