Caminito del Rey

Zatrzymaj się w Caminito del Rey

W sąsiedztwie hotelu znajduje się bar/restauracja, w którym ze zdziwieniem odkryliśmy kilku klientów wkrótce po 7:00 w niedzielę rano. Pogodząc się z tą andaluzyjską anomalią, podążajmy ścieżką faliste, uprawne wzgórza zasadniczo z dobrze uporządkowanymi drzewami oliwnymi na zboczach i niektórymi zbożami, przenosimy się do obszaru Caminito del Rey, celowo pozostawionego na koniec, ponieważ stanowi on zdecydowanie najbardziej ekscytującą atrakcję przyrodniczą. Zarezerwowaliśmy wizytę na 9:20, wyjechaliśmy punktualnie i dotarliśmy 60 km później, na szczęście z wyprzedzeniem, ponieważ informacje zawarte na voucherze nie są szczególnie szczegółowe na temat procesu niezbędnego do dotarcia do punktu odlotu. Parkujemy na jednym z niewielu miejsc, które pozostały mimo wczesnej pory, później zrobi się prawdziwy chaos, do tego stopnia, że ​​utworzymy korki z samochodami pozostawionymi wszędzie na drodze. Mijamy tunel składający się z przejścia dla pieszych i po półtora kilometrowym marszu docieramy do miejsca spotkania. Tutaj jesteśmy pogrupowani czasowo i oprowadza nas dobry i sympatyczny przewodnik, który dzięki słuchawkom udzieli nam wszelkich wyjaśnień. Wszystko działa dobrze, dopóki mikrofon się nie zacina, ale to już koniec. Wizyta i widok zapierają dech w piersiach, absolutnie koniecznością, jeśli nie cierpisz na zawroty głowy. Chociaż ścieżka została odbudowana i otwarta dopiero w 2015 roku z drewnianymi listwami i poręczami, przejście w połowie długości ściany przewieszony kanion to wciąż jest emocja, nawet i przede wszystkim, kiedy ją widzisz gdzie poszliśmy i dokąd będziemy musieli się udać. Wszystko zaczęło się podczas budowy elektrowni wodnej na początku ubiegłego wieku, a z wiszącej ścieżki korzystała służba. Po opuszczeniu, w latach 60. XX w. stał się szlakiem dla poszukiwaczy mocnych wrażeń i doszło tam do kilku śmiertelnych wypadków. Następnie zamknięto go i wyremontowano, aby wykorzystać go do celów turystycznych, co jest szczególnie szczęśliwym pomysłem, ponieważ wyprzedanie jest regułą, przynajmniej w weekendy i w szczytowych sezonach. Pokonujemy w ten sposób ponad trzy km i wychodzimy po drugiej stronie, w splocie trzech kanionów. Autobus zawiezie nas z powrotem pod wejście i stąd w środku chaosu wrócimy samochodem, aby poszukać lunchu.

Przewodnik dostarcza nam kilku ciekawych informacji, m.in. o przyczynie tak mętnej zieleni wody: jest to połączenie zawieszonych w zasoleniu mikroalg i załamania słońca. Dowiadujemy się również, że inżynier, który zaprojektował tamę na potrzeby elektrowni wodnej, nie pochodził z tego obszaru: dzięki sukcesowi pomysłu i energii uzyskanej po konkurencyjnych kosztach udało mu się następnie kupić dwie pozostałe znajdujące się na tym obszarze przedsiębiorstwa produkujące energię elektryczną, będące własnością Anglii i Niemiec, które wykorzystując węgiel do produkcji pary nie były w stanie zagwarantować stałych usług. Z narracji wynika, że ​​na miejscu nie doszło do żadnych szczególnych wypadków pomimo wyjątkowo odsłoniętych tras, tylko jedna ofiara została przygnieciona ładunkiem, a druga z przyczyn klimatycznych, co jest absolutnie niewiarygodne. Wszyscy robotnicy byli marynarzami, pochodzącymi głównie z Malagi i okolic. Nie można zaprzeczyć, że były to niezwykle niebezpieczne prace i objęte wówczas ograniczoną ochroną; wystarczy powiedzieć, że tylko w ciągu ostatnich kilku dekad (od 1975 do 2003 r., kiedy to miejsce zostało zamknięte i całkowity zakaz wstępu), kiedy miejsce to stało się placem zabaw dla osób poszukujących ryzyka, doszło do 14 wypadków śmiertelnych. W tym samym czasie zginęło 3 młodych ludzi, którzy wspólnie zjeżdżali na tyrolce, aby przekroczyć kanion i dotrzeć do sal wspinaczkowych po drugiej stronie, kotwiczenie nie wytrzymało i nieszczęśnicy upadli; lina nadal tam zwisa, jako ostrzeżenie. Opuszczony dom w sercu trasy opowiada historię Dona Miguela, jego żony i 11 dzieci, którzy przebyli długą trasę do szkoły, idąc po niebezpiecznych wiszących chodnikach łącznie 8 km do szkoły i z powrotem. Mężczyzna zmarł w okresie, w którym inżynier kupował nieruchomość: jego żona, pozostawiona sama z dziećmi, robiła wszystko, co w jej mocy, aby przygotować obiady dla pracowników pracujących na budowie, a dzieci chodziły tam i z powrotem, co zostało zapamiętane jako pierwsze w historii Hiszpanii wynos. W okolicy żyje kilka dzikich kóz i jedna z największych hiszpańskich kolonii sępów, które krążą wysoko na niebie, niemal czekając, aż ktoś zeskoczy w dół. Kolej, która przebiega pomiędzy tunelami i klifami po drugiej stronie, jest nadal czynna, a na zielonym moście przed nami kręcono scenę z filmu z Frankiem Sinatrą w roli głównej. Skała w trzech kanionach jest częściowo wapienna, a częściowo gliniasta. Jest to formacja zatrzymująca ciepło do tego stopnia, że ​​latem w niektórych miejscach temperatura osiąga 43°, natomiast zimą ze względu na prądy powietrza może być bardzo zimno. Wśród drzew znajdują się eukaliptusy pochodzące z Australii i sosny, które mają tę wielką zaletę, że tworzą na powierzchni sieć korzeni, przydatną do zapobiegania osuwiskom ziemi. Wreszcie historia nazwiska Heredero jest ciekawa:

