Atlantische kust

Obidos tussen muren en witte huizen

Obidos het is een van die steden waar de tijd lijkt te zijn vergeten te verstrijken. Verzameling onder muren beloopbaar in een omvaart die ons in staat stelt het dagelijks leven te observeren vanuit een bevoorrecht observatiepunt, zijn de lokale bewoners nu gewend aan deze schending van de privacy en gaan ze door als acteurs in een film. De witte huizen ze beginnen te worden overspoeld door de zon, de blauwe randen fungeren als achtergrond voor de bloemen en geven de gevels een bijzondere uitstraling. De steegjes lopen in elkaar over af en toe open op een plein waar een van de vele kerken staat. Alles zorgt voor een gevoel van harmonie, de lente en de kleuren doen de rest.

Peniche, Sintra en Cabo da Roca

Van daar naar het schiereiland van Peniche er zal ongeveer twintig kilometer zijn. Het landschap verandert: de zachte heuvels maken plaats voor de Atlantische Oceaan, zijn rusteloze golven, altijd proberen de kliffen die zich erin onderdompelen te veroveren en eroderen. Maar laten we eerst eens kijken naar Fortaleza, een fort dat in feite is geplaatst om de Portugese kusten te verdedigen, maar tegelijkertijd een ongelukkig detentiecentrum is voor tegenstanders van het Salazar-regime, waarvan de val tegenwoordig zijn veertigste verjaardag markeert. De Cabo Carvoeiro het beschikt over de gebruikelijke prachtige vuurtoren en de golven die het vasteland van de Berlengas-archipel scheiden. In het midden onthullen de vissersboten hun lading, achtervolgd door roofzuchtige meeuwen. Dit land vertelt ons ook over scheepswrakken en ongelukken veroorzaakt door stormachtige zeeën, in een trieste gemeenschappelijke noemer die begint in het noorden van Galicië. Zeker is echter dat de blik in de ogen van de toerist niet anders kan dan visueel genot opwekken. Na het verlaten van de kust keren we terug naar de groene gecultiveerde gebieden en agrarische dorpen. Juist één van deze sites speelt een nobele rol vanwege zijn verleden en zijn architectuur: we zijn er Sintra, nu een paar kilometer van Lissabon. Een plek waar weelderige vegetatie en de rijkdom van de inwoners de dominante combinatie vertegenwoordigen. Met hen ook de prachtige uitzichten op de heuvels, geschiedenis en kunst. In werkelijkheid is het ook nodig om desserts toe te voegen en in het bijzonder travesseiros, wat kussen betekent, gevuld en warm geserveerd. De uitdaging, die vanaf het begin verloren is gegaan, is om er maar één te eten. We gaan het steile pad op dat naar het kasteel leidt, maar gaan niet naar binnen, puur op zoek naar panoramische uitzichten. De vele bezoekers maken het chaotisch, maar dat doet niets af aan de charme, doordrenkt van negentiende-eeuwse romantiek.

Op dit punt gaan we, in plaats van samen te komen in Lissabon, verder naar het westen om de meest westelijke locatie van Europa te bereiken, de plek waar de zon het oude continent altijd heeft begroet om Amerika te verlichten.

Cascais en eerste binnenkomst in Lissabon

Cabo de Roca het is wild, een grote vuurtoren het staat op de kliffen die, ruim 140 meter hoog, in de Atlantische Oceaan vallen. De wind kent geen uitstel, nieuwsgierig komen de vetplanten tevoorschijn met hun bloemen precies op de rand van de afgrond bijna alsof je het landschap wilde bewonderen. Als je langs de rand loopt, heb je de sensatie alsof je op een grens bent zover het oog reikt, in welke richting je er ook naar kijkt. Omdat je alleen over het water naar het westen kunt gaan, hoef je alleen maar op je schreden naar het oosten terug te keren. Korte stop om Cascais, waar het leven stroomt in het langzame tempo van rijke vakantiegangers die uit heel Europa komen om de winter door te brengen of een kleurtje te krijgen. Onze aantrekkingskracht, inderdaad teleurstellend, wordt in plaats daarvan vertegenwoordigd door de vismarkt die plaatsvindt op een plek vlakbij het centrum. In plaats van het verwachte kleurrijke komen en gaan van vissers en handelaars worden we geconfronteerd met het kopen en verkopen van enkele kratten vis en na vijf minuten zijn de onderhandelingen al voorbij. Ze zullen ons uitleggen dat vis schaars is en dat de onderhandelingen de gebruikelijke afspraken volgen. Nu rest ons alleen nog onze laatste bestemming binnen te gaan: Lissabon. Nadat we onze koffers in het hotel hebben geparkeerd en de kaartjes hebben gekocht waarmee we de komende 24 uur met al het stadsvervoer kunnen reizen, zinken we de metro in om weer boven te komen in het weelderige Praca do Commerce. Het is vanuit het historische en toeristische hart van de hoofdstad dat we onze tour beginnen. Aan de ene kant ligt het historische centrum op de heuvels, aan de andere kant de rivier de Taag. Om als schakel te fungeren historisch aanlegpunt dat op de een of andere manier getuige was van de overgang van het middeleeuwse Europa naar een Europa dat openstaat voor de wereld, naar de ontdekking en verovering van nieuwe gebieden. Onder het monumentale door Boog van Vitoria en wandelen langs de Rua Augusta het voelt alsof je door een woonkamer loopt. De glanzende witte porfierblokjes vallen op en creëren een stijlvol beeld alsof ze met was zijn bedekt.

Santa Justa, Rossio en 's nachts Lissabon

Laten we eens kijken de Elevador de Santa Justa, de Station Rossio, Praca Rossio en Praca da Figueira. We eindigen de dag in een restaurant waar wederom de gevist met de specialiteit bacalhau do beha's. Ondertussen valt de avond, samen met de fles witte wijn, en maken we van de gelegenheid gebruik voor een tramrit om iets van Lissabon bij nacht te zien, verdwalen in het doolhof van Moorse steegjes die naar de Castelo de Sao Jorge, in de wijk Alfama. Onder het licht van de straatlantaarns lijkt het trottoir te schijnen van licht eigen, waardoor de hoofdstad een uniek karakter krijgt.