Wyspa Skye

Skye w słońcu

Jedną z dobrych wiadomości, jaką dowiedzieliśmy się wczoraj wieczorem, była prognoza dobrej pogody na następny dzień. Sprawdzenie tego, co usłyszałeś, jest pierwszą rzeczą, którą należy zrobić, gdy tylko otworzysz oczy, a potwierdzenie nie zajmie dużo czasu. Niebo to kobalt, który mogą zaoferować tylko najbardziej wysunięte na północ szerokości geograficzne. Nie ma czasu do stracenia, poza tym, że wciąż mamy między sobą obfite śniadanie wyspę Skye. Z panią wynegocjowaliśmy godzinę śniadania na 8, wcześniej jest to absolutnie niemożliwe. Dziś oprócz tradycyjnego wyposażenia standardowego mamy też czarną kiełbasę, odmianę kiełbasy zbliżoną do naszych kaszanek, gotowaną w piekarniku. Warto zauważyć, że klasyczną marmoladą, którą spotykamy w Szkocji, jest marmolada z pomarańczy, z pewnością nierodzimego owocu. Pani, mimo że pomaga jej pani, która przychodzi na kilka godzin dziennie, nadal chce wszystko sama ugotować i osobiście dba o każdy szczegół domu. Wyruszyliśmy usatysfakcjonowani do Kyle of Lochalsh i łukowego mostu, który dziesięć lat temu wycofał promy kursujące do Skye, największego z Hebrydów Wewnętrznych. Dzięki licznym fiordom w żadnym miejscu wyspy nie jesteś dalej niż osiem kilometrów od morza. Po drodze, w pierwszym porannym słońcu, ze zdumieniem zauważamy grupę Bydło góralskie, o charakterystycznym brązowawym kolorze i długich włosach opadających na oczy. Przeprowadzamy się do Kylerhea, żeby zobaczyć wydry wyjść z zimna wody fiordu, gdyż żyją u ujścia pobliskich strumieni. Punkt widokowy oferuje doskonały widok na zatokę i lornetkę do obserwacji; w oddali widzimy jedną wydrę. Oni też będą jeść śniadanie. Prom łączy Kylerhea z Glenelg, punktem położonym dalej na południe na kontynencie, co wiąże się z wieloma trudnościami powodowanymi przez przypływy. Kierujemy się na północ i docieramy do stolicy, Portree, bogatej wioski pełnej bezcelowych turystów.

Stary człowiek ze Storr i północy Skye

Płyniemy dalej na północ, w stronę półwyspu Trotternish, aby dotrzeć do Stary człowiek ze Storr, szczyt wznoszący się nad pasmem górskim i Kilt Rock, wspaniały krajobraz stosów wystających do morza. Wszystko zapieczętowane nutami dud gracza w kilcie. Woda, łąki, skały, niebo i muzyka to mieszanka emocji, które zdają się nie mieć granic. Niektóre atrakcje Skye są już celem masowej turystyki, niedaleko Edynburga są już autobusy.
Najbardziej na północ wysunięty cypel znajdują się ruiny zamku i jeszcze jeden pocztówkowy krajobraz. Niedługo potem następuje rekonstrukcja o wioska-muzeum pokrytych strzechą, poświęconych lokalnemu życiu, z domów unosi się silny zapach palonego torfu, a tuż za cmentarzem, na którym spoczywa Flora MacDonald, szkocka bohaterka irredentystki. Taki dzień w tych miejscach musi mieć kilka powtórzeń w ciągu roku. Wioska Uig oferuje kolejny spektakularny kąt, położona we wspaniałej zatoce otoczonej skalnymi klifami. W porcie część statków wypływa na Hebrydy Zewnętrzne. Lunch po takiej obfitości ogranicza się do oszczędnych lodów Portree, podczas powrotu.

Od Eilean Donan do Fort William

Dzień kontynuuje powrót do kontynentalnej części Szkocji i kieruje się na południe. Kilka zdjęć o godz Zamek Eilean Donan, co odbija się na błękitne wody jeziora i wiele innych dolin, na dnie których zwykle znajdują się wspaniałe szkockie jeziora, długi i wąski.
Wzdłuż drogi znajduje się Commando Memorial, pomnik wzniesiony ku czci żołnierzy brytyjskich oddziałów specjalnych, który właśnie tutaj miał swoją pierwotną siedzibę. Na początku II wojny światowej, gdy wydawało się, że armia niemiecka ma przewagę nad całą Europą i obawiano się rychłej inwazji na wyspę, Churchill stworzył korpus dobrze wyszkolonych żołnierzy, gotowych na wszystko, aby dokonywać najazdów na ziemie wroga i w ten sposób bronić ojczyzny. W rzeczywistości Komandosi odnieśli duży sukces i od tego ciała narodził się termin, który trafił do wszystkich słowników świata jako grupa zbrojna używana w operacjach specjalnych.
Docieramy do Fort William, ale najpierw decydujemy się zobaczyć Schody Neptuna, szereg ośmiu śluz zbudowanych, aby umożliwić nam pokonanie różnicy wysokości wynoszącej 20 metrów na Kanale Kaledońskim, sztucznym kanale przecinającym Szkocję na dwie części z południowego zachodu na północny wschód, wykorzystując głównie Loch Ness, inne jeziora i łączące się rzeki, w tak zwanej Wielkiej Glen, dolinie, która czysto przecina kraj. Poruszamy się kilka kilometrów w stronę Corpach, aby wykonać pierwsze zdjęcia naszego obiektu pożądania: Bena Nevisa, która wita nas w godzinie zbliżonej do zachodu słońca, pełna ciepłych barw. Czyste niebo doprowadza kamerę do szaleństwa, podczas gdy Ben umawia nas na spotkanie na jutro rano. Również w Corpach staramy się założyć naszą bazę. Szczęśliwie znaleźliśmy fajny pensjonat z widokiem na naszą górę, a właściciele pasjonowali się wysokościami. Są Anglikami i jeszcze cztery lata temu mieszkali w Aberdeen, gdzie Martin pracował w sektorze naftowym. Aby być bliżej gór i jednocześnie lotniska, z którego będzie mógł podróżować, zdecydowali się przenieść do Corpach. Nadal pracuje w tej samej branży, ale może to robić z domu, więc wydaje się, że jest to idealna lokalizacja. W rzeczywistości wydaje się, że obszar ten jest najbardziej wilgotny w całej Wielkiej Brytanii i jest to całkiem niezłe powiedzenie, biorąc pod uwagę, że opady przekraczają 4000 mm rocznie. Rozmawiamy z nimi, aby uzyskać informacje na temat wycieczki. Ich dom jest ozdobiony zdjęciami i plakatami przedstawiającymi słynne góry. Odkrywamy, że oni też byli w Górach Skalistych i czujemy się jak w domu. Na kolację radzą nam udać się do Ben Nevis Inn, miejsca niedaleko początku ścieżki, abyśmy mogli już poznać trasę i przestudiować taktykę na następny dzień. Restauracja przypomina schronisko, są tam długie stoły i wielu klientów. Z drugiej strony obsługa jest dobra, kelnerka piękna, a jakości jedzenia nie ma czego pozazdrościć o wiele bardziej eleganckim lokalom niż to. Ścieżka rozpoczyna się w tym miejscu, po kilku minutach łączy się z tą dochodzącą z centrum dla zwiedzających, natomiast dalej zbiega się również z tą od schroniska młodzieżowego.