Haven

Eerste dag in Porto

Porto: de reis langs het meest westelijke deel van ons continent begint vanuit de stad die zich het meest identificeert met de gelijknamige wijn. In werkelijkheid is er geen tekort aan historische en monumentale aspecten die van groot belang zijn en die zullen we ook zien. We gaan van boord op de dag waarop de 40e verjaardag van de Anjerrevolutie. In feite betekende 25 april 1974 het einde van de lange dictatoriale periode onder leiding van Salazar en de opening naar een parlementaire republiek die het land binnen tien jaar zou toelaten toe te treden tot de Europese Unie. Als we door de centrale straten trekken, is de stoet net afgelopen, zien we ouderen voorbijkomen met een anjer in hun knoopsgat, terwijl in de brede Avenida dos Aliados een groep vergelijkbaar met Inti Illimani een concert geeft dat wordt bijgewoond door een paar honderd overgebleven demonstranten. De liedjes zijn een hymne aan gerechtigheid, waarbij ze putten uit het verleden om concepten naar de toekomst te projecteren. Aan de rand van het plein tonen enkele kraampjes de symbolen van de hamer en sikkel, anti-euro-, anti-systeem- en anti-alles-slogans, tot onverschilligheid van voorbijgangers. De jongeren luisteren naar de aangename ritmes van het concert, de ouderen luisteren naar de muziek maar vormen groepen mensen: misschien herbeleven ze samen de tijd waarin de hoop niet werd gedwarsboomd door werkloosheid en de teloorgang van idealen. De grijze dag, die af en toe een beetje regen laat vallen, maakt het plaatje compleet.

Vanuit de prachtige accommodatie van Hotel Castelo de Santa Catarina lopen we naar beneden richting de Mercado do Bolhao, nu gesloten, nadat we langs de Igreja das Almas. Hier komen we onmiddellijk in contact met wat kan worden beschouwd als de artistieke eigenaardigheid van het land: de azulejos, keramische tegels versierd en geschilderd als schilderijen, die gebruikt worden om hele muren te bedekken, zowel binnen als buiten.

We lopen de Avenida dos Aliados binnen en stoppen even om het imposante gebouw te bekijken gemeentehuis aan de hoge kant en luister naar enkele noten van het huidige concert.

Kerken, azulejos en brug over de Douro

Om de te volgen Igreja do Carmo, de Igreja dos Clerigos met de toren, de Livraria Lello e Irmao, gesloten vanwege de vakantie, waarbinnen je een glimp kunt opvangen van de prachtige houten trap, en de Station São Bento, waarbinnen u prachtige taferelen uit het volksleven en historische portretten kunt bewonderen die met azulejo's zijn geschilderd. Het station ligt aan de voet van een heuvel, zozeer zelfs dat de treinen na een paar meter reizen een tunnel binnenkomen.
Palacio da Bolsa, waarin zich een bibliotheekruimte bevindt met een prachtig versierd cassetteplafond en een houten wereldbol.
Ja, de kathedraal bevindt zich op een dominante positie met prachtig uitzicht op het lagere deel en de rivier.
Dom Luis I-brug, die we oversteken op de bovenste verdieping, bedoeld voor de doorvoer van voetgangers en trams. De onderste is in plaats daarvan bedoeld voor voertuigen, evenals voor een smalle voetgangersdoorgang. Het is gemaakt van ijzer en doet denken aan de Franse stijl die je meteen aan de Eiffeltoren doet denken.
We verhuizen dus naar de overkant van de rivier de Douro, degene die traditioneel bekend staat om zijn kelders en clubs gewijd aan de beroemde wijn. Zodra ik rabelos, karakteristieke platbodemboten die gebruikt werden om vaten te vervoeren, daalden de rivier af van de productielanden om deze in dit deel van de stad op te slaan. Het was een lastige klus om de boten langs de rivier met zijn wisselende stemmingen te brengen, maar zodra ze hun bestemming bereikten, vormde de kostbare vloeistof een bron van rijkdom. Zelfs vandaag de dag kun je verschillende rabelo's langs de kust zien liggen, nu alleen ten behoeve van toeristische foto's, evenals de restaurants, bars en kelders die door het publiek bezocht kunnen worden.

Het spreekt voor zich dat we vis eten en vinho verde drinken, een lichte wijn die past bij de geconsumeerde hoeveelheden en vers gedronken wordt, afkomstig uit de meest noordelijke regio van Portugal. Als we naar buiten gaan wordt ons getroffen door een hevige Atlantische motregen, we steken de brug over en lopen door de lager gelegen wijk langs de rivier, genaamd Ribeira, inmiddels verlaten door de vervelende neerslag. Vanaf hier nemen we een taxi en gaan verfrissing zoeken in ons hotel, met zijn kleine kamers maar met zijn 130-jarig bestaan ​​en een inrichting met een nobel tintje.