Portugalia i Galicja

Wszystko zaczęło się kilka lat temu, kiedy zetknęliśmy się z muzyką Luar Na Lubre, galicyjskiej grupy, która potrafi połączyć muzykę celtycką z odrobiną melodii z odległym latynoskim posmakiem, następnie podczas wycieczki po Pirenejach w 2009 roku znaleźliśmy się na przełęczy Roncesvalles, gdzie zaczyna się najbardziej oficjalna z tras Santiago.

Tym razem jednak zaczynamy naszą podróż od południa lub z Porto, kierujemy się na północ, aby dotrzeć do Santiago i napieramy w stronę wybrzeży Galicji, omijając nierówne miejsca, gdzie Atlantyk uderza w hiszpańskie wybrzeża. Z kolei portugalskie wybrzeże wydaje się łagodniejsze: zatrzymujemy się w Aveiro, wkraczamy w głąb lądu w kąpieli historii zmieszanej z czasem intensywną, czasem wygodną duchowością. Bazyliki, klasztory, klasztory, aż do pieczęci religijności właściwej Fatimie. W tym momencie wszystko, co pozostaje do zobaczenia, to majestatyczne kominy, które zdają się rzucać wyzwanie falom Atlantyku w Cabo Carvoeiro i Cabo da Roca, wreszcie Lizbona ze wspaniałymi budynkami w godnej pozazdroszczenia pozycji w jej miejskich wzlotach i upadkach.

Warto zauważyć, jak peryferyjne położenie Portugalii w porównaniu z resztą Europy pozytywnie wpływało na korzyść sztuki na przestrzeni wieków. Jego długa historia pozostała szczególnie nienaruszona dzięki ograniczonej liczbie najazdów, których doznała, i wynikających z nich najazdów. Co prawda toczyły się wojny i że w kraju, po Rzymianach, istnieli barbarzyńcy (zwłaszcza Wizygoci), Maurowie i Hiszpanie, ale w porównaniu z innymi obszarami kontynentu sytuacja jest znacznie lepsza. Oprócz zniszczeń napoleońskich, wciąż można zobaczyć wiele śladów minionych wieków.