Perito Moreno

Perito Moreno

Na papierze program przewidywał stosunkowo spokojny dzień transferu do El Calafate. W rzeczywistości było to znacznie więcej i stał się dniem, który trudno będzie zapomnieć.

W Puerto Natales dajemy sobie spokój, pierwsze kilka godzin poświęcamy na zakupy, do tego stopnia, że o 10.30 wyruszamy na północ. Przejeżdżamy ponownie w pobliżu Puerto Bories, dawnej rzeźni zajmującej się przetwórstwem mięsa i udajemy się do przekroczenia granicy Cerro Castillo po stronie chilijskiej i Cancha Carrera po stronie argentyńskiej. Jest to posterunek graniczny o niewielkim natężeniu ruchu, a operacje trwają stosunkowo krótko. Odnosi się nawet wrażenie, że urzędnicy próbują to przeciągnąć, żeby zabić czas i mieć z kim porozmawiać. Następnie, jeśli są Włochami, zaczynają używać kilku słów w naszym języku i rozpoczynają rozmowy na każdy temat, który może nas zbliżyć, zwłaszcza na temat piłki nożnej. Przeglądając argentyński rejestr, w którym odnotowane są wszystkie przejazdy (komputer to wciąż urządzenie do odkrycia), dowiadujemy się, że 27 grudnia przejechały przez nie tylko cztery pojazdy. Dzieje się tak w sezonie, a salon, który znajduje się za ladą z telewizorem i sofą, daje nam odpowiedź na stres, jaki muszą odczuwać osoby pracujące w tych stronach, ale także na ich frustrację zaprawioną samotnością. Pojęcie formalności munduru, jakie znamy w Europie, jest czymś zupełnie innym na tych szerokościach geograficznych, a nie tak odległe czasy, w których autorytarne reżimy rządzące tymi państwami narzucały wojsku stan wojenny, wydają się być odległe o lata świetlne. Długi odcinek polnej drogi zaczyna się pośrodku pustyni ledwo przeplatanej błękitnymi jeziorami, gdzie grupy różowych flamingów stoją niczym miraż. Zatrzymujemy się na przekąskę w Esperanza, w tym samym barze, w którym zatrzymaliśmy się tydzień temu podczas transferu do Rio Gallegos. Tutaj widzimy, że pogoda jest już stabilna i zaczynamy zdawać sobie sprawę z możliwości zakończenia roku z „przytupem”. Wciskając pedał gazu dojeżdżamy do El Calafate, gdzie zatrzymujemy się na chwilę w Cabañas Nevis, aby zarezerwować bilety na rejs statkiem po lodowcu na następny dzień i od razu kierujemy się w stronę Perito Moreno, położonego 85 km od El Calafate. Jest prawie 16:00 i 4 godziny później jesteśmy umówieni na kolację. Będąc ostatnim dniem roku, restauracja Michelangelo zrobiła dla nas wyjątek, dając nam możliwość dojedzenia się w pierwszej kolejności, unikając w ten sposób kanonicznej kolacji sylwestrowej.

Wyraź emocje które są wypróbowane do wzroku Perito Moreno jest niemożliwe. Widok ze słońcem, a także reprezentujący przykład spektakularna rzadkość, pozwala podziwiać różne odcienie błękit lodu i wyraźniej odróżnić tworzące go iglice. Chodzi o lodowiec najbardziej znany w Patagonii i z pewnością jeden z najbardziej znanych i unikalnych na świecie. Po zejściu na ponad 30 km od dużego basenu polodowcowego południowego Patagonii Hielo, front Perito Moreno wpada do jeziora Argentino i przecina je przez 5 km, aż przedstawia się jako imponująca pionowa ściana sięgająca 60–70 metrów na powierzchni jeziora Argentino: jedna z ostatnich przesuwa się o prawie 2 metry. dziennie, powodując ciągłe i spektakularne zawalenie się ogromnych konstrukcji lodowcowych wysokich na dziesięciopiętrowe domy. W rzeczywistości lodowiec opiera część czoła na kontynencie półwyspu Magallanes. Strumień przepływający pod masą lodowcową łączy w ten sposób Brazo Rico z resztą jeziora Argentino. W tym momencie tworząca się klasyczna tama, utrudniająca przepływ wody z Brazo, jest częściowo otwarta dzięki tunelowi wykopanemu przez wodę. Gorący dzień przyspiesza proces oderwania się głuchymi i gwałtownymi rykami, które oko dobrze wychwytuje, co z aparatem jest trudniejsze, choć odległość od przodu jest bardzo mała.

Polityka i społeczeństwo

Wracamy z oczami zadowolonymi z widoków i szykujemy się do zaspokojenia także żołądków. Czekają na nas w restauracji i my ich honorujemy. Lomo w dalszym ciągu jest najczęściej wybieranym daniem, tym razem popijanym Malbecem. Jedna z lokalnych winnic, która w odróżnieniu od pozostałych (Merlot, Sauvignon, Cabernet itp.) pochodzi z Europy. Wychodzimy, gdy zbliża się północ, co oznacza, że ​​jesteśmy na głównej drodze (Av. de Libertadores), aby powitać nadejście nowego roku. Jak wszędzie są improwizowane pokazy sztucznych ogni, które warto zobaczyć, ale na dzień dzisiejszy nic nie jest w stanie dorównać pokazowi, którego byliśmy świadkami.

Perito Moreno i charakterystyka meteorologiczna