Cerro Torre

El Chalten

Zelfs vandaag de dag verandert een dag die een vredige reis leek te zijn in een overweldigende rit naar de oneindige schoonheden van deze regio. De lucht is helder en het is zelfs warm als we ontbijten in de gebruikelijke bar bij het tankstation El Calafate. Croissants, die hier medialuna worden genoemd, zijn inmiddels een vaste waarde geworden. Een volle tank diesel en op naar El Chalten.

Cerro Torre

De camera heeft al meer dan 2000 foto's op de kaart gezet, maar ik zeg dat ik er nog maar één nodig heb: die met hem, Cerro Torre. Een goedaardig lot zal eigenlijk veel meer dan één voor mij reserveren. De weg is geheel geasfalteerd en presenteert een meer gevarieerde route dan de gebruikelijke steppen die tot nu toe zijn afgelegd. Niet dat het niet droog is, maar het volgt de loop van de Rio La Leona met grote ups en downs die de reis interessanter maken.

Het is merkwaardig om op te merken hoe deze dorre, verlaten landen door zulke schitterende rivieren kunnen worden doorkruist. Toch geven de Argentino- en Viedma-meren, die het smelten van de enorme gletsjers opvangen, lucht aan hun water in de rivieren die de woestijn doorkruisen om uiteindelijk in de Atlantische Oceaan uit te monden. Zo zijn we getuige van het schouwspel van grote blauwe strepen die de okerkleur van de steppe doorboren. Een show die vooral spectaculair is als je met het vliegtuig aankomt.

Cerro Torre en El Chalten

Naarmate we verder komen, beginnen de toppen van het park in de verte op tedoemen en één ervan in het bijzonder prikkelt onze geest. Er zijn nog 150 km te gaan, maar de vorm is, als je er goed naar kijkt, onmiskenbaar: het is Cerro Torre zonder wolken. Ook al zijn we op grote afstand, we zijn hem voor. Hij is inderdaad degene die besloot zichzelf vandaag te laten zien. De grond is nu overwegend vlak en de weinige golvingen slagen er op geen enkel moment in om het icoon dat voor ons verschijnt te verbergen. Op dit punt begint een race tegen de klok, uit angst dat een of andere wolk ons ​​zicht zal belemmeren als we er eenmaal onder zitten. We moeten een paar keer stoppen voor wat afstandsfoto's, want zelfs het landschap om ons heen wordt steeds interessanter. Bijna met het aftellen komen we eindelijk aan El Chalten en hier zoeken we accommodatie voor vanavond, tenminste om onze bagage achter te laten. Het Las Piedras hotel bevindt zich op de begane grond, uitsluitend in Amerikaanse stijl. En hier gebeurt er nog een feit dat even merkwaardig als onverwacht is: we zeggen tegen de manager die ons in het Engels aanspreekt dat hij rustig Spaans moet spreken. Poco, die ons Italiaans hoort spreken, vraagt ​​rustig Italiaans te spreken omdat hij ook Italiaans is, maar uiteindelijk ontdekken we dat hij Piemontees is en kunnen we 14.000 km verderop eindelijk onze moedertaal spreken. Niet alleen dat, Elvio vertelt ons dat een van zijn grootvaders uit Nole Canavese komt, terwijl hij van moederskant afkomstig is uit Moncalieri en Pralormo. Op dit punt stoppen we met het verdiepen in het onderwerp om geen familiebanden te ontdekken. Hij laat ons vriendelijk onze tassen op het grasveld achterlaten en raadt ons aan om richting de berg te rennen, want een dag als deze is een echte zeldzaamheid. Het is 12 uur en het hoeft ons geen twee keer te worden verteld. Met gemotoriseerde voertuigen leggen we een paar honderd meter af, tot aan het begin van het pad. Vanaf hier ga je te voet verder met veel beweging en verschillende ups en downs, eerst met Cerro Torre e de FitzRoy vooraan. Dan alleen met de eerste als leidende ster. Het spreekt voor zich dat de foto's vanuit alle posities zijn genomen, bijna alsof het een doelwit is, ook al is dat in werkelijkheid zo. Geen enkele vrouw had op dat moment onze interesse meer kunnen wekken. Het is de moeite waard om te zeggen dat je voor een keer de voorkeur geeft aan een ruwe verticale muur boven zachte, vloeiende rondingen. Maar dit is liefde! Na een lange wandeling onder een brandende zon en de crème met bescherming 50 die de stralen nauwelijks kan filteren, komen we in Zijn aanwezigheid aan als 15.00 uur verstreken is, wat overeenkomt met 600 meter. van hoogteverschil.

