Orkady

Bariery Churchilla i Kaplica Włoska

Po obiedzie, do którego przymiotnik oszczędny wydaje się najwłaściwszy, śniadanie w Orkney B&B wydaje nam się obfitym posiłkiem. Niebo jest szare i nie wydaje się skłonny do rozpoczęcia negocjacji. Nie zazdrościmy dwóm rowerzystom, którzy nocowali w tym samym domu i wyprzedzili nas do wyjścia z domu w nieprzyjemnej mżawce. Wypływamy około 8 rano na kontynent, przekraczając bariery Churchill, zbudowane z zatopionych bloków betonowych, które mają połączyć wyspy na południowych Orkadach, ale przede wszystkim po to, aby uniemożliwić niemieckim okrętom podwodnym przedostanie się do zatoki Scapa Flow i zatopienie stacjonujących w tym miejscu angielskich statków. Tak się składa, że ​​bariery te zbudowali jeńcy włoscy, schwytani po porażkach w Afryce Północnej. W XIX wieku mieli za zadanie budowę umocnień brytyjskiej marynarki wojennej. Niektórzy spośród tych więźniów wyróżniali się sztuką malarską i architektoniczną do tego stopnia, że udało im się zdobyć niezbędne materiały dostarczone przez porywaczy i zbudować Kaplica Włoska, wspaniały kościółek pochodzący z dwóch ówczesnych kontenerów i front wykonany rękami artystów. Ostatecznie budynek stał się jednym z najbardziej reprezentatywnych dzieł wysp, a także stanowił ostrzeżenie przed tym, jak rozsądna postawa ludzka może czasami bagatelizować, żeby nie powiedzieć wyśmiewać wojnę. Z pewnością tym więźniom powodziło się znacznie lepiej niż ich towarzyszom, którzy wyjechali do Rosji.

Kirkwall, Brodgar i prehistoria Orkadów

Odwiedzamy stolicę Kirkwall, gdzie wyróżnia się wspaniała katedra z piaskowca smukły gotyk po prostu czyni go majestatycznym. Spacer po miasteczku, którego życie toczy się leniwym rytmem szarych dni i udajemy się do Houton, gdzie zaczyna padać drobna, niemal tropikalna, ale zimna i przenikliwa mżawka. W rzeczywistości nie ma nic do zobaczenia poza wejściem na pokład na wyspę Hoy, która pojawiła się wśród opcji wycieczki. Nie ma sensu podejmować się krótkiego rejsu, aby znaleźć się po drugiej stronie i nie mieć lepszego widoku niż teraz. Decydujemy się zatem na kontynuację zwiedzania głównej wyspy i nasza uwaga skupia się na kilka menhirów które istnieją od kilku tysiącleci i dłużej Pierścień Brodgara, okrągły szereg menhirów, których wysokość dochodzi do pięciu metrów, ustawionych przez nie wiadomo, który lud starożytności i z jakiego powodu. Wydaje się to niewiarygodne, ale Orkady to prawdziwy raj dla miłośników neolitu. Z różnych powodów doskonale zachowały się miejsca z domami, grobowcami i innymi ciekawostkami, dla których ani uczeni, ani archeolodzy nie zdołali dotychczas wiarygodnie wyjaśnić.

Yesnaby, Mull Head i wróć do Thurso

Tymczasem kończy się jedyny półtorej godzinny deszcz, jaki spotykamy na całej trasie. Zostań wysokie zachmurzenie aby słońce nie oświetlało otaczającej nas zieleni, ale jednocześnie nie pozbawiało nas widoku. Jedziemy na wybrzeże Atlantyku, żeby zobaczyć Taknaby, wysoki klif, który nagle wskakuje do morza. Wszystko jest bardzo piękne, nawet jeśli ze słońcem byłoby to coś innego. Przejdźmy dalej, aby szybko przyjrzeć się stanowisku archeologicznemu Skara Brae. W ten sposób docieramy do najbardziej na północ wysuniętego punktu podróży, mijając 59. równoleżnik. Wracamy w stronę Kirkwall, gdzie zaobserwowaliśmy miejsce, które w porze lunchu zapewnia jedzenie dla osób z celiakią. Kierowani bardziej ciekawością niż apetytem, ​​idziemy skosztować kilku lokalnych tostów. Jadąc do wschodniej części wyspy podążamy ścieżką wzdłuż ul krawędź klifu która rozciąga się wzdłuż wybrzeża, aż do pozostałości starożytnego domu pasterskiego z XI wieku. The panorama, która nas otacza Jest zdecydowanie ciekawiej i warto wybrać się na godzinną wycieczkę. Wracamy po zdjęcia z lepszą pogodą na Barierach i nadchodzi czas wejścia na pokład, który następuje punktualnie o 18:30. Morze jest spokojne, a obok nas przepływa część z 67 wysp tworzących archipelag Orkadów. Nieco ponad godzinę przed przybyciem do kontynentalnej części Szkocji i do Thurso, miasta, w którym decydujemy się na nocleg. Znajdziemy restaurację Bistro z wyśmienitą kuchnią rybną, wędzonym plamiakiem i łososiem, toffi bananowym i bezą z jagodami. Wieczór kończymy w pubie na ostatnie piwo i zatrzymujemy się w trzynastopokojowym pensjonacie Waterfront B&B. Nie wszystkie oczywiście dla nas. Przyjemnie i tanio, ale traci trochę uroku, z którego słyną B&B. Może lepiej byłoby nazwać go po prostu pensjonatem.