Sewilla

Z Kordoby do Éciji: gorzkie pomarańcze i pierwsze przeziębienie

O 8:30 jest 6°C i przygotowujemy się do opuszczenia miasta Kalifa, ale dopiero po dobrym śniadaniu w barze przy Plaza de las Tendillas. Idąc do parkingu Paseo de la Victoria, jesteśmy świadkami ciekawej sceny, w której robotnicy wyposażeni w kije z poziomym trójzębem na czubku, grają w bilard z drzewami pomarańczowymi, aby obalać owoce, zbierać je i wyciskać – po to, aby je wyrzucić, ponieważ są niejadalne. Gdy pierwsi podróżnicy udają się do pracy, w powietrzu unosi się przyjemny zapach cytrusów. Dzisiejszy pierwszy przystanek to Ecija, gdzie wita nas mroźne słońce - 1,5°C - na półpustynnym Plaza de España; następnie idziemy do Palacio de Peñaflor z pięknymi balkonami i obrazami na ścianach. Wracając na parking wchodzimy w osiedlowe uliczki wąskimi callecitas z niskimi domkami, gdzie żony rozmawiają między sobą o tym i tamtym i życie powoli toczy się w typowo andaluzyjskim stylu.

Carmona i przyjazd do Sewilli

Wzdłuż drogi gleba staje się czerwonawa, a drzewa oliwne są intensywnie uprawiane - na równinie składają się z jednego pnia. Warto wybrać się jedynie na trasę wspinaczkową na szczyt wzgórza, na którym znajduje się Carmona widok, jaki oferuje na zielone równiny. Na pierwszy rzut oka paradoksalne wydaje się miasto położone pomiędzy wąskimi uliczkami, przez które trudno przejść, a pod spodem dostępna jest cała przestrzeń; ale potrzeby związane przede wszystkim ze względami obronnymi sprawiły, że prawie wszystkie starożytne miasta budowano na wzgórzach, a nie na dnie żyznych równin - dziś wszystko jest skomplikowane ze względu na drogi i parkingi. Chociaż można go łatwo zwiedzić półgodzinnym spacerem, z pewnością warto zobaczyć rozbudowane centrum miejskie i piękny kompleks, w którym mieści się siedziba firmy. Puerta de Sewilla, pamięci rzymskiej, wizygockiej i arabskiej, a także alcazar umieszczony na szczycie wzgórza w miejscu, które dziś można by uznać za panoramiczne, niegdyś strategiczne. W centrum miasta natrafiamy na jednego plac otoczony arkadami obecnie zajmowane przez małe sklepy i bary: krótko mówiąc, przestrzenie wyznaczające typowy karawanseraj, wspaniale zachowane, które przywodzą na myśl miejsca znacznie dalej na wschód. I zgodnie z logiczną kontynuacją, droga prowadzi nas po 35 kilometrach prosto do Sewilli, stolicy prowincji o tej samej nazwie i całego regionu andaluzyjskiego. Tutaj również zauważyliśmy już publiczny parking w pobliżu zarezerwowanego hotelu; meldujemy się w pięknym i komfortowym hotelu Zaida i wyruszamy na zwiedzanie miasta. Nie zjedwszy jeszcze lunchu, wybieramy nasłonecznioną ławkę na Plaza del Ayuntamiento, aby delektować się doskonałym dżemem z kozim serem w towarzystwie pysznej pół butelki Rioja, która tylko skromność nie pozwoliła nam skończyć wczoraj wieczorem na kolacji.

