Keer terug naar Arusha

Terugkeer van Lake Natron naar Arusha

Als we om 5 uur wakker worden na de enige warme nacht van ons verblijf in dit deel van equatoriaal Afrika, maken we ons klaar en breken we de tent binnen een half uur af, in stilte om de andere kampeerders niet te storen en zonder te ontbijten. De weg is verschrikkelijk (om te bedenken dat je er zelfs doorheen gaat lijnbus), een hobbelige onverharde weg vol kuilen waar de Land Rover heen en weer slingert, waardoor er een stofwolk omheen hangt. Laten we bidden dat het nu niet stopt, want vandaag is geen grap, we hebben de terugvlucht maar we hebben ook een geruststellende tijdsmarge. Precies op het moment dat de zon opkomt wij stoppen voor ontbijten en het is op dit moment dat ik me wil concentreren op een momentopname die het slotmoment van de reis zou kunnen zijn. Lamek legt een tafelkleed op de motorkap van de terreinwagen en haalt de koffiethermoskan eruit, we bieden voldoende overgebleven koekjes aan, de zon komt het tafereel verlichten met zijn gelige en bijna horizontale licht. Staande ontbijten we in de middle of nowhere, droge struiken die wachten op de regen en dorre grond, allemaal mooi gemaakt door de hoek waaruit het licht komt. We genieten van dit moment dat even leeg als immens is, waar de stralen een beeld maken dat alleen met woorden onbeschrijfelijk is. Het is de conclusie van deze twee spectaculaire weken dat alleen een zonsopgang of zonsondergang goed kan worden weergegeven.

Laatste uren in Tanzania

Er is op een gegeven moment niemand er passeert een lokaal terreinvoertuig maar we zijn nu klaar en er is geen risico om het ontbijt met poeder te kruiden. We vertrokken weer voor een paar tientallen km onverharde weg, de laatste. Uiteindelijk gaan we zuidwaarts over de prachtige weg die Arusha verbindt met de Keniaanse grens. Hoewel typisch Afrikaans, bevinden we ons nu in de beschaving: de hutten maken plaats voor bakstenen huizen, traditionele kleding maakt plaats voor eenvoudige kleding die meer op de onze lijkt. Met een half uurtje zijn we in de stad om wat thee en koffie in te kopen, Lamek koopt wat verse gember voor ons. Er is nog tijd voor een laatste lunch (we proeven ook de ugali) waarvoor we onze gids en de kok uitnodigen. Voordat we op het vliegveld aankomen delen we tips uit en maken we ons klaar voor het laatste stuk richting het kleine maar gastvrije vliegveld. Hier nemen we afscheid en doorlopen de controles die ervoor zorgen dat we op tijd aan boord kunnen gaan. De rest van de reis zal geen verrassingen meer in petto hebben en een ervaring bezegelen die geboren is op alles behalve goede routes, maar die is omgevormd tot een prachtige gelegenheid om te zien en te leren. Omdat het niet mijn eerste Afrikaanse ervaring was, dacht ik dat de infectie met de veelgeroemde Afrikaanse ziekte mij niet had getroffen en dat ik er, of ik het nu leuk vond of niet, op de een of andere manier tegen was ingeënt. Na deze reis ben ik er niet meer zo zeker van dat de mensen die ik ontmoette een band met het land en zijn schoonheden hebben opgebouwd, wat een gevoel van nostalgie opleverde op het moment van vertrek. Zou het kunnen dat het bergmensen waren?

Tutaonana baadae! (Tot ziens in het Swahili)