Witte Berg

Musea en geheugen in Mt

Blijkbaar kun je nooit te vroeg wakker worden. We staan ​​rond 6.30 uur op en gaan ontbijten in een klein vintage tentje gerund door twee meisjes. De omgeving is er één die je in een halfuurtje kunt verkennen, bijna alsof het een klein museum is; een fascinerende mix tussen Parijse café en een oude Amerikaanse plek. De twee eigenaren lijken georiënteerd op pacifistische/milieu-idealen, maar het is niet moeilijk om een ​​praatje te maken met respect voor ieders ideeën. Laten we teruggaan naar motels en zonder te stoppen raken we in gesprek met Kevin, de aardige echtgenoot van Ruth, de dame die het gebouw en de aangrenzende boetiek beheert. Onze vriend biedt ons op een zeer boeiende manier een reeks adviezen en informatie aan voor het vervolg van de reis: niet dat we die nodig hadden, maar zijn enthousiasme wekt bij ons nog meer nieuwsgierigheid voor de komende dagen. Kevin concentreert zich vervolgens op de aanzienlijke verschillen tussen de inwoners van Maine: de 'doc'-mensen komen van de Britse eilanden en zijn daarom rigoureus, calvinisten om het met een religieus eufemisme te zeggen. Degenen die uit de omgeving van Boston komen, zijn daarentegen meestal van Italiaanse of Ierse afkomst en zijn daarom geneigd een minder strenge levensvisie te hebben: een grotere openheid gecombineerd met een meer hedonistische houding.

Aankomst op Mt

Als we eindelijk klaar zijn om te vertrekken, is de bevroren sluier die onze auto omhulde inmiddels gesmolten onder de eerste zon die hem vakkundig heeft verlicht. De vorst blijft overal aanwezig. We rijden richting het White Mountain National Forest op US16 en nemen de Washington Valley om bij het tolpunt te komen. aan de basis van de stijging automobiel aan Mount Washington, de hoogste top van heel Oost-Amerika, zelfs met zijn 1916 meter. Het te overbruggen hoogteverschil is echter aanzienlijk (ruim 1200 meter) op een constant stijgende weg. U moet voorzichtig zijn bij het uitstappen in een auto met een automatische versnellingsbak. Als u de motorrem niet kunt gebruiken in korte versnellingen, bent u gedwongen om langzamer te gaan rijden, met als gevolg een vermindering van de remwerking. We lossen het probleem op door bijzonder langzaam te rijden en enkele stops te maken. Niettemin is de geur van ferodo, als we beneden zijn, zeer sterk en zal ons een groot deel van de dag vergezellen. Aan de punt zijn er ruim 10°C (met een lichte temperatuurinversie), veel, aangezien het een thermisch koud gebied is en onderhevig is aan ongelooflijke weersvariabiliteit. Aangezien hier de sterkste wind werd geregistreerd (een plaquette geeft 231 mph aan, wat overeenkomt met 369 km/u), zijn er in een van de gebouwen op het afgeplatte punt het bord waarop de veroorzaakte sterfgevallen zijn aangegeven van de ongelukkige of roekeloze beklimming: in totaal zijn het er ruim 150, waarvan twee dit jaar (onderkoeling en hartproblemen waarschijnlijk door kou of vermoeidheid). Ondanks dat het een triviaal uitstapje is, is dit precies de reden waarom het vaak wordt onderschat. Plotselinge mist in plaats van wind veroorzaakt plotselinge temperatuurdalingen, waardoor er veel vaker ongelukken gebeuren dan elders. Dit alles wordt in het bezoekerscentrum benadrukt met allerlei soorten informatie en foto's. Als het weer het toelaat zijn er naast de weg ook de stoomtreinen die uit Bretton Woods komen, om in ruil voor welkomstdollars te genieten van de spanning van de beroemde berg. Zelfs degenen die met de auto instappen (kosten $ 36) kunnen bogen op de titel dat ze de berg hebben "beklommen" met een gemechaniseerd voertuig. In een envelop met daarin de cd met informatie en instructies om tijdens de klim naar te luisteren, wordt een sticker geleverd om op de auto te plakken met de woorden "this car has beklommen Mt. Washington", wat ons een brandende vernedering bezorgt vergeleken met onze wandelambities. Helaas moesten we vanwege de tijd compromissen sluiten en verdienden we terecht de titel van "automotive Climbers": genoeg om uit de CAI te worden gezet! Tussen de gebouwen op de top bevinden zich ook twee voormalige schuilplaatsen: de ene is volledig bedekt met stenen, op de ramen na, om te voorkomen dat de wind hem wegvoert, de andere heeft drie parallelle ketens die het om dezelfde redenen aan de grond verankeren. Het gebied ligt vol met stenen, de enige resistente vegetatie is het gras dat erin kruipt. Een paar honderd meter onder de top er zijn dwergdennen, hoe lager je uitkomt traditioneel kleurenconcert. We keren terug op US16 in zuidelijke richting, in Jackson kopen we wat ham wat de basis zal vormen voor een bescheiden lunch, we bezoeken de White Mount Cider Co. van Glen, een klein bedrijf dat zich toelegt op de productie van cider, met een aangrenzende gemengde gastronomie en brouwerij. We geven de Conway Scenic Railway op en nemen rechtstreeks de Kancamagus Scenic Byway, de US112-weg die Conway met Lincoln verbindt, en die voor veel stukken bijna een tunnel vormt van bomen die aan de zijkanten overhangen van de weg naar het centrum, in een veelkleurige theorie. ik gezichtspunten zijn talrijk maar niet elke 100 meter stoppen voor een foto of video lijkt een misdaad: bovenal waarderen we vooral de Sabbaday valt e Lelievijver. Lincoln is het klassieke bergstadje dat leeft van burgerlijk toerisme, niets bijzonders dan de resorts omgeven door prachtige weilanden en een mooie winkel waar alleen kerstversieringen worden verkocht, maar in welke hoeveelheden! De Franconia Notch (inkeping in het Amerikaans is synoniem met pas) is bijna onmerkbaar gezien het lage hoogteverschil om naar Bretton Woods af te dalen, terwijl de zon steeds lager begint te worden totdat hij de bergen raakt. De tijd van 17.00 tot 18.00 uur is magisch, omdat het de warme kleuren van de zonsondergang combineert met die van het bos. Bretton Woods zou, ware het niet dat het de geschiedenis inging met de conferentie van 1944 waarin de leidende economen en politici van de wereld de structuur van de moderne economie en de oprichting van het Internationale Monetaire Fonds definieerden, slechts een van de vele vakantiebestemmingen voor de rijke Amerikaanse burgerij zijn. In plaats daarvan de Mount Washington Hotel, vanochtend al gezien vanaf de gelijknamige berg, verdient het om gefotografeerd te worden: het ziet eruit als een kasteel dat regelrecht uit tekenfilms komt, maar de geschiedenis ervan bevat veel dat echt is en heel weinig dat fantastisch is. We verlaten New Hampshire, dat we kort na Bethel binnenkwamen, naar Vermont. Kort na de "grens" is er het onvermijdelijke bezoekerscentrum met de onvermijdelijke vriendelijke en bekwame informant, die ons de nodige documentatie voor de komende dagen bezorgt en ons een hotel vindt in een rustige omgeving en met acceptabele omstandigheden, in Lyndon (ten noorden van St. Johnsbury).

