Kenai

Van Seward naar Exit Glacier

Hoewel de voorspelling niet veel hoop op verbetering biedt, constateren we dat zelfs lokale meteorologen het bij het verkeerde eind kunnen hebben.

Wij gaan kijken naar de Verlaat Gletsjer niet ver van Seward, dat we gisteren hebben overgeslagen vanwege de regen. Vanaf het bezoekerscentrum nemen we een pad waarlangs bordjes staan ​​die de data aangeven. Dit zijn de jaren die het einde van de gletsjer markeren en aangeven hoe opmerkelijk de terugtrekking ervan was. Zelfs in de afgelopen tien jaar heeft er een zware bezuiniging plaatsgevonden. Laten we rondgaan om het van boven en van beneden te bekijken. Het is nog steeds indrukwekkend en je vraagt ​​je af hoe het er zelfs aan het begin van de vorige eeuw uit had kunnen zien, toen het front een paar kilometer verderop lag.

Wij stoppen bij Elandenpas, een mooi dorp verfraaid door het omliggende groen. In een klein postkantoor bezorgen wij de ansichtkaarten bij een medewerkster die met een glimlach op haar gezicht haar beroep uitoefent.

Richting Kenai tussen meren, zalm en Sterling Highway

We nemen de Seward Hwy noordwaarts en volgen de sporen van de Alaska Railroad parallel langs de Kenai-meer om de te bereiken Het Tern-meer Jct. Een prachtig meer met de lucht erin weerspiegeld, vraagt het om een stop voordat hij de Sterling Hwy naar het westen neemt.

We bereiken meteen een erg druk gebied: het is het zalmvisseizoen en mensen komen van overal om aan het evenement deel te nemen. Een sport die de vriezers vult voor de winter. Het is allemaal een wildgroei aan campers en auto's die geparkeerd staan ​​of rijden met één enkel doel. Er is ook commercieel verkeer van en naar Homer, maar vooral in de regio Soldotna en Kenai City, het hart van de olie-industrie. Onder een prachtige zon vullen we onze ogen (en ook ons ​​gehemelte) met de aanblik van de zalmrijke rivieren die naar beneden stromen.

Als we niet genoeg uren over onverharde wegen hebben gereden, maken we een omweg naar Skilak Rd., een rondweg van 30 km. van waaruit prachtige paden zich aftakken. We nemen de Skilak Loop Rd, niet erg lang, om de vernauwing van de Kenai River te bekijken, een kloof op de bodem waarvan de waterloop onstuimig stroomt. Iets verderop gaat het open en als we terugkomen zien we de vissers wachten op hun felbegeerde prooi.

Aangezien er vijf verschillende soorten zalm bestaan, heeft elke periode van het zomerseizoen zijn eigen geschikte tijd om op een of andere soort te vissen. Dit is de goede tijd voor zilverzalm, rood van kleur en opvallend groot, en duurt 5-6 weken. We steken Soldotna over, een toch al relatief groot centrum maar dat geen noemenswaardige bezienswaardigheden heeft, en we gaan richting de zuidkant van de Turnagain Arm om Kenai City te bereiken, dat mooier lijkt dan de berichten melden.

Kenai, Ninilchik en aankomst in Homer

Kenai leeft van de zalmconservenfabrieken en vooral van de olie-industrie. In Inlaat koken er zijn 15 platforms en enkele supertankers. Niet ver van de kust staan ​​grote oliefabrieken van Conoco Phillips, een van de voormalige "zeven zussen" waarvan we tegenwoordig de tel zijn kwijtgeraakt. In het rustige dorpje waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan in de tijd dat je nog zonder olie kon, de witte orthodoxe kerk, een teken van het Russische verleden en van een religie die nog steeds actief is op het hele schiereiland. Ook hier is het Bezoekerscentrum onevenredig groot.

