Park Mauricie

Rano w Parc Mauricie

Doskonałe śniadanie z jajkiem i bekonem. Ale kiedy nadchodzi czas wyjazdu, widzimy na ścianie obraz Matterhornu, co za emocje z takiej odległości. Właściciele nawet nie wiedzieli, gdzie jest ta góra, wyjaśniliśmy im to szczegółowo. Dom jest jednak bardzo specyficzny, gdyż od czasu do czasu zza drzwi wychodzą starsi ludzie, goście itp. W pięknym słońcu kierujemy się w stronę Lac St. Jean w kontekście czysto rolniczym, gdzie wyróżniają się uprawy ziemniaków, kapusty i kukurydzy. Z daleka jezioro jest prawie niewidoczne, ponieważ w okolicy jest płaskie, ale jego wielkość pozwala kilka razy zobaczyć drugą stronę. Z turystycznego punktu widzenia nic specjalnego. Zamiast tego jedziemy drogą 155 kierującą się na południe, która przebiega przez intensywnie zalesiony i niezamieszkany teren. Nieliczne boczne drogi prowadzą do obszarów wykorzystywanych do wycinania drewna, a istnieje nieliczna liczba kempingów, na których uprawia się kajakarstwo lub myślistwo, łącznie 80 km aż do La Tuque, w pięknym krajobrazie otoczonym jeziorami. Będąc w La Tuque czujemy okropny smród z pobliskiej fabryki produkującej masę papierniczą. Miasto ma dziwny, wręcz pionierski wygląd. Być może wynika to z jego szczególnego odosobnionego położenia, mimo że ludność liczy 33 000 mieszkańców. Podążamy szeroko i powoli Riwiera św. Maurycego minąć go i udać się na drugi brzeg, aby dotrzeć do St. Jean des Piles, skąd kierujemy się drogą w parku Mauricie, która o długości 63 km prowadzi nas do najciekawszych miejsc. Zatrzymujemy się kilka punktów panoramicznych, do których zwykle można dojść pieszo w około dziesięć minut. Park przecina go szereg ścieżek, które przeplatają się z odcinkami spacerowymi i przeprawami kajakowymi po jeziorze. Na końcu jeziora ścieżka zaczyna się od nowa i kończy na kolejnej, gdzie kajak ponownie zanurza się w wodzie. Kajakarstwo to jeden z najpopularniejszych sportów i naprawdę warto, bo ukształtowanie terenu sprawia wrażenie uszytego na miarę. Po wyjściu z parku, przez tereny rolnicze kierujemy się w stronę Trois Rivieres, do którego jednak nie docieramy, aby skręcić bezpośrednio w nadmorską drogę 138 San Lorenzo, zwaną Chemin du Roi, jadąc w dół do Montrealu wśród domów i przyjemnych krajobrazów.

Tradycje i duchowość

Docieramy do B&B prowadzonego przez Chinkę, zostawiamy torby i ruszamy do Vieux Montreal. Tutaj o zmierzchu w jasny dzień widzimy Kościół Notre Dame (identyczna kopia najsłynniejszego w Paryżu), Ratusz, stary port, Place Cartier z zatłoczonym rynkiem i Place Royale, które nas nie zachwyciły. Monotonnie jemy obiad w restauracji w Vieux Montreal z łososiem. O 23:00 idziemy spać.