Huvsgul III

Huvsgul

Jazda konna godzina spędzonym nad jeziorem daje nam poczucie wolności, co jeszcze bardziej wymownie potęguje pieśń awanturnika ubranego w tradycyjny strój. Jemy lunch punktualnie o 12:00, aby być gotowym o 14:00. Kolejne dwie godziny na grzbiecie konia, tak piękne było poranne przeżycie. Tym razem towarzyszy nam także syn awanturnika. Ma 7 lat i w siodle demonstruje mistrzostwo, jakby urodził się na koniu. Podkreśla gesty dorosłych, aby dyktować koniowi, co ma zrobić, a kiedy zejdzie, staje się małym chłopcem jak wszyscy inni.

To pozwala nam zrozumieć przyczynę sukcesu Czyngis-chana. Ale powiedzenie, które przypomina nam, że królestwami podbitymi na koniach nie można zarządzać, pozostając na koniach, jest również prawdziwe. Znowu okrążamy jezioro i wracamy przez las.

Zaprasza nas do swojego ger, wyjątkowo czysto i gościnnie, gdzie nie widać żadnej butelki wódki. Oferujemy jogurt jaka (tarag lub tarikh) i nie waham się zrobić tego ponownie, gdy tylko nadarzy się okazja. Mają mały czarno-biały telewizor z anteną satelitarną umieszczoną na ziemi poza granicami Niemiec, który zasilają panelem słonecznym podłączonym do akumulatora samochodowego. Kiedy przyjdzie czas, podłączają szczypce do zacisków, widać iskrę i telewizor się włącza. Poznajemy jego żonę i udaje nam się z nią porozumieć za pomocą gestów i znajomości angielskiego, podczas gdy jej mąż wychodzi rąbać drewno. Odkrywamy, że posiada tytuł Słonia Khuvsgul Aimag, najwyższe odznaczenie zdobyte na zawodach zapaśniczych. Tak naprawdę jego imponujące rozmiary sugerowały, że nie był tancerzem klasycznym, ale samo obejrzenie jego zdjęć, na których pokazuje swoje mięśnie po zawodach, budzi najwyższy szacunek. Medale wiszą u dołu, by świadczyć o dumie trzydziestosiedmioletniego właściciela. Pochodzę z grupy etnicznej Dharkad. Pani, która ma 43 lata, ale wygląda na jeszcze starszą, mówi nam, że to obóz letni, na zimę pojadą w góry. Pozornie sprzeczność i w obawie, że źle zrozumieliśmy, zmuszamy się do powtórzenia stwierdzenia, ale tak właśnie jest. Zimą udają się w góry, gdzie jest trochę chłodniej, ale pada mniej śniegu i jaki łatwiej znajduje trawę. Mają park zwierząt składający się z 49 jaków i 89 owiec. Syn we wrześniu pójdzie do szkoły w Khatgal i pozostanie tam do czerwca, kiedy to dołączy do rodziców na letnich pastwiskach nad jeziorem. Tego samego wieczoru biedak miał mały wypadek: kiedy woził niektóre konie, inne przejeżdżały przed nim, a jego ludzie zwykle podążali za nimi. W tym momencie maluch na próżno próbuje je powstrzymać, ślizgając się na ziemi i obdzierając się ze skóry. Tylko jako draśnięcie, ale uważny, surowy, a jednocześnie kochający ojciec zabrania mu płakać przy innych. To nie pasuje do mężczyzny! Tak naprawdę duma i duma powinny być cnotą, ale obecnie mamy tendencję do uważania ich za wartości, które zostały przezwyciężone przez relatywizm.

Zabieramy konie i wracamy do naszego obozu ze świadomością, że przeżyliśmy dzień prawdziwej wolności. W związku z tym wieczorem spotykamy Amerykankę, ale pochodzącą z Niemiec Wschodnich, która opowiada nam, że uciekła z Turyngii 40 lat temu. Ucieczka nastąpiła pośród tysiąca ciężkich doświadczeń, jakie przeżył wraz z ojcem, zostawiając w domu to, co mieli. Ten sam rodzic kazał jej obiecać, że nigdy więcej nie wróci do tej niewdzięcznej krainy. Kiedy jednak upadł mur i ojca już nie było, wróciła, aby odwiedzić pozostałych krewnych i miejsca, w których spędziła dzieciństwo.

Na obiad szef kuchni proponuje risotto z mięsem i warzywami, sałatką z marchewki i siekanym czosnkiem. Będziemy potrzebować kilku oddechów, aby rozpalić ogień w piecu! Na kolację znów skosztujemy jogurtu, którym delektowaliśmy się już po południu, tym razem z konfiturą jagodową: i zawsze jest to przyjemność. To najlepsza odpowiedź dla tych, którzy nadal utrzymują, że jedzenie w Mongolii jest złe. Czyste i chłodne niebo towarzyszy zakończeniu wieczoru.