Sydney II

Wieczór w Św

Upewnieni, że w nocy nie było żadnych ataków, wyruszyliśmy wkrótce po 7, aby ponownie odwiedzić niektóre miejsca widziane wczoraj wieczorem przy nocnych światłach i dokończyć zwiedzanie centrum miasta. Niebo jest niezwykle zmienne, ale przebłysków dobrej pogody jest więcej. Dotarcie do miejsca przystani promowej okazuje się niełatwym zadaniem, nawet pieszo, ze względu na bariery. Ale dzięki pewnym obejściom udaje nam się dotrzeć do sedna sprawy. Zobaczmy to Katedra Najświętszej Marii Panny, miejsce kolejnego spotkania Papieża z młodzieżą w 2008 roku, wspinamy się na Most Harbour Bridge, aby lepiej widzieć Opera i z Skylines.

Przyjazd do Św

Następnie kierujemy się w stronę Kochany Port, rozległy teren rekreacyjny na terenie portu, gdzie odbywa się wystawa cyklu artystycznych fotografii przedstawiających około trzydziestu najpiękniejszych miejsc na świecie. Z każdym z nich powiązany jest temat ekologiczny, dostarczający informacji na najróżniejsze tematy dotyczące zagrożeń dla środowiska. Wybieramy się na nieunikniony targ, który odbywa się w Chinatown i odbieramy samochód zaparkowany w pomieszczeniu. Więc wyjdźmy Sydney ze swoimi wykładowcami i udajemy się w stronę Marubry, aby zobaczyć piękne plaże, prawie pożegnanie z Australią. Niezadowoleni schodzimy do La Perouse, gdzie możemy je podziwiać ładne tła ozdobiony postrzępionymi brzegami. I przyszedł czas na ostatnią podróż na lotnisko, gdzie zostawiamy samochód i przez Bangkok wyruszamy do Dubaju.

Charakter Australijczyków na odludziu wydaje nam się dość szorstki, chociaż nigdy nie jest niegrzeczny, natomiast na wybrzeżu robi się spokojniej i zrelaksowany, stres i tak nie pozostaje w tych stronach. Pozytywną cechą tej postaci jest fair play w ruchu drogowym. Nie widzieliśmy żadnych scen aroganckiego ruchu ulicznego i odczuwaliśmy zdumienie, gdy w rzadkich przypadkach słyszeliśmy dźwięk klaksonu. W każdym razie od samego początku można odczuć wielką cywilizację ludzi, szczególnie tych przybywających z Włoch.

Połączenie z Wielką Brytanią stanowiło jak dotąd przydatne wsparcie dla narodu, który miał trudności ze startem ze względu na duże odległości i niedostateczną populację. Wydaje się, że kraj ewoluuje, choć w naszych oczach, Europejczykach, dzieje się to z opóźnieniem. Na przykład byliśmy zaskoczeni, widząc, jak duże miasta są nadal połączone autostradami, które przebiegają przez małe miasteczka, a autostrady dopiero się buduje. To tylko jeden przykład kraju o ogromnym potencjale, który ewoluuje. Ale aby ewoluować, potrzebujesz charakteru, a nie podporządkowania. Niektóre miasta to nic innego jak kserokopie swoich amerykańskich odpowiedników i nawet na poziomie politycznym zjednoczenie się ze stanowiskiem amerykańskim, jeśli przyniosło korzyści, może również przerodzić się w utratę dumy narodowej.