Langs de Inlet gaan we zuidwaarts op Kalifornsky Rd. om Kaiutof te bereiken en terug te keren naar de Sterling Hwy zonder de drukke Soldotna opnieuw te hoeven oversteken. Op de transfer naar Homer blijft de lucht helder, korte stop a Ninilchik, een oude gemeenschap opgericht in 1820, heeft nog steeds een sterke Russische invloed op de bevolking. Op de heuvel erboven staat een Russisch-orthodoxe kerk met karakteristieke uikoepels. Er zou toch niet genoeg ruimte zijn om daar veel tijd door te brengen. We stoppen niet bij Clam Gulch, het koninkrijk van het klemmen, de extractie van scheermesjes uit het zand. Voor sommigen een sport, voor anderen een economische activiteit.

Uiteindelijk komen we uit bij Homer, waarvan we hoge verwachtingen hadden maar waar we toch een beetje teleurgesteld over zijn. Het is een dorp dat graag toeristisch zou willen zijn, maar het lijkt zo vormeloos dat we moeite hebben om ons te oriënteren om de rode draad te vinden, zelfs als we maar een restaurant zoeken. De meest interessante attractie is zeker de Homerus Spit, een karakteristieke 7 km lange zandstrook die de baai binnendringt en een paar honderd meter breed is.

Avond in Homerus

Na het eten gaan we wandelen zonder iets anders te vinden dan campings, restaurants en een vissershaven. De uniek gedenkteken het is opgedragen aan degenen die op zee zijn omgekomen. De accommodatie is echter het beste dat ons had kunnen overkomen. Het is gelegen op de heuvel met uitzicht op Homer, met een ongeëvenaard uitzicht op de baai die deze laatste strook land op het Kenai-schiereiland doordringt. Aan de andere kant liggen bergen waarvan de gletsjers bijna tot aan de fjord afdalen.

De B&B is in feite een elegante villa aan East Hill Rd, beheerd door een Hawaïaans stel. Ook hier blijkt alles open te zijn en volgen we de instructies die bij de ingang zijn achtergelaten met enkele briefjes die ons naar de kamer leiden. Degenen die kamers huren als ze niet met pensioen zijn, hebben immers overdag een bedrijf en komen pas 's avonds terug. We gaan uit eten en bij terugkomst ontmoeten we Star, de gelukkige eigenaar van de accommodatie.

Het echtpaar heeft twee kinderen en heeft een aantal bedrijven die het goed lijken te doen. Naast de B&B in hun huis hebben ze verderop in de stad nog een B&B waar ze ook accommodatie verhuren, terwijl zij een autowasstraat runt. De man houdt zich bezig met diensten die verband houden met de zalmvisserij: ze roken en sturen de vangst van degenen die met het vliegtuig in deze streken aankomen overal naartoe, ze huren al het materiaal, en ze vissen zelf en verkopen het eindproduct. Dit alles in de zomer: in de andere seizoenen, wanneer de toeristen vertrekken, emigreren ze ook naar hun thuisstaat Hawaï, waar ze vastgoedbedrijven runnen.

In een gesprek met Star vertelt hij ons dat de lokale bevolking tijdens het zomerseizoen intensief werkt om het geld te verdienen dat nodig is om de overige maanden van het jaar te kunnen leven. De lokale bevolking is erg basic en is niet geïnteresseerd in luxe, daarom hebben ze niet veel geld nodig. De rest wordt verkregen door te jagen, vissen en hout te kappen voor verwarming en ambachten. Het overbodige hoort niet bij het karakter van Alaska, in een land waar het toch al moeilijk is om in de essentiële zaken te voorzien.

De lokale bevolking houdt er immers van om van hun dorp te genieten als er geen toeristen meer zijn, en tot de volgende zomer weer een kleine en rustige gemeenschap zal zijn. Ondanks dat het, met alle beperkingen die de vergelijking met zich meebrengt, een Alaska Rivièra is, heeft de toeristische sector Homer nog niet overgenomen en misschien kan wat op het eerste gezicht negatief beoordeeld zou kunnen worden vanuit dit perspectief opnieuw geëvalueerd worden.