Alaska

Powrót: gdy emocje stają się wspomnieniami

Minęło zaledwie kilka dni od powrotu do Włoch, a zamęt wywołany emocjami oglądanymi i przeżywanymi przez dwa tygodnie zaczyna opadać i zmieniać się we wspomnienia. Zaczyna nabierać kształtu obraz miejsc, w których byliśmy, oraz tego, czego w danej chwili nie zdołaliśmy w pełni pojąć, bo już szukaliśmy następnego miejsca, a co teraz staje się wyraźne. Wiedzieliśmy, że Alaska będzie twardym orzechem do zgryzienia nawet tylko dla turystów, ale musieliśmy sięgnąć po wszystkie siły, aby uchwycić to, co było w naszym zasięgu, rezygnując jedynie z tego, czego nie dało się zrobić z powodu absolutnego braku czasu. Zaczynam więc spisywać wspomnienia, zanim coś się zatrze, zostawiając na koniec komentarze i wskazówki, które mogą pomóc w zrozumieniu niektórych szczegółów.

Alaska: ostatnia granica do zdobycia

Sześć lat temu, po powrocie ze wspaniałej podróży po zachodniej Kanadzie, wydawało się, że szuflada wymarzonych wypraw nagle się opróżniła i że nie będzie już można znaleźć marzeń, które po spełnieniu dorównałyby dopiero co przeżytej rzeczywistości. Ponieważ wyobraźni w sprawach marzeń nam nie brakuje, udało się wpuścić do tej szuflady nowe sny, które stopniowo się urzeczywistniały. Jedno jednak pozostało i wciąż pobudzało wyobraźnię. Może dlatego, że przedsmak Alaski poznaliśmy już wracając z Dawson City, muskając jej najbardziej wschodnią część; może dlatego, że ta ziemia w naszej wyobraźni nadal symbolizowała „granicę”. A może dlatego, że naprawdę nią jest.