Północno-zachodnia Szkocja

Na północno-zachodnim wybrzeżu

Poranek spowity jest wysokimi, mlecznymi chmurami, które nigdy nie poddają się idei deszczu, ale zakrywają słońce przez większą część dnia. Krajobrazy, które widzimy, są po prostu majestatyczne, a drogi, którymi podróżujemy, charakteryzują się tym, że są zazwyczaj jednopasmowe z często przejeżdżającymi miejscami, miejscami umieszczonymi tam, aby umożliwić przejazd pojazdom. Wszystko komplikuje częsta obecność owiec na asfalcie. Prowadzenie pojazdu w takich warunkach nie jest łatwe: zawsze trzeba przewidzieć przybycie kogoś na obszar mało zaludniony, a zatem potencjalnie wolny. Na skrzyżowaniu musisz gwałtownie zahamować, aby zjechać na pobocze bez nadmiernej utraty prędkości i natychmiast po tym zjechać. Do pokonania jest wiele kilometrów, a droga nie pozwala na duże prędkości i wymaga ciągłej koncentracji.

Z Durness do Lochcarron

Szczyt dnia widzimy w pobliżu Durness, a Zimnobackie, plażę, którą gdyby nie niskie temperatury, można by śmiało określić jako tropikalną. Zatoka pomiędzy dwoma wysokimi wzgórzami, która opada w stronę morza, od tysiącleci była zasypywana piaskiem; woda, która do niego dociera, pozwala zobaczyć dno morskie na kilkadziesiąt metrów. Wizualnie dopiero obfite kwiaty wrzosów na wzgórzach potwierdzają, że nie jesteśmy na Karaibach. Odwiedźmy Jaskinia Smoo, jaskinia prowadząca do dobrze osłonięty fiord, zamieszkane w czasach starożytnych przez wszystkie populacje, które zamieszkiwały lub zamieszkiwały ten obszar, w tym Wikingów. W Ullapool, patrząc przez chmury, udaje nam się nawet dostrzec odrobinę słońca, które jest gotowe ożywić kolory, ale wkrótce potem powraca do zaćmienia. Schodząc w dół naszym oczom ukazuje się tabliczka informująca o sprzedaży wędzonego łososia. Niczym dwa głodne koty wyruszyliśmy na poszukiwanie zdobyczy, którą udało nam się znaleźć w pensjonacie prowadzonym przez starszą panią, która zapewniła nas, że wędziła ją na miejscu. Zapach wokół nie pozostawia wątpliwości. Na lunch zjemy siedem uncji tej cenionej ryby w obszarze usługowym wzdłuż jednego z wielu strumieni płynących z regionu Highlands w kierunku Atlantyku.
To mija Gairlocha, Torridon i Shieldaig. Widzimy także Wodospady Wiktorii, ale z pewnością nie są one niezapomniane.
Schodzimy do Lochcarron, wioski białych domów rozciągającej się wzdłuż portu. Jego konstrukcja jest prosta i przebiega równolegle: domy, mały ogród, droga, pas ogrodu publicznego, promenada i fiord. Rzadkie krople deszczu zwilżają drogę i sprawiają, że wszystko staje się bardziej szkockie. Na szczęście dla nas trwa to tylko kilka minut i horyzont znów się podnosi.
Ogólnie rzecz biorąc, zachodnie wybrzeże jest bardziej atrakcyjne. Podczas gdy druga strona opada powoli w stronę morza, ze zboczami o ograniczonym nachyleniu, pokrytymi zielonymi pastwiskami i w miarę akceptowalną urbanizacją, na zachodzie znajduje się góra, która wpada do morza, pozostawiając niewiele miejsca na drogi i jakiekolwiek osady ludzkie. Sam owce leniuchują pasąc się na stromych wzniesieniach i zjazdach. Ta część jest z pewnością ciekawsza z turystycznego punktu widzenia, z licznymi fiordami, które niczym miecze wdzierają się w ląd. Niektóre z nich są szczególnie głębokie i podczas II wojny światowej gościły brytyjskie i radzieckie okręty wojenne, które schroniły się tu bezpiecznie. W niektórych przypadkach fiordy wymagają powolnego, ale pięknego opłynięcia, a na kilku innych zbudowano mosty. Drogi są oczywiście jednopasmowe, z zachowaniem wynikających z tego środków ostrożności. Ruch jest niewielki, nawet jeśli spodziewaliśmy się nieco mniejszego, biorąc pod uwagę wspaniałą samotność tych miejsc. Wzdłuż niektórych fiordów widzimy hodowle łososi.

Wieczór w Plocktonie

Wieczorem dochodzimy do Plockton, mała wioska z bielonymi domami, która wydaje się być bardzo popularna wśród turystów, nawet jeśli nikt nie rozumie dlaczego. Za 50 funtów starsza pani zapewnia nam doskonałe zakwaterowanie. Dom jest dobrze umeblowany i po raz kolejny mamy dobre pojęcie o tym, czym jest B&B. W Plockton znajdują się cztery restauracje, które są niemal w pełni zajęte. Znaleźliśmy stolik przy drugiej próbie, ale wynik jest więcej niż zauważalny. Wędzony plamiak i pstrąg z migdałami, gdzie kremowe piwo Best stawia ocenę na najwyższym poziomie.
Około 21:00 nasza pani czeka na nas z herbatą, biorąc pod uwagę jakość lokalnych piw, wolałbym kilka tych drugich, ale Noblesse zobowiązuje. To okazja, aby z nią porozmawiać i skosztować kawałka ciasta bananowego, który nam łaskawie częstuje. Dużo rozmawiamy i dowiadujemy się, że w okolicy brakuje pracy, więc młodzi ludzie są zmuszeni wyjechać i uczyć się gdzie indziej, a następnie tam pozostać. Podobnie jak to przydarzyło się trojgu z czwórki jego dzieci, przebywają one w Dundee, Glasgow i Irlandii. Ona, która od trzydziestu lat jest wdową, uzupełnia swoją emeryturę o działalność hostingową. Jednak powszechnym zwyczajem jest wykorzystywanie wolnych pokoi przez dzieci w celu zapewnienia gościnności i tym samym uzupełnienia wynagrodzenia lub emerytury. Życie zimą w Plocktonie nie jest do końca łatwe. Nieliczni mieszkańcy ukrywają się w swoich domach, podczas gdy śnieg mocno pada. W zeszłym roku musieli wyciągać część pasażerów pociągu, który utknął z powodu obfitych opadów śniegu. Choć może się to wydawać dziwne, wieś połączona jest ze światem zewnętrznym sześcioma codziennymi pociągami, które pośrednio pozwalają dotrzeć do Glasgow, Aberdeen i Dundee, gdzie znajdują się uniwersytety i są większe możliwości znalezienia pracy. Dzięki Prądowi Zatokowemu fiord nie zamarza szczególnie, a przynajmniej nie na tyle, aby chodzić lub jeździć na łyżwach. Choć dom jest elegancki i dobrze umeblowany, wydaje się, że nasza pani nie należy do klasy bogatej. W każdym razie pozostaje niezwykła postawa gościnności. Zmęczenie długim dniem za kierownicą daje się odczuć i nie potrzeba piosenek pomagających zasnąć.