wielu robotników (w tym Cyganów) nie miało wówczas nawet nazwiska. Jeden z przywódców zdecydował się zezwolić na korzystanie z własnego, aby ludzie mogli się rejestrować i stawić oficjalnie z dokumentami, które pozwalały im legalnie stawić się przed państwem. Stąd też fakt, że w okolicy jest wielu Heredero, którzy nie mają między sobą żadnych więzów rodzinnych czy pokrewieństwa.

Dojazd do Caminito del Rey

Na koniec słowo o nazwie szlaku: choć nazywa się Caminito del Rey, w rzeczywistości król mimowolnie odegrał rolę marginalną. Zaproszony na inaugurację, a mając nieszczęście zastać niesprzyjające warunki atmosferyczne, przeszedł zaledwie krótki odcinek szlaku i następnego dnia został odebrany, aby uniknąć dalszych niedogodności.

Reklama lunchu Ardales ze smażonymi kalmarami i dorszem, w pięknej wiosce, która schodzi wachlarzem od górnego szczytu, na którym znajduje się kościół, bardzo stromymi uliczkami. Dzień zaczął się pięknie, ze znaczną wentylacją

Przejeżdżamy kolejnym odcinkiem prowadzącym do Antequery faliste wzgórza gdzie jak zawsze się wyróżniają gaje oliwne, wiele z nich niedawno przesadzonych, oraz zboża. Gdy już dotrzemy do miasta, skorzystamy z parkingu w centrum, aby wjechać na najwyższe piętro i skorzystać z parkingu pierwszy poglądowy widok, potem zobaczymy Alcazabę, strategicznie położoną na szczycie wzgórza i skąd roztaczają się wspaniałe widoki.

Zatrzymaj się w Muelle Uno

Płatna Autopista (pierwsza napotkana w Andaluzji) szybko zabiera nas 60-kilometrowym skokiem do Malagi, do której docieramy przed zmierzchem przy akceptowalnym niedzielnym ruchu powrotnym. Zamelduj się w zarezerwowanym hotelu w okolicy blisko centrum, zaplanuj zwiedzanie miasta i wyrusz na odkrywanie tego urokliwego zakątka Hiszpanii. Opuszczony i słabo uczęszczany obszar portowy stał się deptakiem przykrytym nowoczesnym dachem aż do latarni morskiej, zwanym Muelle Jeden. Pary i rodziny cieszą się połączeniem naturalnego światła z pierwszymi światłami oświetlającymi zabytki. Jakbyśmy nie przeszli dość, spacerujemy po okolicy nad morzem przy pięknym oświetleniu Plac de Toros, Ayuntamiento, Alcazabę, Teatr rzymski i centrum miasta. Kolacja z parrilla de mariscos i powrót. Sprawia się wrażenie miasta, które choć nie prezentuje takich atrakcji historycznych i kulturowych jak Granada, Kordoba czy Sevilla (mimo że jest w nie dobrze wyposażone), to postawiło na modernizację na ludzką skalę, aby przyciągnąć turystów. Zdecydowanie trafny wybór również ze względu na położenie, z którego roztacza się niezwykle szczęśliwy widok na morze.