Dit is niet bedoeld als afgoderij van een blok steen, ook al is het 2000 meter hoog, maar de nodige dankbaarheid aan een van de opperste schoonheden dat de Natuur bovendien kon creëren op een dag van heerlijke zonneschijn. We bereiken Laguna Torre die ons samen met de gelijknamige gletsjer scheidt van de zuid- en oostmuren van onze berg. Op het meer drijven enkele kleine ijsbergen terwijl een vogel die tot de adelaarsfamilie behoort, wordt geroepen Carancho (vergelijkbaar met een kauw) zweeft boven ons. De wens om zo dicht mogelijk bij de Cerro te komen, doet me proberen links om het meer heen te gaan, maar er is een onstuimige stroom die zich ervan aftakt en het lijkt niet gepast om de daar geplaatste kabel te gebruiken om over te steken, ware het niet dat er gebrek is aan apparatuur om een ​​katrolsysteem te organiseren. Ik zie een paar jongens die terugkomen met dit systeem: het lijkt erop dat ze dat doen Indiana Jones. We proberen het aan de rechterkant, waar een pad de top van de morene volgt en we bereiken het punt waar de gletsjer eindigt een sprong in het meer met een front van ongeveer twintig meter. Verder kunnen we niet, maar we zijn nu al enorm tevreden. En met evenveel voldoening we gaan naar huis om de guanaco met polenta (wat is een betere zeehond!) en de gezoete haas te proeven die Elvio ondertussen heeft bereid.

Laten we naar zijn verhalen luisteren: hij vertelt ons dat niet elk jaar iemand erin slaagt de berg te beklimmen en dat expedities soms maanden wachten voordat ze het goede moment vinden dat doorgaans stabiel is. Er zijn geen normale routes; ze hebben allemaal een oneffenheid die maar weinigen kunnen volhouden. Hij spreekt nog steeds acceptabel Piëmontees, ook al verwart hij de termen vaak met Frans, hij gebruikt het immers niet vaak. Om deze reden vraagt ​​hij ons hem alleen in het Piemontees aan te spreken, wat wij niet minachten. Als je op zo'n afgelegen plek Piëmontees spreekt, is dat op zichzelf al een emotie die bijdraagt ​​aan die van het zien van Cerro Torre, maar de accommodatie en gastvrijheid zijn ook van topklasse.

Zijn grootouders kwamen rond 1925 naar Argentinië en vestigden zich in Cordoba, waar de Piemontezen gewoonlijk naartoe gingen, gewend aan het bewerken van het land, terwijl de zuiderlingen naar Mar del Plata gingen waar de mogelijkheid bestond om in de visserij te werken. Hij woont al 17 jaar in El Chalten en er kan worden gezegd dat hij een van de pioniers was, aangezien de stad pas in 1985 werd gesticht. Destijds woonden er slechts 42 mensen, waarvan er 10 tot één familie behoorden. Het werd opgericht om een ​​buitenpost te vestigen in een gebied waar Chili territoriale aanspraken begon te maken. Momenteel heeft het land geen GSM-dekking en wordt elektriciteit geleverd via dieselelektrische generatoren. Elvio vertelt ons dat het met de stromen en de wind hier heel eenvoudig zou zijn om energetisch onafhankelijk te worden, maar voor sommigen is het winstgevender om het generatorsysteem te gebruiken. Veel straten zijn onverhard en het is allemaal een afwisseling tussen recente gebouwen, soms zelfs prachtige, en onbewoonde krotten, die nu in verval zijn. Het is echter duidelijk dat er sprake is van een enorme bouwexploitatie, zoals blijkt uit de vele hotels in aanbouw. Ondanks de mooie dag moet het leven tussen de zomerwind en de winterkou allesbehalve eenvoudig zijn, maar als je alleen al in noordelijke richting naar boven kijkt, verdwijnen alle aarzelingen.

Vandaag hadden we geluk! Er is geen vaardigheid in het vinden van Cerro Torre vrij van wind en storm op de dag dat je er hulde aan brengt, het is gewoon een kwestie van veel geluk hebben. De vaardigheid ligt in ieder geval in het durven beklimmen ervan, in een poging de tweeduizend meter verticale graniet te beklimmen.