Wydaje się rozumieć, że prawdziwa choroba Australii polega na geograficznej izolacji, w jakiej się znajduje, jeszcze przed swoją młodą historią. Wyspa z dala od wszystkiego. Kuzyni z Nowej Zelandii są 3 godziny drogi. lot z najbliższego lotniska, natomiast aby dotrzeć do silnego ekonomicznie celu podróży trzeba polecieć na Daleki Wschód, oddalony o nie mniej niż 4000 km. Potwierdzenie pochodzi z lotniska w Sydney, gdzie lotów zagranicznych jest stosunkowo niewiele, przynajmniej w porównaniu z reputacją, jaką cieszy się metropolia. W ostatnich dniach telewizja pokazała, jak uśmiechnięty australijski prezydent ściska dłoń swojemu chińskiemu odpowiednikowi, aby osiągnąć porozumienie, które obejmuje sprzedaż nie wiadomo ilu milionów ton minerałów Chinom. Sprzedaż surowców to zadanie dla krajów, które nie są w stanie wykorzystać ich do produkcji wyrobów przemysłowych, a tym samym rozwoju. Ponieważ Chiny dążą do coraz większej hegemonii w regionie Pacyfiku, jeśli nie na całym świecie, wszystko to powinno skłonić rządy Australii do zastanowienia się, jak uniknąć stania się ogrodem azjatyckich gigantów. Dobre życie, surfing i grillowanie są częścią wesołego charakteru mieszkańców, ale bez silnego rozwoju istnieje ryzyko, że zabraknie niektórych składników na niedzielnego grilla.

Ryzyko

 W Naturze istnieje cały szereg specyficznych zagrożeń, przed którymi musimy się bronić. Niektóre z nich są podkreślane i być może z tego właśnie powodu nie należą do głównych przyczyn realnego zagrożenia: wśród nich krokodyle, choć częste w ujściach rzek na północy, unika się z ostrożnością i mówimy o 5 – 10 osobach rocznie, które kończą jako posiłek dla tych gadów. Nawet węże, mimo że Australia jest najbardziej jadowitą na świecie, nie wydają się być szczególnie poważnym źródłem śmiertelności. Można je spotkać głównie w obszarach rzadko uczęszczanych przez ludzi i mają tendencję do ucieczki, gdy usłyszą hałas. Inaczej jest jednak w przypadku meduz i pająków. Te pierwsze to prawdziwa turystyczna katastrofa. W rzeczywistości uniemożliwiają kąpiele wzdłuż wspaniałych wybrzeży Pacyfiku przez większą część sezonu letniego. Wydaje się to wręcz absurdalne, ale mimo że mamy do czynienia z wyjątkowymi plażami i bardzo czystym morzem, turyści często zmuszeni są kąpać się w hotelowym basenie. W niektórych miejscach siatki zabezpieczające są skierowane na zewnątrz. Najbardziej niebezpieczne są meduzy pudełkowe, których ugryzienie powoduje śmierć w ciągu kilku minut.

Metro Św

Innym źródłem wypadków są pająki, które często występują w trawie i wykonują skoki na długość do jednego metra. Można je często spotkać w okolicach Sydney, a ich ukąszenia nie dają ucieczki, jeśli nie zainterweniuje się szybko.

Geologia

Przez ostatnie 90 milionów lat Australia pozostawała nieaktywna geologicznie. Jest zbyt płaski, gorący i suchy, aby umożliwić powstawanie lodowców, a jego skorupa jest zbyt stara i gruba, aby mogła zostać przedziurawiona przez wulkany lub pomarszczona, tworząc góry. Uluru i Kata Tjuta to kikuty gór, które 350 milionów lat temu były tak wysokie jak Andy, a przez sto milionów lat były niczym więcej niż maleńkimi wypukłościami.

Australia pozostawała odizolowana od innych kontynentów przez bardzo długi okres, co najmniej 45 milionów lat. Na pozostałych kontynentach kilkakrotnie doszło do wymiany gatunków, gdyż w różnych momentach przeszłości łączyły je mosty lądowe. Problem zasolenia gleby: na wielu obszarach pod każdym metrem kwadratowym ziemi znajduje się od 70 do 12 kg soli, a pustynnienie spowodowało, że woda może wnikać głębiej w glebę, rozpuszczając kryształki soli i powodując ich wypłynięcie na powierzchnię. Woda dostarczana podczas nawadniania penetruje osady ziemi, która w dawnych czasach była dnem morskim, a obecnie sól wydobywa się w zbiornikach wodnych i na polach.

