Huvsgul I

Ochtend in Huvsgul

Vandaag komen we erachter hoe weinig water genoeg is om 's ochtends onze gezichten te wassen, wanneer we tientallen liters consumeren in nutteloze en soms schadelijke dagelijkse douches. Naar het kleine metalen bakje van ca. 2 liter wordt aangesloten op een kraan waaruit een straaltje water komt dat, eenmaal gebruikt, in een emmer terechtkomt en wordt afgevoerd. Een andere emmer wordt gebruikt om koud water in te brengen, dat zich kan vermengen met een paar druppels heet water in een thermoskan die vlakbij staat. De begeleiders controleren regelmatig de status van de bakken. Het komt erop neer dat voor een gezichtswasbeurt verrassend ca. ½ liter. van water, terwijl deze hulpbron niet volledig wordt gebruikt voor toiletten. Het gebeurt in speciaal gemaakte toiletten, waaronder containers en alles bedekt met zaagsel. Niet dat er een gebrek aan water is, maar omdat het vlakbij een meer ligt dat van levensbelang is voor de weinige dappere mensen die er omheen wonen, is het belangrijk om het niet te vervuilen. Daarom wordt al het afval afgevoerd. Onze ger heeft twee bedden (maar er staan grotere op de camping, maximaal 6 plaatsen) en Het bestaat uit 62 stroken die convergeren naar het centrale wiel om het dak te vormen.

Een dieselgenerator is in werking van 20.00 uur tot 23.00 uur en op dat moment kunnen de elektriciteitsvoorzieningen naar het restaurant worden gebracht om op te laden. Anders verbranden ze hout voor de keuken en om het water voor de douches te verwarmen, terwijl het zonnepaneel niet voldoende is.

Het Huvsgul-meer.

Omdat we een dag vooruitlopen op wat in het programma stond, besteden we deze aan een excursie naar de bergen die de westelijke kant van het meer omringen. We betreden het lariksbos en besteden maximale aandacht aan de eerder genomen referenties. Het is allemaal vlak en erg dicht, dus je moet precies op de iets hoger gelegen open plek komen. We bereiken het met chirurgische perfectie na een uur en tien lopen en vanaf daar begint de eigenlijke klim, die zich opent naar landschappen die geleidelijk steeds breder worden. Beneden ons het meer toont zijn grandeur, omringd door prachtige lagunes die al onze middagverplichtingen boeken. We bereiken de top en het uitzicht strekt zich uit over de binnenzijde, met de Saridag-gebergte, evenals de weg die naar de Tsaatan-gebieden leidt. De top die we bereiken met een sprong van 900 meter hoogteverschil voor 1u50 inspanning heet Hirbist Uul, op 2515 meter, en is de hoogste in het gebied. Bovenaan staat een kleine ovoo, waar we ook het offer van een steen op gooien en volgens lokaal gebruik met de klok mee rondlopen. Hoog in de lucht een adelaar vliegt en houdt onze bewegingen in de gaten. Maar we kwamen en keren terug op onze tenen, zonder haar te storen. We dalen snel af onder een heldere zon om de lunchafspraak niet te missen, waarbij we profiteren van een pad dat door paarden wordt gebruikt als ze met klanten naar deze streken komen. Het menu voorspelt de tsuivan, maar in dit geval vereisen de behoeften van het toerisme dat de chef-kok het schapenvet uit het vlees verwijdert. Terwijl in de nomadische ger van gisteren vet een middel tegen de kou was, weten ze hier dat gevoelige westerse smaakpapillen niet van een massa vet rond het vlees houden. We ontmoeten een Amerikaanse onderzoeker, die professioneel beurzen over Genghis Khan organiseert. Hij is net aangekomen uit de Gobi-woestijn en laat de namen achter van enkele van zijn kennissen die op zoek zijn naar dinosaurusbotten. Als we hen zouden ontmoeten, zullen we zijn indicatie hebben om ons op de hoogte te stellen van de nieuwste ontdekkingen over dit onderwerp.

Nog anderhalf uur welverdiende rust buiten onze ger en we zijn klaar om weer te vertrekken bezoek de lagune vanmorgen van bovenaf gezien. Het is een plek die speciaal voor fotografische doeleinden lijkt te zijn gecreëerd, behalve dat de zon zich af en toe achter voorbijtrekkende wolken verschuilt. Een verfrissende douche en nog een moment van rust sluiten de dag af, terwijl een kudde yaks terugkeert van de weide en een gordijn creëert dat het meer als prachtig decor ziet.

Het diner arriveert stipt om 19.30 uur. Het vlees lijkt meer op een geperste en gebakken ragout dan op een hamburger, belegd met puree. In gesprek met onze metgezellen, die uitgaan van een concept van nomadisme in reizen, vragen ze ons of we, als we naar de bergen gaan, ook het meubilair verplaatsen. Dit niet, maar gezien de zware lasten aan rugzakken zijn we er dichtbij! Zelfs vanavond reflecteert de maan haar licht op het meer en krijgt steeds zilverachtigere kleuren naarmate ze aan de hemel opkomt. Een paar pagina's lezen bij kaarslicht en tot slot gun je jezelf een goede rust, een dekentje erbij. Wij zijn gevestigd op 1645 m. hoogte. en het is koud. De kachel warmt zo op dat het aanvoelt als een sauna, maar verliest kort daarna zijn kostbare effectiviteit en de kou neemt de kamer over.