Peru i Boliwia

Wyprawa do południowych krain Inków była czymś, o czym marzyliśmy już od kilku lat, cywilizacji wywołującej w każdym aurę magii zmieszanej z ciekawością tego, co nie zostało jeszcze odkryte i być może nigdy nie zostanie odkryte. Mistycyzm tych ziem wywodzi się bardziej z głębokiej przeszłości niż z wielkich katedr, chociaż pięknych, ale zawsze będących symbolem narzucenia wiary, czasami żałosnej przez synkretyzm powiązany z wierzeniami animistycznymi. Dzisiejsze Peru jest raczej krajem doświadczającym wzrostu gospodarczego, o stosunkowo stabilnym pokoju społecznym i silnym udziale politycznym. Czytając Lonely Planet można jednak odnieść zupełnie inne wrażenie: królowały dzikie strajki, częste kradzieże, niepewna higiena i niestabilność. Oczywiście w dużych miastach są dzielnice, do których lepiej nie zaglądać, jak słyszeliśmy o blokadach w ostatnich miesiącach, jednak zdobyte doświadczenia absolutnie nie są tak niepokojące, jak to, co czytamy. We wszystkich przypadkach ludzie okazali się przyjaźni i pomocni, nie okazując jednocześnie inwazji, gdy w grę wchodziły interesy gospodarcze. Prawdą jest, że wszędzie są uliczni sprzedawcy wszelkich produktów i usług, jakie tylko można sobie wyobrazić, ale ich propozycje nigdy nie przerodziły się w nękanie: wskazówka, że ​​oferta nie była interesująca, zawsze wystarczała, aby trzymać ich na dystans. Osobliwością peruwiańskiego charakteru wyżyn, której się nie spodziewaliśmy, jest ich niełacińskie zachowanie; w rzeczywistości nie należy zapominać, że w żyłach potomków Keczua (tych, których nazywamy Inkami) nie płynie śródziemnomorska krew, co natychmiast wynika z ich powściągliwej postawy, mniej skłonnej do uśmiechu, ale bardziej uważnej w dotrzymywaniu obietnic. Nie wszystkie kraje Ameryki Południowej są takie same, a Peru szczyci się większą obecnością ludności tubylczej lub rasy mieszanej niż inne, stąd rozumiemy, jak ewoluowały. Nie zabraknie jednak przypadków związanych z tym aspektem socjologicznym, które zostaną podkreślone w dalszej części raportu.
Zamiast tego Boliwia weszła w nasz zasięg działania, ponieważ do La Paz nie można dotrzeć bezpośrednio z Europy, ale dobrze łączy się z wizytą nad jeziorem Titicaca, podczas gdy południowa część, w tym Salar de Uyuni, mogłaby być celem przyszłej wycieczki w połączeniu z chilijską pustynią Atakama. Biedniejsza i gorzej zorganizowana, pozbawiona dostępu do morza, mimo że rości sobie do tego prawo, wydaje się być opóźniona o trzydzieści lat, przynajmniej sądząc po retoryce rządu i przesądach. Ogólnie pozytywne wrażenie, ludzie dumni ze swojej przeszłości, ale także ze swojej teraźniejszości.

INFORMACJE PRAKTYCZNE:

• Podróż: samodzielne poruszanie się samochodem nie jest wskazane, podobnie jak poleganie na agencjach (nawet lokalnych) może prowadzić do prawie podwójnych kosztów. Jeśli możesz przegapić wygodę powitania na lotnisku przez włoskojęzycznego przewodnika i inne podobne udogodnienia, najlepszym sposobem jest zorganizowanie wszystkiego samodzielnie przez Internet. Podróżowanie autobusem jest regułą i poznaje się ciekawych ludzi, a trasy można rezerwować na bardzo intuicyjnych stronach. Zawsze przed wyjazdem lub na miejscu możesz zarezerwować wędrówki i wycieczki, zwracając uwagę na koszty, biorąc pod uwagę, że oferowane usługi nie różnią się zbytnio w poszczególnych agencjach.

• Widziany: nie jest to konieczne, a procedury wjazdowe są szybkie, zarówno w Peru, jak i w Boliwii
• Wymiana walut: Euro najlepiej zabrać ze sobą i wymienić je w kasach znajdujących się w najbardziej komercyjnych miastach. Niektóre usługi są obliczane w USD, ale można również płacić w soli, których kursy wymiany nie zawsze są wygodne. Jeśli nie wiesz, przebieranie się na ulicy było czasami droższe, oprócz ryzyka znalezienia się z fałszywymi podeszwami w kieszeni.

• Karty kredytowe: hotele zwykle je akceptują, podobnie jak restauracje średniego i wyższego poziomu. 

• Koszty: regułą jest dobre odżywianie i niewielkie wydatki, podobnie jak hotele średnio-niskie są zwykle tanie. Inne usługi i opłaty za wstęp są zwykle również akceptowalne. Wyjątkiem jest Cusco, gdzie duży ruch turystyczny spowodował wzrost cen, gdzie nie ma konkurencji (wejścia i transport, jeśli zdecydujesz się pojechać pociągiem do Machu Picchu). 

• Karta SIM: lepiej kupić lokalny, kosztuje niewiele, a połączenie jest praktycznie wszędzie (w związku z naszą wycieczką). 
• Gniazdka elektryczne: Mimo że kupiliśmy adapter, nie był on nam potrzebny. Gniazda są kompatybilne z naszymi, z tą różnicą, że mają tylko dwa otwory, więc jeśli masz wtyczki z trzema bolcami, będziesz potrzebować przejściówki. 
• Języki: oczywiście znajomość języka hiszpańskiego otwiera drzwi do dialogu z miejscowymi i to powinien być główny powód wycieczki; Do poruszania się w logistyce i turystyce wystarczy jednak angielski 
• Ryzyko: patrz wprowadzenie