Langs de wegen staan regelmatig borden die de aandacht vragen om elanden te vermijden, helaas of gelukkig zijn we er geen tegengekomen. Ook andere dieren, zoals zwarte beren, lynxen etc. werden tijdens de reis niet gezien, ondanks dat ze zeer frequent in het gebied aanwezig waren. Het is evenzeer waar dat de wegen behoorlijk druk zijn en dat de menselijke kolonisatie veel groter is dan in de Canadese outback. Er wordt ook gesproken over de sporadische aanwezigheid van poema’s. In ieder geval wijzen de lokale bewoners erop hoe, nu zonder vijanden, wilde dieren zich vermenigvuldigen in de bossen van New England.

Wat echter niet ontbreekt zijn de pompoenen (pompoenen), een waar icoon van het huiselijke landschap en trouwe metgezellen gedurende de hele reis. Afgezien van de enorme vlakten die te koop zijn, staan ​​er een paar op de trappen van elk huis, meestal vergezeld van versieringen: geesten, heksen en skeletten die rustig op de waslijnen zitten of zich op de fauteuils voor de voordeur nestelen.

Terugkerend naar het gebladerte zien we hoe in Maine de kleur hoofdzakelijk naar geel neigt, terwijl in Vermont, terecht de Flaming State genoemd, de heersende kleur heerst. intens roodachtige vlekken: alles vormt een absoluut ideale achtergrond voor de puur witte kerken gelegen in de verschillende steden, waarboven de klokkentoren opvalt.

Het stedelijke gezicht van Mt

Veel restaurants bieden pizza, pasta, enz. aan, een duidelijke erfenis van de sterke Italiaanse immigratie, terwijl er tegelijkertijd veel stadsnamen van Ierse afkomst zijn (Bangor, Dublin, enz.) in een veel meer Europees concept dan wat er in het Midden-Westen of aan de Pacifische kust gebeurt.