Machu Picchu I

Z Cusco do Abra Malaga, schodząc w stronę wysokiego lasu

O godzinie 7.30 jesteśmy odbierani z hotelu minibusem, który wyrusza o godzinie 8 na planowaną dwudniową wizytę w Machu Picchu. Po opuszczeniu miasta natychmiast otwiera się wspinaczka na płaskowyże szerokie i zielone doliny którym wspinamy się na wysokość 4300 m n.p.m. na przełęcz Abra Malaga. Dzień jest wspaniały, dopiero gdy przekroczymy wzgórze, natrafiamy na klasyczne andyjskie mgły, tzw. neblinę, które rozrzedzają się, gdy schodzimy na wysokość 1300 metrów. Co jakiś czas zatrzymując się w małych sklepikach na poboczu drogi, można się napić, rozprostować nogi i odetchnąć, bo klimatyzacja nie pozwala uniknąć przegrzania silnika na stromych andyjskich drogach powozowych. Nie ma potrzeby otwierać okien, inaczej wdychalibyśmy tylko kurz, szczególnie za Santa Maria, gdzie droga staje się drogą gruntową.

Wzdłuż Urubamby do Hidroelectrica

Tutaj się zaczyna prawdziwa przygoda w atmosferze typowej dla filmów dokumentalnych o Andach. Powyżej pionowa ściana, a poniżej stromy wąwóz, po którego dnie dziko płynie rzeka Urubamba, Vilcamayo lub Vilcanota w języku keczua, czyli Święta Rzeka. A mówią, że panuje susza: oglądanie jej po deszczach musi być ekscytujące. Pośrodku znajduje się droga prowadząca do Santa Teresa, wąska, wiernie podążająca za zakrętami góry. Wioska, którą napotykamy po półgodzinnych wybojach, z pewnością nie jest piękna, ale nieoczekiwane jest zobaczyć ją tak dużą w tak odległym miejscu. Zaskakujące jest, jak skupisko ludzkie może istnieć w tak dzikim środowisku, ale odpowiedzią jest cud gospodarczy wielkiego miejsca Inków. W 1997 r. zostało zmiecione przez powódź wraz z 23 km linii kolejowych; miasto przeniesiono wyżej i kilka lat później wszystko znów działało.

W rzeczywistości Machu Picchu, Wielka lub Stara Góra, ma niezwykłą historię. Tymczasem swoje istnienie zawdzięcza temu, że Hiszpanie go nie zidentyfikowali. W czasie podboju nikt nie wiedział, że na siodle pomiędzy dwiema górami w dżungli zbudowano cytadelę. Następnie mieszkańcy okolicy, którzy byli świadomi istnienia tego miejsca, dosłownie nie zdawali sobie sprawy, że miejsce to może mieć znaczenie historyczne i archeologiczne. Dopiero na początku ubiegłego wieku amerykańska ekspedycja wydobyła go na światło dzienne, wycięła atakujące go drzewa i rozpoczęła badania. Ale stąd minie prawie kolejne stulecie, zanim osiągnie się eksploatację turystyczną. Niezręczna pozycja do osiągnięcia i reputacja, którą zdobywał powoli, trzymały go z dala od dużych torów do tego stopnia, że ​​rozmawialiśmy z ludźmi, którzy w dzieciństwie grali na tarasach w piłkę nożną. Następnie odkryto to na nowo z perspektywy branży turystycznej i od tego momentu wzrost był nie do zatrzymania, aż do dzisiejszych ekscesów, gdzie konieczne jest ograniczenie publicznego dostępu.

Wszystko kręci się wokół pieniędzy, dlatego osoby chcące zwiedzić Machu Picchu tradycyjną drogą muszą przeznaczyć budżet w okolicach 500 dolarów. Mówiąc dokładniej, pociąg chilijskiej firmy z Cusco do Aguas Calientes kosztuje 133 dolary, tyle samo w obie strony, za autobus z miasta do bramek to kolejne 12 dolarów i tyle samo w obie strony, bilet wstępu kosztuje 152 sole, czyli około 40 euro, do tego trzeba doliczyć przewodnika wewnątrz obiektu, wyżywienie i noclegi, które w Aguas Calientes wcale nie są tanie. Nawet zaczynając od Hidroelectrica, tak jak my, nie jest tanio, jeśli pojedziesz pociągiem, 33 dolary w jedną stronę do Aguas Calientes, pięć podeszew dla Peruwiańczyków i autobus następnego dnia. Ale jesteśmy wędrowcami i możemy sprawić, że nasze własne dźwignie będą działać, a także kochać zanurzenie się w naturze i historii. Uciekliśmy za 110 dolarów, w tym transport z Cusco, wejście, przewodnik, nocleg i kolacja.

Wzdłuż torów w kierunku Aguas Calientes

Po minięciu Santa Teresa minibus kieruje się w stronę Hidroelectrica, do której dociera po około dwudziestu minutach. Tutaj znajduje się tylko jeden punkt odświeżenia, który serwuje w miarę podstawowy lunch w formie bufetu, po którym jesteśmy gotowi do wyjazdu, gdyż nie przyjechaliśmy tu po to, by dobrze żyć. Obchodząc stację kolejową zaczynamy się wspinać, przecinając zygzaki torów kolejowych, by następnie podążać nimi w kierunku a długi spacer 12 km prowadzących do Aguas Calientes. Odcinek jest nieco pod górę, ale nierówności powstają głównie w miejscu, w którym stawiasz stopy: na nieregularnie rozmieszczonych podkładach lub obok, gdzie bruk może powodować niebezpieczne zniekształcenia? Będziemy robić miks, zwracając szczególną uwagę na to, gdzie stawiamy stopy, nie możemy sobie pozwolić na błędy, które mogą zrujnować całą wyprawę.

Na niebie rzadko pojawiają się białe chmury, ale jest tak jasno, że chcielibyśmy już zarezerwować je na następny dzień. Jest u nas wielu młodych ludzi z całego świata i od razu wytworzyła się przyjemna atmosfera, wymiana żartów i pogawędki już od chwili, gdy minibusem opuściliśmy Cusco. Od czasu do czasu przejeżdża pociąg ale nie ma tu żadnego ryzyka: jego grzechotanie odbija się echem w głębi lasu, a kierowcy z pewnością nie szczędzą na używaniu klaksonów. Co więcej, gdy pociąg się zbliża, ziemia również się trzęsie. Idąc wciąż wzdłuż rzeki Urubamba, gdy jest już 18:00, jesteśmy w miasteczku Gorące wody, która otwiera się na roślinność na dnie doliny jak mała andyjska wersja Las Vegas. Wszędzie neony i znaki, ludzie przychodzą i odchodzą; To zaskakujące, ale nawet nie aż tak. Jesteśmy w obecności Machu Picchu a wielu turystów zajętych kupnem pamiątek prawdopodobnie nawet nie zdaje sobie sprawy, jaką energię niesie ze sobą to miejsce. Całkiem przyzwoita kolacja, krótki spacer, żeby lepiej poznać to ciekawe otoczenie i od razu spać, bo jutro jest ten dzień.