Największa gotycka katedra na świecie

Teraz, gdy wycieczkę można rozpocząć wzmocnioną przekąską, od razu skupmy się na najważniejszym wydarzeniu: Katedra największy gotyk na świecie. Ktokolwiek go zaprojektował, chciał mieć takie wymiary, aby potomność pomyślała, że ​​to szaleństwo, budując tak obszerną konstrukcję – można śmiało powiedzieć, że nie mylił się, stając w obliczu takiego majestatu. Być może wielkość ta jest bardziej odczuwalna z zewnątrz, gdyż wnętrza „przełamuje” centralny chór, w którym z jednej strony znajduje się ogromny ołtarz – retabulum – a z drugiej bogato zdobione drewniane Stalle. Ten prostokątny obwód uniemożliwia ogólne widzenie sprawiałoby to wrażenie ogromnego. Zamiast tego liczne boczne kaplice nadają mu bardziej intymny wymiar, które często otwierają się na pomieszczenia, które same w sobie byłyby warte wielkości kościoła, a także wnęki poświęcone różnym świętym czczonym w tej ziemi. Zamiast jednego z nich jest to, co powinno się tam znaleźć grób Krzysztofa Kolumba. Warunek jest koniecznością, biorąc pod uwagę pielgrzymki, które wielki nawigator odbywał nawet pośmiertnie – obejmując nawet nową podróż przez Atlantyk. Najwyraźniej dla niektórych przeznaczeniem jest spokojne życie w czterech ścianach, dla innych jest to podróż nawet poza nieuniknione przejście. Wejście na Giraldę – dzwonnicę, na którą od wewnątrz nie ma schodów, z wyjątkiem kilku na górze, właśnie po to, aby muezin mógł wjechać na nią konno i wezwać wiernych do modlitwy – oferty stąd widok rozciągający się na całe miasto i służy także do wskazywania kolejnych kroków. Skoro mowa o muezzinie, nie trzeba dodawać, że wieża była niegdyś minaretem meczetu, później zaadaptowanym na potrzeby kultu chrześcijańskiego. Schodzimy w dół i kończymy zwiedzanie Katedry, godnej zainteresowania pod każdym względem – także urodą patio z drzewkami pomarańczowymi obciążony owocami. Zobaczmy, ile można zwiedzić bez wchodzenia do Prawdziwego Alcázaru; jadąc przez Jardines de Murillo i Parque de María Luisa, docieramy do piękna Plac Hiszpański.

Plaza de España i azulejos historii

W tym miejscu, z okazji Wystawy Iberoamerykańskiej w 1929 r., wzniesiono pomnik, który dobrze reprezentuje Hiszpanię pod względem podziału administracyjnego i lokalnej charakterystyki. Obejrzenie go w całości oznacza przyjemną lekcję geografii i historii kraju iberyjskiego; wszystko łagodzone drogami wodnymi i mostami, które nawiązują do stylu weneckiego, ale pokryte azulejo. The ogólnie jest przyjemnie rzuca się w oczy, choć po bliższym przyjrzeniu się może wydawać się nieco ciężki i kiczowaty. W każdym razie dygresja jest tego warta w popołudnie, kiedy temperatura sięga 23°C, a my wciąż ubrani jesteśmy w dość ciężkie ubrania, jak wymagają tego poranne temperatury i wnętrza zabytkowych budynków.

Torre dell'Oro, Metropol Parasol i kolacja w Sewilli

Wychodząc z parku idziemy nad rzekę aby zobaczyć m.in Złota Wieża i Plac de Toros, a także kilka ciekawych budynków w dzielnicy El Arenal. Szybki prysznic w hotelu i czekamy na kolację, o 20.30. Będąc w centrum idziemy zrobić kilka zdjęć w Ayuntamiento i in Parasol Metropol, bezkształtna nowoczesna konstrukcja przypominająca ogromny gofr, w której architekci dali upust swojej kreatywności. W świetle zachodu słońca wygląda to bardzo interesująco i tak będzie również z lampki nocne. Okolica typowo odwiedzanych przez miejscowych restauracji nie jest daleko, a dzięki sprytnej podpowiedzi trafimy do miejsca, w którym zaspokoimy apetyt smażony dorsz i carrollada wieprzowa — rodzaj gulaszu z czerwonym winem i przyprawami.

W porównaniu z Kordobą Sewilla ma większą liczbę zabytków i przewagę taperii niż restauracji – widocznie taka jest kultura tego miejsca; Jednak nie trzeba robić wielu poszukiwań, aby znaleźć dobre zakwaterowanie i zjeść cały posiłek. Jeszcze dwa kroki – może jeszcze kilka – aby zobaczyć Parasol, Katedrę, Alkazar i niektóre budynki nocą. W ten sposób archiwizujemy stronę Sewilli, pozostając wątpliwym, które z trzech odwiedzonych do tej pory dużych andaluzyjskich miast można uznać za najlepsze pomiędzy Grenadą, Kordobą i Sewillą. Wciąż tęsknimy za Malagą.