Cassiar Hwy

Langs Cassiar Hwy

Vertrek om 7.15 uur bij een temperatuur van 8°. Na Hazelton verandert het landschap en wordt het omgeven door hoge puntige toppen en gletsjers die boven de vallei opdoemen. Trouw tanken we bij het station gelegen op het kruispunt tussen Hwy 16 en 37, de verschrikkelijke Cassiar Hwy., bijna 750 km lang, waar 115 km onverharde wegen zijn, voorzieningen schaars zijn en de mogelijkheden voor overnachting vrijwel afwezig zijn. Het moet in één dag klaar zijn! De afgelopen jaren is het echter verbeterd en er zijn nog steeds asfalteringswerkzaamheden aan de gang. Bij herasfalteringswerkzaamheden wordt het oude asfalt echter gerecycled door het bij zeer hoge temperaturen te smelten en er nieuwe teer aan toe te voegen. Het wordt gebruikt om te voorkomen dat de grondstof onnodig honderden kilometers moet worden getransporteerd. Laten we er overheen komen Kitwanga, wat een beetje de toegangsdeur vertegenwoordigt, en we leggen de eerste 100 km, mooi maar niet spannend, af in een heuvelachtig struikgewas dat je niet de adem beneemt. Bij Mezidin maken we een omweg van 23 km naar Stewart in westelijke richting om de Berengletsjer dat uitmondt in een gletsjermeer. Over beer, terwijl Laten we teruggaan naar Cassiar laten we oversteken een zwarte beer met de bedoeling gras te eten langs de kant van de weg.

Aankomst in Kitwanga

Het ziet er speels uit, maar de foto's die we maken vanaf zo'n tien meter afstand zijn strikt van de camera. Als het inmiddels 14.00 uur is genieten we in een Rest Area van de gisteren “gevangen” zalm. De weinige voertuigen die we tegenkomen, als ze niet verbonden zijn met de vele wegenbouwplaatsen of houttransport (beperkt tot het zuidelijke deel), zijn caravans getrokken door pick-ups of campers van volkomen ongebruikelijke afmetingen voor Europese normen. De auto's zijn schaars. De laatste stuk van de 37 kronkelt tussen middel-lage heuvels Hoewel de weg volledig geasfalteerd is, zitten er vaak gaten in de weg. Vlak voor de kruising met de Alaska Hwy (om 19.00 uur) rijden we het Territory of binnen Yukon, wiens naam alleen al respect afdwingt bij de gedachte alleen al aan de geschiedenis die dit verlaten land voorbij heeft zien gaan. Vlakbij het kruispunt zien we een overnachting in de bungalows van Nugget City, wat zich vertaalt in een lokaal bar-restaurant en een souvenirwinkel, evenals een benzinepomp. We grijpen de laatste kans, want het alternatief richting het westen zou nog minstens 200 km reizen kosten! We dineren met rosbief, maar we zijn vooral gecharmeerd van de zelfgemaakte desserts met lokale bessen, die niet ontbreken. Voor het eten bereikt de temperatuur nog steeds 27°, terwijl de muggen bedwelmd raken door ons bloed. Overal zijn de kamers beschermd door stevige klamboes, maar als je weggaat wordt het lastig om jezelf te beschermen. Na het eten profiteren we van het feit dat je op deze breedtegraden in de zomer het vallen van de avond vergeet voor een wandeling in de schemering, terwijl het nu 22.30 uur is. We worden gewaarschuwd om lawaai te maken om de beren die het gebied bezoeken af ​​te weren. Langs het pad pak ik een schep vast en sla deze luidruchtig tegen een steen om de beren te laten weten dat we in de buurt zijn. Er zijn geen dieren gezien, behalve één prachtige zonsondergang op het meer.