Trekking Colca Canon II

Podejście z Sangalle do Cabanaconde

Nawet dziś nie jest trudno odpowiedzieć na obecny alarm, biorąc pod uwagę poranne światło wpadające przez okno i oczekiwanie na wczesne wynurzenie się z dna kanionu. Bez śniadania, tylko kilka ciastek z koki, zwanych ciasteczkami koki, pojawiamy się na miejscu spotkania, aby rozpocząć wycieczkę, która zabierze nas do Cabanaconde. Różnica wysokości będzie nieco ponad 1000 metrów. Podejście jest strome, w miarę ciągłe, a różnicę wysokości pokonujemy w dwie godziny także dzięki temu, że nie mamy problemów wysokościowych, bo dotrzeć do zatoczki gdzie pani sprzedaje napoje spragnionym wędrowcom.

Kiedy przybywam, jest jeszcze niewiele osób i nadarza się okazja, aby z nią porozmawiać i napić się mate de coca. Jest szczęśliwy, gdy spotyka kogoś, kto mówi po hiszpańsku, zazwyczaj wszyscy mówią po angielsku, a on może odpowiedzieć tylko kilkoma znanymi mu słowami. Pochodzi z języka keczua, dlatego hiszpański można niemal uznać za pierwszy język obcy. Inne języki są trudne do nauczenia się, biorąc pod uwagę niedobór nauczycieli chętnych tutaj, a w każdym razie wymagałoby to dużo pieniędzy ze względu na ich ograniczone finanse. Tak naprawdę jesteśmy co najmniej pięć godzin drogi od Arequipy i przyjeżdżają tu tylko turyści i miejscowi. Mieszkają na A podstawowe rolnictwo, opierający się głównie na uprawach białej kukurydzy, o większych i bardziej odpornych ziarnach na tych wysokościach, na dużych tarasach. O pozostałych można powiedzieć, że żyją z turystyki i to całkiem nieźle.

Kiedy jest już 8 i kiedy grupa już się zbierze, idziemy na śniadanie do wioski. Podobnie jak wczoraj w menu znalazła się jajecznica z masłem i konfiturą truskawkową. Na głównym placu stoi niewielka katedra, wokół zaś trwają prace modernizacyjne. Kontynuujemy drogę w stronę Chivay i tuż przed wioską mamy jeszcze czas na wizytę w termach. Jest tu kilka zbiorników o różnej temperaturze, a woda na wejściu jest tak gorąca, że ​​prawie ledwo można jej dotknąć. I tu popełniam błąd: musimy wziąć pod uwagę, że znajdujemy się na dużej wysokości, osłabieni brakiem tlenu, na tej samej wysokości 3300 metrów nad poziomem morza odczuwamy znacznie więcej niż na tej samej wysokości w naszych Alpach, a w każdym razie doświadczyliśmy budzenia się w środku nocy. Każdy błąd lub nieostrożność może być kosztowna, jak zanurzenie się w bardzo gorącej wannie i pozostanie tam przez kilka minut. Powrót do minibusa gwarantuje, że przy najmniejszym wysiłku ból głowy dotrzyma mi towarzystwa, a lunch i wynikający z niego wzrost ciśnienia związany z fazą trawienia będzie zakończeniem pełnego bólu popołudnia.

Z Chivay do Puno na płaskowyżu

Lunch Chivay to wyśmienity i obfity bufet, obejmujący mleczny ryż i deser chicha morada z czarnej kukurydzy. W tym momencie żegnamy się z przyjaciółmi, z którymi spędziliśmy te dwa dni, musimy się spieszyć, aby udać się na terminal, skąd odjeżdża autobus do Puno. To autobus turystyczny bez wielkich pretensji, ale jest nas tylko sześcioro, a przewodnik doskonale wyjaśni nam kulturę i bogów miejsca, przez które przechodzimy. Dowiadujemy się, jak należy spożywać kokę, jej historię i właściwości energetyczne. Powiedziano nam, że należy wziąć kilka średniej wielkości liści i żuć je w kąciku ust przez maksymalnie dwadzieścia minut.

Poniżej znajduje się szczegółowe wyjaśnienie różnic między lamami i alpakami, przy czym ta ostatnia jest bardziej odpowiednia do przetwarzania mięsa i skóry. Pierwszy służy do wytwarzania bardziej odpornych produktów. Jednocześnie istnieje rynek wełny, którego ceny są zmienne w zależności od chwili i zapotrzebowania. Lama ma sztywniejszą strukturę i jest używana głównie do wyrobu dywanów, alpaki do poduszek i delikatniejszych przedmiotów. Kolor alpaki może być biały, ale także mleczno-kawowy do brązowego. Istnieje również rasa alpaki o długich włosach, podobna do jaków, ale zawsze są to wielbłądowate, a skóra jest wykorzystywana do pokrowców na krzesła i sofy, ponieważ jest szczególnie ciepła. Baby alpaka odpowiada naszej małej jagnięcinie i jest najcenniejszą skórą, ponieważ jest najmiększa. Z wiekiem jego futro staje się bardziej wełniste i szorstkie.

Robimy kilka przystanków pośrednich, jeden szczególnie na wysokości około 4800 m n.p.m., gdzie można odczuć mocny i wyraźny chłód zmierzchu, podczas gdy w innym podziwiamy flamingi łowienie ryb w płytkich wodach jeziora. Można zobaczyć pasące się wielbłądy, a w niektórych miejscach można spotkać zwarte stada owiec i bydła. W miarę zbliżania się do celu niebo staje się coraz ciemniejsze, a niskie chmury pozwalają na sporadyczne krople deszczu o zachodzie słońca. Wszystko to tworzy grę świateł w magicznych odcieniach: aparaty nie potrzebują specjalnych filtrów, aby uchwycić niemal surrealistyczną rzeczywistość.

W pobliżu naszego noclegu zaczyna lać i ulice bez studzienek w Puno od razu zamieniają się w szalejące potoki, które po ustaniu deszczu szybko wysychają i wszystko wraca do poprzedniego stanu, tylko trochę czystszego. Do Puno docieramy kilka minut wcześniej niż o 19:30 i taksówką udajemy się do rezydencji, którą zatrzymamy na trzy naprzemienne noce i która będzie służyć jako baza wypadowa podczas naszych wycieczek po Titicaca i Boliwii. W rzeczywistości Posada Kusillos, zanim jeszcze stała się pensjonatem, jest naprawdę gościnnym domem, biorąc pod uwagę gościnność zarezerwowaną dla nas. Pomagają nam obojgu znaleźć wycieczkę na dwa dni nad jeziorem i bilety, które zabiorą nas do La Paz. Lekka kolacja kończy długi dzień i zasłużony odpoczynek pod pięcioma warstwami koców w tym miasteczku położonym na wysokości 3900 metrów nad brzegiem największego jeziora w Ameryce Południowej.