Gaspesie

Ochtend in Gaspésie

Ontbijt met heerlijke bosbessen-, appel-, rabarber- en aardbeienjam gemaakt door de hospita. Alles op smaak gebracht met de onvermijdelijke ahornsiroop. Al kletsend vertellen ze ons dat in de maanden januari en februari de temperaturen zonder problemen dalen naar -30/32°, waarbij de gemiddelde temperatuur rond de -20° schommelt. De gemeente houdt echter alle wegen open door overvloedig gebruik te maken van zout. We gaan tot 582 m. van Cap Ferret, vanwaar we genieten van een prachtig uitzicht over het geheel baai van Chaleur, nauwelijks beïnvloed door een achtergrondnevel die niet helpt om de tegenoverliggende kust van New Brunswick helder te maken. Onder een prachtige zon gingen we op pad richting Percè. In tegenstelling tot Newfoundland en Nova Scotia beginnen sommige Europese toeristen zichzelf te zien, voorheen waren het alleen Canadezen of Amerikanen, die vanuit Maine aankomen met handige veerverbindingen. Om 11 uur komen we aan onder de Percè-stapel  dat het rijst met een tunnel uit de zee op in het meest offshore deel. Met nieuwsgierigheid zien we hoe in het gebied de borden afstanden aangeven met behulp van imperiale metingen en niet met metrische metingen, zoals in de rest van Canada wordt gebruikt. De echtgenoot van Marie Claire sprak ook in imperiale eenheden. We bezoeken het Forillion park, waar we een een uur durend pad wandelen dat tussendoor kronkelt prachtige watervallen, waarvan de grond is bedekt met mos. Zelfs gevallen stammen zijn al snel bedekt met dik, harig mos. We ontdekken dat er drie soorten esdoorn zijn, waarvan er slechts één degene is waaruit het sap wordt gewonnen om siroop te maken en waarvan het blad opvalt op de Canadese vlag. Een andere heeft een blad met bijna rechte hoeken, terwijl de laatste een ronde bladbasis heeft en Pennsylvania-esdoorn wordt genoemd. Het kreupelhout wordt schoongehouden door coniferen en esdoorns. Een andere interessante en veel voorkomende boom is de ceder, die de klassieke geur afgeeft als je over de bladeren wrijft. 

Zodra we het Forillon-park verlaten, in Cap de Rosières, komen we een prachtige reeks huizen tegen die zijn blootgesteld aan de vier winden en de vegetatie moeilijk kan gedijen. De noodzaak om op dat voorgebergte een land te stichten ontgaat ons, maar er moet een reden zijn geweest. De mooiste huizen zijn die hogerop en daarom meer blootgesteld aan weersinvloeden. Het is duidelijk dat hoe meer wind het huis krijgt, hoe meer prestige het heeft. Het feit blijft echter dat de twee rijen huizen langs de hoofdweg de meest voorkomende opstelling zijn in alle dorpen in het oosten van Canada. Waarschijnlijk ook om sneeuwruimredenen is het handiger om de garage of binnenplaats te verlaten. In kleine steden zijn er bijna geen zijstraten. De structuur van de huizen is meestal gemaakt van goed geïsoleerd hout. Deze hebben, ook al zijn ze volledig van hout gebouwd, een open haard die vanaf de basis begint en bedekt is met steen. Sommige openbare gebouwen en veel kerken zijn volledig van steen. De kerken zijn vaak wit, omzoomd met zwart of donkerblauw, ze liggen verscholen in groene weiden en bevinden zich op panoramische punten, op verhogingen of vlakbij de zee. Ook de begraafplaatsen hebben een panoramische ligging en kijken uit op de weg, maar wel op een relevante plek ten opzichte van het dorp. De noordkust van de Gaspesie geeft ons een minder majestueuze indruk dan door de gidsen werd geprezen, dankzij de inmiddels bewolkte lucht en de prachtige landschappen die we de afgelopen dagen hebben gezien, bijvoorbeeld in Cape Breton. Alleen bij Gros Morne rijzen hoge kliffen op die loodrecht op de weg afdalen. Aan de andere kant de San Lorenzo. St. Louis en Mont St. Pierre, evenals andere nabijgelegen dorpen, zijn karakteristiek: ze liggen allemaal hetzelfde op de bodem van een baai waar een rivier stroomt en de vallei zich opent. Voor en achter liggen hoge rotsen die loodrecht op de kust vallen, waar de weg is aangelegd. De inwoners lijken zelfs onhandig door hoe langzaam ze rijden. We kunnen ze echter wel begrijpen als ze Frans spreken, in tegenstelling tot de Quebecoises aan de andere kant, waar we met behoorlijk wat moeite kunnen vertalen. Gezien het steeds gure weer en het landschap dat geen lange stops verdient, besluiten we rechtstreeks door te rijden naar Riviere du Loup. Bij Trois Pistoles zijn we omgeven door een vreemde mist, erg donker en dik, maar tegelijkertijd acceptabel zicht mogelijk.

Politiek en samenleving

Na een paar kilometer opent het landschap zich als bij toverslag en presenteert zich een zonsondergang op de San Lorenzo die alleen al de reis waard zou zijn. Ongeacht de muggen die zich tegoed doen aan ons bloed, maken we enkele foto’s om een ​​moment te vereeuwigen dat onze geest toch niet zou zijn vergeten. We eten met garnalensalade en gegrilde zalm.