Zwierzęta

Lokalna fauna

Osobliwości: ssaki takie jak dziobak i kolczatka składają jaja. Eukaliptusy zrzucają korę zamiast liści. Praktycznie nie ma drzew, które tracą liście i nie ma zwierząt zapadających w sen zimowy. Ptaki mające okres lęgowy są stosunkowo rzadkie, a migrujących jeszcze mniej; wręcz przeciwnie, ptaki rozmnażają się, gdy nadchodzi deszcz, a duży ich procent prowadzi nomadyczny tryb życia i podąża za opadami deszczu, przemieszczając się po kontynencie. Różne gatunki ptaków korzystają z pomocy „pomocników gniazda”, dorosłe osobniki z poprzednich lęgów pozostają z rodzicami, pomagając im w wychowaniu nowych piskląt. Racjonalizacja dotyczy także skaczących zwierząt. Skoki to najskuteczniejszy sposób poruszania się ze średnią prędkością. Energia skoku magazynowana jest w ścięgnach nóg (jak w szczudłach), podczas gdy jelita poruszają się w górę i w dół jak tłok, dzięki czemu płuca napełniają się i opróżniają bez konieczności aktywowania mięśni klatki piersiowej. Kiedy podróżujesz na duże odległości w poszukiwaniu pożywienia, a jest go mało, wydajność jest niezbędną koniecznością. Torbacze są tak wydajne, że mogą zjeść nawet o jedną piątą mniej pożywienia niż ssaki łożyskowe tej samej wielkości. Koale to jedyne żywe istoty, których mózg jest znacznie mniejszy niż czaszka; w zasadzie ich mózg to pomarszczony orzech pływający w czaszce wypełnionej płynem. Uważa się, że poświęcili swoje mózgi na rzecz efektywności zużycia energii. Koale jedzą liście eukaliptusa, które są tak toksyczne, że aby stać się jadalne, muszą zużyć 20% swojej energii. Pozostawia to niewiele energii dla mózgu, a żyjąc w koronach drzew, gdzie jest bardzo niewiele drapieżników, zwierzęta te radzą sobie nawet bez zbytniej inteligencji. Aż 10 z 15 najbardziej jadowitych węży na świecie żyje w Australii, ale nie są one uważane za wielkie zagrożenie, ponieważ żyją w bardzo odległych obszarach i zwykle mają tendencję do ucieczki.

Aborygeni

Tradycyjne wierzenia religijne Aborygenów opierają się na istnieniu istot duchowych, które żyły na ziemi w czasach stworzenia. „Czas snów” (era snów) przed przybyciem mężczyzn. Istoty takie stworzyły każdy aspekt świata przyrody i były przodkami wszystkich form życia. Chociaż przybierali różne postacie, zachowywali się jak mężczyźni i poruszając się, zostawiali znaki wskazujące, gdzie przeszli. Chociaż byli to istoty nadprzyrodzone, przodkowie ci zestarzeli się i ostatecznie zapadli z powrotem w sen, z którego przebudzili się u zarania dziejów. Ich duchy jednak nadal istnieją jako wieczne siły, które tchną oddech życia w noworodki i wpływają na zdarzenia naturalne. Energia duchowa każdego przodka nadal płynie ścieżką, którą podróżował w czasie snu i jest najsilniejsza w miejscach, w których pozostawił fizyczne ślady swojej działalności, takie jak drzewa, wzgórza czy zagłębienia w ziemi.

Aborygeni wierzą, że każdy człowiek, zwierzę i roślina ma dwie dusze, jedną śmiertelną i jedną nieśmiertelną. Dusza nieśmiertelna jest częścią konkretnego duchowego przodka i po śmierci powraca do świętych miejsc tego ostatniego, podczas gdy dusza śmiertelna po prostu odchodzi w zapomnienie.