Francuskie Pireneje

Bagneres-de-Luchon i Superbagneres

Śniadanie, podczas gdy inni goście dopiero się budzą i tuż przed 8:00 ruszamy w stronę Saint-Beat, które wyróżnia się marmurem pochodzącym z lokalnych kamieniołomów oraz rzeźby że wpływ na nią mają różni artyści. Miasto wydaje się pozostać nienaruszone tak jak pięćdziesiąt lat temu, nie jest szczególnie piękne, ale z tego powodu jest charakterystyczne.

W Chaum bierzemy N125 Bagneres-de-Luchon. To jakby cofnąć się w czasie i zobaczyć panie z parasolkami i szlachciców w cylindrach przechadzających się po Allee d'Etigny. W rzeczywistości jest jeszcze za wcześnie, aby ktoś już zdecydował się na spacery, ale w tym starożytnym uzdrowisku wciąż zachowały się ślady minionych czasów. Obecnie utrzymuje się głównie z turystyki zimowej, lecz struktura nie uległa zmianie. W tych dolinach spotykamy wiele zapór lub zastawek wykorzystujących energię hydroelektryczną.

Peyresourde, Aspin i Tourmalet

Po dwudziestu kilometrach stromego podjazdu wąską doliną docieramy do Superbagneres na wysokości 1804. Jest to płaski cypel z Hotel w stylu Fairmont, gdzie przyjeżdża wyciąg krzesełkowy z Bagneres-de-Luchon, a kolejne odjeżdżają w różnych kierunkach. The to naprawdę panorama z tych, którzy zasługują na wspinaczkę, możesz nawet zobaczyć Pico de Aneto z grupą Maladeta i lodowcami leżącymi u ich podstawy. O 9.30 jest już 22 stopnie i nie czuć powiewu powietrza.

W sklepie w Bagneres kupujemy na lunch szynkę pirenejską i wyruszamy na drugą wspinaczkę tego dnia: z de Peyresourde’em, wysokość 1569, która przenosi nas do Arreau, położonego dokładnie w tej samej odległości między Morzem Śródziemnym a Atlantykiem. Jest to bardzo zielony obszar, prawdopodobnie ze względu na częste deszcze. Wielu drzewom iglastym towarzyszy obfite lasy liściaste, nawet powyżej wysokości, na których zwykle się je tutaj spotyka. Inną cechą charakterystyczną są dachy łupkowe, tracone lub gontowe. Wioski widziane z góry to ciemne plamy, które dobrze integrują się z otaczającym systemem. Z tego, co widzieliśmy do tej pory, wioski są dobrze utrzymane i ogólnie nie ma poczucia opuszczenia z powodu emigracji, która dotknęła nasze doliny. Przy różnicy wysokości wynoszącej około 700 metrów dochodzimy do Col d'Aspin na wysokości 1489 m, w zielonym krajobrazie pełnym drzew iglastych nawet w dolnej części. Schodzimy poniżej poziomu chmur, aby wrócić w górę i przebić je w jednym wyjątkowy scenariusz: pod nami otwiera się fiord chmur, podczas gdy doliny znów stają się jasnozielone pod jaskrawym słońcem. Rozpoczyna się wspinaczka do mitu Col du Tourmalet, na wysokości 2115 metrów, z wspinaczka 1300 metrów na 13 kilometrów. Na drogach klasycznych wspinaczek rowerowych umieszczone są znaki wskazujące odległość do danego wzniesienia, procent nachylenia i wysokość. Jest to najwyższa przełęcz odpowiednia dla bryczek w Pirenejach i klasyk Tour de France, ale ogólnie dla wszystkich rowerzystów, którzy chcą sprawdzić swoje możliwości. Wieje świeży wiatr, podczas gdy niektóre zwierzęta z Ameryki Południowej, alpaki?, pasą się spokojnie kilka metrów poniżej wzgórza.

Gavarnie i wieczór w Lourdes

Na krótko przed przejazdem przez zaniedbaną wioskę La Mongie, znany ośrodek sportów zimowych. Jakby nie było dość hańby, jaka nieuchronnie pojawia się przy budowie miast narciarskich, francuscy architekci próbowali swoich sił w obrażaniu gór budynkami, które zupełnie nie wpisują się w lokalny krajobraz. Niedaleko wzgórza znajduje się Pic du Midi, które oprócz swojej nazwy dzieli budynki i anteny ze bardziej znanym Aiguille du Midi. Silny wiatr i unoszące się chmury przekonują nas do porzucenia pokusy dotarcia na Fot. Przejeżdżając przez Gedre w kierunku Gavarnie, zobaczycie hotel Breche de Roland, z którego roztacza się wspaniały widok na szczelina mitologiczna i o tej samej nazwie, 80 metrów wysokości i 50 metrów szerokości na lewo od cyrku Gavarnie, który według legendy stworzył Orlando wściekły po tym, jak Karol Wielki nie wysłał mu posiłków w wojnie, którą toczył z Maurami. W gniewie, uderzeniem miecza stworzył tę lukę.

Wioska Gavarnie, w Parc National des Pyrenees, jest żywym centrum francuskich Pirenejów, także ze względu na bliskość Lourdes, ale już sama jest warta wycieczki. Najbardziej prawdopodobnym źródłem prowadzenia działalności jest ogromny płatny parking, ale miasto jest schludne i przyjemne. Stąd zaczyna się ścieżka, która powoli wspina się w kierunku kotłu lodowcowego o tej samej nazwie, by w ciągu godziny i kwadransa dotrzeć do podnóża góry. wspaniały Wielka Kaskada, Wysokość 422 metry. Najpierw docierasz do Hotel du Cirque et de la Cascade, gdzie zatrzymują się wszyscy, którzy dosiadali koni lub mułów, a ostatni odcinek pokonujesz śliską ścieżką kamienistą aż do wspaniałego wzniesienia nad wodą. Niebo pozostaje czyste z dużymi chmurami, nawet jeśli temperatura jest wysoka. Wraz z tymi, które znajdują się po południowej stronie Parku Ordesa, znajduje się pięć cyrków lodowcowych lub amfiteatrów, które schodzą dużymi skokami w kierunku dna doliny, podczas gdy na większych wysokościach otwierają się łagodniejsze zbocza.

Gdy schodzimy w dół, niebo staje się coraz bardziej zachmurzone. Stałym elementem roślinności Pirenejów jest jarzębina. Lasy są rzeczywiście pełne tych drzew, które można łatwo rozpoznać po czerwonych jagodach. Wzdłuż dróg rośnie mnóstwo jeżyn.

Do Lourdes dojeżdżamy krótko po godzinie 18:00 i znajdujemy miejsce w hotelu Ocean. Kolacja o 19:00 i ruszamy przy Esplanadzie w kierunku sanktuarium gdzie procesja odbywa się o godzinie 21:00. Niskie chmury spuszczają mżawkę, która staje się coraz bardziej uporczywa, aż ustaje tuż przed zakończeniem procesji. Powódź wierny ze świecą w rękach osób poruszających się na wózkach inwalidzkich, a tym bardziej sklepy sprzedające wszelkiego rodzaju bibeloty religijne, w tym puste kanistry o pojemności 5 lub 10 litrów, które należy napełnić wodą święconą. Na dziedzińcu bazyliki występuje polska grupa chóralna, a my zatrzymujemy się, żeby ich posłuchać jak oczarowani. Zwiedzamy podziemny kościół San Pio X, mogący pomieścić 200 000 osób. Jest to konstrukcja mało istotna stylistycznie, ale przydatna w przypadku utrzymujących się opadów deszczu. Wracamy, gdy jest już północ.