Ben Nevis

Beklimming naar Ben Nevis

De dag begint rond 6.30 uur, om 7 uur een uitgebreid ontbijt. Vandaag staan er minder autokilometers op het programma en een mooie wandeling naar de top van Ben Nevis, de hoogste top van de Britse eilanden. Het ligt slechts 1344 meter boven de zeespiegel, maar komt overeen met een hoogteverschil van 1306 meter en het is een berg met een duistere reputatie als mensenverslinder. We ontdekken dus dat er jaarlijks ongeveer tien mensen sterven terwijl ze proberen de berg te beklimmen. Nadat we hebben gezien wat voor soort menselijk vee hem probeert te beklimmen, overtuigen we onszelf ervan dat het gevaarlijk niet zozeer de berg is, maar de wandelaars die het proberen. Omdat het de meest gewilde bestemming in heel Groot-Brittannië is, zou potentieel elk onderdaan van Zijne Majesteit in de verleiding komen om daarheen te gaan. Helaas, en dat is waar, is het in Ben Nevis negen van de tien dagen mistig of slecht weer en is oriëntatie bij slecht zicht helemaal niet eenvoudig. Als u enkele meters het verkeerde pad inslaat, kunnen steile geulen ontstaan ​​die geen ontsnappingsroute meer bieden. Vooral tijdens de eerste sneeuwval, als het pad inmiddels bedekt is en de mist neerdaalt, lijkt het erop dat de plek een echte hel wordt voor wie het niet kent. Ons geluk bij het vinden van goed weer is gelijk aan onze stijgsnelheid. Wij vertrekken om 8 uur van de Ben Nevis Inn en om 10 uur staan we op een stenig paradeterrein dat de tip vertegenwoordigt. Aan de bovenkant wij vinden de oud observatorium en enkele ruïnes die in het verleden als schuilplaats werden gebruikt. We moeten niet vergeten dat jaarlijks minstens 150.000 mensen ascentie proberen.

Afdaling, meren en kastelen richting Inveraray

In al het gesteente dat we aan de punt zien, zitten diverse mosresten, een duidelijk teken dat er op die plek maar heel weinig droge dagen zullen zijn. Het klimaat is koel maar heerlijk sereen, we zullen zeker de afgunst hebben gewekt van velen die het meerdere keren hebben meegemaakt zonder zo'n mooie dag te hebben kunnen omarmen. Het zal beginnersgeluk zijn in het Britse klimmen; in feite voelen we ons een beetje als nieuwelingen, tenminste wat betreft uitrusting: hoewel de schoenen een zool hebben die voldoet aan de behoeften van het gebied, hebben we geen rugzakken. Ik draag dus Bruna's rugzak-tasje, terwijl zij niets minder heeft dan een nylon tas. Hoe dan ook, we hebben alles wat we nodig hebben om ons te verdedigen tegen een plotselinge komst van koud weer, ook al spreekt de weersvoorspelling net zo duidelijk als de lucht boven ons. We hadden geen geweldige dingen voorzien, hoewel we er zeker van waren dat het slecht weer zou zijn. Als we naar beneden gaan, zien we dat we nog steeds tot de best uitgeruste behoren. Fysiek zijn er geen problemen en de beklimming is letterlijk een wandeling in het park, 16 km in totaal: er zal geen hoogte zijn en geen gewicht op de schouders, maar vandaag gaan we heel snel. Als onze afdaling nu ruim halverwege is, zien we nog steeds mensen naar boven gaan met uitingen van vermoeidheid die een helse cirkel waardig zijn. Voor velen van hen wordt de ballast immers vertegenwoordigd door een opmerkelijke vette korst.
Het pad loopt in het eerste deel over een stuk vegetatie waar enkele schapen zijn. Ongeveer halverwege, waar je een meer bereikt, wordt de grond stenig en loopt het pad omhoog een bestrating van stenen vakkundig gepositioneerd door mensenhanden of, waarschijnlijker, door machines te bedienen die door dezelfde handen worden geleid. De afdaling duurt 2 uur en 20 minuten, aangezien je goed moet opletten waar je je voeten neerzet. De ronde stenen vertegenwoordigen een constante en veroorzaken uitglijden. We zouden Mountain Rescue niet willen proberen. Aan het einde van de afdaling maken we een uitweiding naar het bezoekerscentrum: in werkelijkheid is het vooral een winkel waar apparatuur en gadgets gerelateerd aan de Ben worden verkocht, eerder dan een echt informatiecentrum.
We stappen weer in de auto om wat pondjes op de oever te wisselen en vervolgen onze weg richting de rokerij van Inverawe, maar niet voordat we Connel zijn gepasseerd om de opkomst en ondergang van het tij te zien. Hier wordt de zalm verwerkt en gerookt. Ook al is de fabriek sinds 16.00 uur gesloten, toch kunnen we door de ramen gluren, de interessante film bekijken en de vele kaarten die beschikbaar zijn gesteld om het proces uit te leggen. Onderweg zien we de kerk van St Conan, één gotische parelset boven een blauw meer, en Kilchurn Castle, laatstgenoemde is alleen van buitenaf vrijwel onmogelijk te bereiken. Het werd verlaten nadat het in de 18e eeuw door de bliksem werd getroffen.

Avond in Inveraray

Bij zonsondergang zijn we in Inveraray, waar het kasteel, een van de mooiste, wordt verlicht door warme avondlichten. Alles is nu gesloten, maar de buitenkant is het deel dat we graag wilden zien. Het dorp, met zijn witte spiegelhuizen aan een van de vele meren in de omgeving, blijkt de ideale plek om te overnachten en door het geluk vonden we een aardige heer die daadwerkelijk een kamer voor ons vrij had. De stad werd drie eeuwen geleden gebouwd in opdracht van de hertog van Argyll, die, omdat hij het kasteel moest renoveren en daarvoor mankracht nodig had, huizen liet bouwen om de arbeiders te huisvesten. Deze herkomst geeft het een uitstraling die zeker niet rijk is, maar tegelijkertijd karakteristiek en suggestief. Om de dag te vieren laten we onze gastronomische trek de vrije loop in het George Restaurant, in het centrum. De uitstraling is bedoeld als die van een eeuwenoude taverne, maar de klantenkring bestaat uit goed geklede mensen, terwijl de kwaliteit van de keuken in schril contrast staat met de beruchte Britse keuken. We proeven zalm en biefstuk, terwijl we als dessert wederom in de lokale verleidingen vallen en ik er eentje bestel plakkerige toffeepudding met een zeer zoete smaak en boordevol boter. En hiermee heb ik de pas verworven om, als de tijd daar is, rechtstreeks in Dante's kring van veelvraat terecht te komen. In de tussentijd ben ik van plan nog meer te genieten om volledig via de hoofdingang naar binnen te gaan. Ik proef verschillende soorten lokaal bier, zo romig en aangenaam in de mond dat het vloeit als olie. In feite zijn enkele verschillen in geur en kleur waarneembaar, maar grote verschillen zijn niet merkbaar. Minder drinken zou je nog steeds helpen smaken beter te onderscheiden. Met drie pintjes onder de riem sta ik goed op van tafel, maar ik voel me vreemd vrolijk en levendig, misschien ook wel door de hemelvaart en de mooie dag. Zeker niet alleen daarvoor.